Η δίκη για το αντισημιτικό βιβλίο του Κώστα Πλεύρη που διαφήμιζε ο Αδωνις Γεωργιάδης 

 

Ο Ελλην Γκέμπελς και οι θαυμαστές του

 


Στη φωτογραφία δεξιά εμφανίζεται ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Αδωνις Γεωργιάδης σε μια σκηνή από την εκπομπή που είχε στο κομματικό κανάλι ΤΗΛΕΑΣΤΥ μέχρι τις εκλογές. Το βιβλίο που προτείνει στους τηλεπελάτες του να αγοράσουν ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι άλλο από το πρόσφατο πόνημα του γνωστού ακροδεξιού πολιτευτή Κωνσταντίνου Πλεύρη «Οι Εβραίοι», στο οποίο αναπαράγονται όλα τα επιχειρήματα της διεθνούς αντισημιτικής προπαγάνδας, αλλά και εξυμνούνται ανοιχτά ο Χίτλερ και ο ναζισμός.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί το βασικό υλικό στο κατηγορητήριο που έχει συνταχθεί κατά του κ. Πλεύρη και στελεχών της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος» με την κατηγορία ότι «προέτρεψαν σε πράξεις και ενέργειες δυνάμενες να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος και βία κατά προσώπων και ομάδων προσώπων, εκ μόνου του λόγου της φυλετικής και εθνικής καταγωγής αυτών, ενώ εξέφρασαν και ιδέες προσβλητικές κατά ομάδας προσώπων, λόγω της φυλετικής και εθνικής καταγωγής των, και δη των Εβραίων».

Τη Δευτέρα επαναλαμβάνεται στο Εφετείο της Αθήνας η δίκη για το βιβλίο, η οποία είχε ξεκινήσει στις 11 Σεπτεμβρίου και διακόπηκε για να ξαναρχίσει απ' την αρχή με νέα σύνθεση δικαστηρίου.

Ξεκαθαρίζουμε μία ακόμα φορά ότι δεν θεωρούμε τα δικαστήρια κατάλληλο τόπο για τον έλεγχο βιβλίων ή δημοσιευμάτων, ακόμα και των πιο ακραίων. Βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει αυτό που προβλέπαμε πριν από δέκα χρόνια, με αφορμή τη δίωξη του Γκαροντί στη Γαλλία για το δικό του αντισημιτικό πόνημα: «Το βιβλίο θα περνούσε εντελώς απαρατήρητο αν δεν υπήρχε αυτός ο περίφημος νόμος Gayssot, που η εφαρμογή του είναι ικανή να μετατρέψει σε ήρωα τον οποιοδήποτε Πλεύρη ή Μιχαλολιάκο. Με την άσκηση της δίωξης, ο Γκαροντί εμφανίζεται δικαιωμένος. Μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι θύμα του εβραϊκού λόμπι, το οποίο επιχειρεί να τον εμποδίσει να πει την "αλήθεια". Εστω κι αν αυτή η αλήθεια περιορίζεται στο τερατώδες ιδεολόγημα των "αρνητιστών"» («Το τελευταίο Πιστεύω του Ροζέ Γκαροντί», Ιός, 9.6.96).

Οι ειδικοί νόμοι που απαγορεύουν τη ρατσιστική και αντισημιτική προπαγάνδα μετατρέπονται συνήθως σε μπούμερανγκ κατά της δημοκρατίας, γιατί επιτρέπουν στους αντισημίτες και τους ρατσιστές να εμφανίζονται ως απλοί υποστηρικτές της ελευθερίας του λόγου. Και το χειρότερο: οι κρυφοί αντισημίτες που δεν έχουν το θάρρος (ή θράσος) του Πλεύρη, κρύβονται πίσω απ' αυτές τις διώξεις για να επιτεθούν και πάλι στους Εβραίους, κατηγορώντας τα θύματα ως θύτες.

