ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ



1.   2.   3.

ΣΤΟ ΟΡΙΟ

ΣΥΝΕΣΗ. Η δικαστική δικαίωση του κόμματος κατέχει περίοπτη θέση στην ιστοσελίδα του λεπενικού Εθνικού Μετώπου. Οι "επιτυχίες" του προβάλλονται εκεί ως αυτονόητη επιβράβευση των θέσεών του, ενώ κάθε αρνητική απόφαση καταγγέλλεται ως μία ακόμη υπαγορευμένη επίθεση του πολιτικό-δικαστικού κατεστημένου. Πρόσφατα, η σελίδα του Εθνικού Μετώπου παρουσίασε τρεις νέες "δικαστικές μάχες που κερδήθηκαν από το κίνημα". Στη μία από αυτές τις περιπτώσεις, ο παλιός πρόεδρος της οργάνωσης SOS-Ρατσισμός και σήμερα ευρωβουλευτής του γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Φοντέ Σιλά καταδικάστηκε σε πρόστιμο 15.000 φράγκων για το περιεχόμενο συνέντευξης που είχε παραχωρήσει στην εβδομαδιαία επιθεώρηση "Rouge". Εκεί, ο ευρωβουλευτής είχε αναφερθεί στα "ρατσιστικά αδικήματα ή εγκλήματα του Εθνικού Μετώπου". Το δικαστήριο, ωστόσο, εκτίμησε ότι οι καταγγελίες περί ρατσιστικής βίας του Εθνικού Μετώπου υπήρξαν "υπερβολικές, δηλαδή στερούμενες σύνεσης".

ΑΠΕΙΛΕΣ. Σε έκθεση των "Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα" με τίτλο "Το Εθνικό Μέτωπο κατά του Τύπου" (1996) αναφέρονται όλα τα είδη πιέσεων που τα στελέχη του λεπενικού κόμματος ασκούν κατά των "αντιφρονούντων" δημοσιογράφων. Η γκάμα περιλαμβάνει απειλές, εξυβρίσεις, δημόσιους προπηλακισμούς, ξυλοδαρμούς και, προφανώς, απόπειρες φίμωσής τους μέσα από αλλεπάλληλες αγωγές και μηνύσεις. Στο σημείο αυτό, η έκθεση θυμίζει ότι από τα μέσα της δεκαετίας του '80, το Εθνικό Μέτωπο καταφεύγει στα κενά του νόμου προκειμένου να εξασφαλίσει με τη βοήθεια δικαστικών αποφάσεων τη σιωπή του Τύπου. Ταυτόχρονα, από την ίδια περίπου εποχή προσπαθεί να διατυπώσει τις θέσεις του με τρόπο που θα του επιτρέψει να τις κάνει αποδεκτές σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. Πρόκειται για τη "μάχη του λεξιλογίου", σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Λεπέν, "που φαίνεται ασήμαντη μόνο σε όσους αγνοούν ότι οι λέξεις είναι όπλα". Από το 1985, πολλά είναι τα έντυπα που έχουν δεχθεί τη δικομανία του λεπενικού κόμματος: Η επιθεώρηση "Le Canard Enchaine", οι εφημερίδες "Monde" και "Liberation", το περιοδικό "Le Nouvel Observateur" κ.ο.κ.

ΕΜΠΑΘΕΙΕΣ. Το "Δίκτυο 21" δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Όταν η ΠΟΕΣΥ στιγμάτισε την πολιτική των δικαστηρίων -με την οποία το Δίκτυο προσπαθεί να φιμώσει κάθε κριτική στο έργο του- τάβαλε και μαζί της: "Μ' έπνιξε η οργή προχθές, όταν κάποιος από το 'Δίκτυο 21' με είπε 'φιλότουρκο'! Επειδή, ως γενικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών, κατήγγειλα μέθοδο τρομοκράτησης δημοσιογράφων και ΜΜΕ, επειδή διαφωνούν με τους προσανατολισμούς του 'Δικτύου' ή τις επικρίνουν. Μέθοδο με υποβολή αθρόων αγωγών για τεράστιες οικονομικές κυρώσεις. Δεν ξέρω ποιοι θέλουν, αν θέλουν, να πλουτίσουν μ΄ αυτή τη μέθοδο, αλλά πιστεύω ότι ο κατά τον Ελ. Βενιζέλο 'αδάπανος υπερπατριωτισμός' δεν απέφερε ποτέ κέρδη, ιδίως στη χώρα μας". (Γιώργος Σαββίδης, "Απογευματινή", 28/11/1999).

ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ. "Ιερή αγανάκτηση έχει καταλάβει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των δημοσιογράφων για τις αγωγές που έχουν καταθέσει εναντίον μελών τους, στελέχη του 'Δικτύου 21'. Με επίσημη ανακοίνωσή της η ΕΣΗΕΑ θεωρεί ότι πλήττεται η ...ελευθερία (!!!) του Τύπου. Οι κύριοι αυτοί θεωρούν ελευθερία την κατασυκοφάντηση οποιουδήποτε δεν τους είναι αρεστός και δεν είναι απόλυτα σύμφωνος με τα κριτήρια 'πολιτικής ορθότητος', που αυτοί θέτουν. Εμείς βεβαίως, παρ' όλο το γεγονός ότι έχουμε κατασυκοφαντηθεί από δημοσιογράφους, δεν έχουμε ακολουθήσει αυτή την τακτική, για λόγους που αφορούν αποκλειστικά εμάς. Δεν κατακρίνουμε όμως, σε καμιά περίπτωση, αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι προκειμένου να υπερασπιστούν τον εαυτό τους προσφεύγουν στη δικαιοσύνη". ("Χρυσή Αυγή", 3/12/1999).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Ματιέ Λεντόν "Η δίκη του Ζαν-Μαρί Λεπέν"
(μετάφραση Φίλιππος Μίτλεττον, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 1999). Μυθιστορηματική περιγραφή της δικαστικής διερεύνησης ενός ρατσιστικού φόνου στη Γαλλία, γραμμένη από έναν δημοσιογράφο. Ο συγγραφέας και ο εκδότης καταδικάστηκαν ύστερα από μήνυση του Λεπέν. Πολύ ενδιαφέρον το επίμετρο του Ανδρέα Πανταζόπουλου, ο οποίος περιγράφει το χαρακτήρα του σύγχρονου ρατσισμού και την αδυναμία του παραδοσιακού αντιρατσισμού.

Pierre-Andre Taguieff "Face au racisme" (εκδόσεις La Decouverte, Paris 1991). Συλλογικό δίτομο έργο με ανάλυση του "φαινομένου Λεπέν" και διερεύνηση των μεθόδων αντίδρασης. Εκτενής περιγραφή των δικαστικών αποφάσεων που περιγράφουν τον Λεπέν και το "Εθνικό Μέτωπο" ως προπαγανδιστές του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και της ξενοφοβίας.

Reporters Sans Frontieres "Le Front National contre la Presse" (έκθεση, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1996). Οι πιέσεις που ασκούνται από τον Λεπέν και το κόμμα του στα ΜΜΕ κυμαίνονται από την άσκηση της άμεσης φυσικής βίας μέχρι τις έμμεσες απειλές. Κεντρικό στοιχείο στην πολιτική του Εθνικού Μετώπου, οι μηνύσεις και οι αγωγές εναντίον δημοσιογράφων.

Γιάννη Ν. Γιαννουλόπουλου, "'Η ευγενής μας τύφλωσις...' Εξωτερική πολιτική και 'εθνικά θέματα' από την ήττα του 1897 έως τη Μικρασιατική Καταστροφή" (δεύτερη έκδοση, Βιβλιόραμα, Αθήνα 1999). Και μια ματιά στην ιστορία: Στις 20 Αυγούστου 1894, η εφημερίδα "Ακρόπολις" του Βλάση Γαβριηλίδη καταστρέφεται ολοκληρωτικά από αξιωματικούς της Φρουράς Αθηνών λόγω των "αντεθνικών" της θέσεων. Ογδόντα έξι αξιωματικοί παραπέμπονται στο στρατοδικείο ως πρωταίτιοι των γεγονότων για να αθωωθούν πανηγυρικά στις 24 Σεπτεμβρίου 1897 μέσα σε ένα κλίμα που επηρεαζόταν καθοριστικά από στελέχη της περίφημης "Εθνικής Εταιρείας".


ΔΕΙΤΕ

Tele-LE PEN (http://www.tv-lepen.com/tele/video/videod.htm). Βιντεοσκοπημένο δελτίο ειδήσεων του Εθνικού Μετώπου, προσπελάσιμο μέσω Ιντερνετ. Εύγλωττη αποτύπωση της "εθνικά ορθής" δημοσιογραφίας, που η γαλλική ακροδεξιά προσπαθεί να επιβάλει μέσω δικαστικών αποφάσεων.

(Ελευθεροτυπία, 9/1/2000)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