Πρώτη φορά αυτεπάγγελτη δίωξη

Πάντως στην Ελλάδα (σε αντίθεση με άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες) είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζεται αυτεπάγγελτη δίωξη για αντισημιτική προπαγάνδα. Αυτό δεν σημαίνει δυστυχώς ότι η χώρα μας αποτελεί εξαίρεση ή ότι δεν σημειώνονται παρόμοια ρατσιστικά κρούσματα. Μάλλον συμβαίνει το αντίθετο. Η υποβόσκουσα ή και ανοιχτή αντισημιτική προπαγάνδα αποτελεί καθημερινό φαινόμενο, που γίνεται απολύτως ανεκτό στο δημόσιο «διάλογο» και δεν περιορίζεται στις ναζιστικές ή ακροδεξιές σέχτες. Χαρακτηριστικό το σχόλιο του Γ. Φωτ.(ιάδη) που φιλοξένησε πριν από λίγες μέρες ο «Αδέσμευτος Τύπος» (30/10/07), στο οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζεται ότι πρέπει να κρεμάσουμε στο Σύνταγμα όσους κάνουν σεμινάρια σε καθηγητές και δασκάλους για το «εβραϊκό ολοκαύτωμα»! Τι παραπάνω να πει ο Πλεύρης και ο Μιχαλολιάκος;

Ούτως ή άλλως, ο Πλεύρης είναι ο τελευταίος που μπορεί να διαμαρτυρηθεί για «φίμωση» ή στέρηση του δικαιώματος λόγου. Οχι μόνο επειδή διέθετε επί χρόνια δική του εκπομπή στο κανάλι του κ. Καρατζαφέρη, απ' όπου μετέφερε τα κηρύγματα μίσους που συγκρότησαν τον ιδεολογικό πυρήνα του σημερινού ΛΑΟΣ, ούτε επειδή δεκάδες βιβλία του κυκλοφορούν ανεμπόδιστα σε βιβλιοπωλεία όλης της Ελλάδας. Δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται διότι είναι ο ίδιος που από την προδικτατορική περίοδο εξυμνούσε το (λογοκριτικό) καθεστώς Μεταξά, ενώ υπηρέτησε και τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της δικτατορίας από τη θέση του γραμματέα του πραξικοπηματία Λαδά. Αλλά και μέχρι πριν από λίγα χρόνια κατέθετε σε δικαστήρια υπέρ της απαγόρευσης βιβλίων, όπως συνέβη το 1992, όταν κλήθηκε να καταθέσει την ιστορική του σοφία για να απαγορευτεί το βιβλίο «Τα Βαλκάνια, το μακεδονικό και η εργατική τάξη».

Αλλά αυτή είναι -τουλάχιστον σε επίπεδο αρχής- μια θεμελιακή διαφορά της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από τη δικτατορία: ακόμα και στους εχθρούς της η δημοκρατία (πρέπει να) επιτρέπει το λόγο και τη δημόσια έκφραση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι δυνατός οποιοσδήποτε «διάλογος» με τους εχθρούς της δημοκρατίας, τους οπαδούς του «αρνητισμού» και του εθνικοσοσιαλισμού. Καμιά συζήτηση μ' αυτούς δεν είναι δυνατή. Οχι επειδή -τάχα- έχουν σοβαρά «επιχειρήματα», αλλά ακριβώς επειδή περιφρονούν τον ορθό λόγο και την ανταλλαγή επιχειρημάτων. Κάθε διάλογος μ' αυτούς τους εχθρούς της αλήθειας και τους «δολοφόνους της μνήμης» (όπως ονόμαζε ο Βιντάλ Νακέ τους αρνητές του Ολοκαυτώματος) απλώς νομιμοποιεί τις τερατωδίες τους ως «ακόμα μια άποψη».

Δεν έχει κανένα νόημα ένας διάλογος για «τα υπέρ και τα κατά» π.χ. του Χίτλερ ή για το αν υπήρξε ή όχι Ολοκαύτωμα.

Πώς να συζητήσει, π.χ., κανείς με τον Αδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος διαρρηγνύει κάθε τόσο τα ιμάτιά του ότι αυτός δεν έχει καμιά σχέση με το βιβλίο του Πλεύρη και ότι το έχει δημόσια επικρίνει; Αναγκαστήκαμε να απομαγνητοφωνήσουμε τα όσα έλεγε σε αλλεπάλληλες εκπομπές του το καλοκαίρι του 2006 γι' αυτό το «περίφημο», το «αγαπημένο του» βιβλίο, για το «χιούμορ» του δασκάλου του (του Πλεύρη) που θέλει να κάνει σαπούνι τον Πάγκαλο, κ.λπ. Τα ντοκουμέντα αυτά είναι αναρτημένα στο δικτυακό μας τόπο και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Αλλωστε, όπως αποκάλυψε το ΕΠΣΕ την περασμένη Δευτέρα, τα ίδια φυσικά πρόσωπα μετέχουν σε επιχειρήσεις του Γεωργιάδη και στις εκδόσεις του Πλεύρη.

Και πώς να σχολιάσει κανείς την ιερή αγανάκτηση του κ. Γεωργιάδη που διαψεύδει ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τη δίκη του Πλεύρη, την ίδια στιγμή που έχει καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας στη μήνυση του Πλεύρη κατά των εκπροσώπων του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, όπου διαβεβαιώνει ενόρκως ότι το βιβλίο που εξυμνεί τον Χίτλερ και το ναζισμό «σε κανένα σημείο δεν εγκρίνει ή προτρέπει άλλους ανθρώπους σε ενέργειες εναντίον των Εβραίων ούτε δικαιολογεί παρόμοιες πράξεις που έχουν κάνει άλλοι, κατά το παρελθόν» (κατάθεση 21.6.07).

Η δίκη της Δευτέρας θα έχει πάντως ξεχωριστό ενδιαφέρον. Δεν γνωρίζουμε αν θα επαναληφθεί το κλίμα της πρώτης δίκης που διακόπηκε, αλλά είναι αλήθεια ότι εκείνο το πρώτο «δείγμα» μάς είχε σοκάρει. Κατ' αρχήν αποβλήθηκε η πολιτική αγωγή (δηλαδή οι εκπρόσωποι του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου και του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι), με τη δικαιολογία ότι ο τροποποιημένος αντιρατσιστικός νόμος διώκει αυτεπάγγελτα και δεν απαιτεί έγκληση. Αλλά αυτή η τροποποίηση έγινε προς όφελος των θιγομένων, για να μην απαιτείται δηλαδή η βασανιστική παρουσία των θυμάτων - όταν εκείνα δεν το επιθυμούν. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται η βελτίωση του νόμου ως λόγος περιστολής των δικαιωμάτων των άμεσα θιγομένων. Ομως εκείνος που έκλεψε την παράσταση στην πρώτη δίκη ήταν ο εισαγγελέας της έδρας. Από τα πρακτικά της δίκης που έχει αναρτήσει στον ιστότοπό της η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία (www.antinazi.gr), διαφαίνεται καθαρά ότι, πριν αρχίσει καν η ακροαματική διαδικασία, εκείνος είχε πειστεί ότι ο Πλεύρης είναι ένας «επιστήμων ιστορικός», ότι «το έργο του έχει επιστημονικό χαρακτήρα» και απείλησε με εγκλεισμό στο κρατητήριο την πρώτη μάρτυρα που αποκαλούσε τον Πλεύρη ναζιστή. Και για να κάνει πιο σαφή τη θέση του δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει την αργκό του «χώρου»: «Εδώ κυκλοφορεί ο κάθε ανώμαλος και ο κάθε τοξικομανής και βγαίνουνε όλοι οι θολοκουλτουριάρηδες και οι προοδευτικοί και λένε το εξής: Α, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Α, το δικαίωμα στην έκφραση». Και σε άλλο σημείο: «Εδώ κυκλοφορούν τα βιβλία, τα αίσχη του Μαρκησίου ντε Σαντ, κι αυτή τη στιγμή εδώ ασχολούμεθα πάρα πολύ με τις ιδέες κάποιου ανθρώπου, έστω κι αν διαφωνούμε».

Η υπόθεση δεν θα είχε πολιτικό ενδιαφέρον αν αφορούσε μόνο τον συγγραφέα του βιβλίου, ο οποίος έχει γνωστή πολιτική ταυτότητα και διαδρομή, από τη νεοφασιστική «Τετάρτη Αυγούστου», στη χούντα και τον ελληνικό ναζισμό. Ομως το θέμα αφορά το ίδιο το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη, το οποίο οφείλει πολλά στον κ. Πλεύρη. Οχι μόνο επειδή υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΛΑΟΣ, αλλά επειδή συνετέλεσε στην πρώτη φάση να συγκεντρωθούν γύρω από το πρόσωπο του κ. Καρατζαφέρη πολλά στελέχη της παραδοσιακής ακροδεξιάς, αλλά και να συγκροτηθεί -μέσω της τηλεόρασης- ένας νέος πολιτικός λόγος στηριγμένος στο ρατσισμό, τον ιστορικό αναθεωρητισμό και βέβαια τον αντισημιτισμό.

Στην κόψη του ξυραφιού

Ο ίδιος ο κ. Καρατζαφέρης σήμερα δεν θέλει να θυμάται τα ανοιχτά αντισημιτικά κηρύγματα που έκανε ο ίδιος από τις εκπομπές του πριν από λίγα χρόνια. Και στην προεκλογική του συνέντευξη Τύπου αποκήρυξε χωρίς δεύτερο λόγο τον Κώστα Πλεύρη. Ομως το εκλογικό αποτέλεσμα δικαίωσε τη σκληρή ακροδεξιά πτέρυγα του κόμματός του. Είναι λοιπόν υποχρεωμένος να πολιτεύεται στην κόψη του ξυραφιού. Οσο για τον γιο Πλεύρη, που εκλέχτηκε «αντ' αυτού», μάταια επιχειρεί να μας πείσει ότι είναι Πλεύρης σε συσκευασία λάιτ. Τον καρφώνει ο Γιάννης Σχοινάς, ο οποίος αποκαλύπτει ότι έδωσε ο ίδιος γραμμή να ψηφιστεί ο Θάνος Πλεύρης στην Α' Αθηνών («Ελεύθερος Κόσμος», 7.10.07). Κάτι παραπάνω ξέρει ο κ. Σχοινάς. Επί χρόνια υπήρξε εκδότης του πατρός Πλεύρη και συνοδοιπόρος του στις περιπλανήσεις μεταξύ χούντας και νεοφασισμού. Και βέβαια έχει κι αυτός καταθέσει (μαζί με τον «Αδώνιδα») στη μήνυση του Πλεύρη κατά των εκπροσώπων του ΚΙΣ.

Κακά, λοιπόν, τα ψέματα. Το φιλοναζιστικό βιβλίο του Πλεύρη είναι η κρυφή βίβλος του ΛΑΟΣ. Ο αντισημιτισμός και οι φασιστικές ιδέες του Πλεύρη αποτελούν την κρυφή ιδεολογική ατζέντα του νεοφώτιστου κοινοβουλευτικού κόμματος. Να γιατί η αντιμετώπισή τους μπορεί να γίνει μόνο πολιτικά και όχι μέσω δικαστηρίων.

Πάντως, το βιβλίο του Πλεύρη έχει και μια «θετική» πλευρά. Αποτελεί την πιο σαφή απόδειξη ότι ο αντισημιτισμός ακόμα και στις διάφορες καλυμμένες μορφές του -όπως η επιστημονικοφανής σχετικοποίηση και όχι άρνηση του Ολοκαυτώματος- καταλήγει στο θαυμασμό προς τον Χίτλερ και την πολιτική ταύτιση με τον ναζισμό.

 

(Ελευθεροτυπία, 1/12/2007)

 

www.iospress.gr