Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ

Νοσταλγοί της θανατικής ποινής 

1.   2.   3.


ΣΤΟ ΟΡΙΟ


ΗΠΑ (1)
. Η σφαγή του Ουέικο αποτελεί το κλασικότερο δείγμα συλλογικής εξολόθρευσης δικαίων και αδίκων, προκειμένου να "αποκατασταθεί" η διασαλευθείσα έννομη τάξη και το (τρωθέν) κύρος των σωμάτων ασφαλείας. Οταν στις 28/2/93 η απόπειρα σύλληψης του ιδιόρρυθμου χριστιανού αιρεσιάχη Ντέιβιντ Κορές κατέληξε σε πανηγυρική αποτυχία, με 4 αστυνομικούς και τουλάχιστον 6 "αιρετικούς" νεκρούς από σφαίρες, το FBI εξαπέλυσε κανονική εκστρατεία για την πάταξη του νέου εσωτερικού εχθρού. Σε "ζωντανή σύνδεση" με το σύνολο των τηλεθεατών της χώρας, πολιόρκησε επί 51 μέρες το κοινόβιο των Δαβιδιανών οπαδών του και, στις 19 Απριλίου, εξαπέλυσε την τελική επίθεση με ειδικές αντιτρομοκρατικές μονάδες και άρματα μάχης. Υστερα από ένα καταιγιστικό "ψεκασμό" του κτιρίου με δακρυγόνα και το γκρέμισμα αρκετών τοίχων, το κτίριο έπιασε φωτιά με αποτέλεσμα να βρούν το θάνατο 87 από τα 95 μέλη της αίρεσης που βρίσκονταν μέσα (ανάμεσά τους και 17 παιδιά). Η υπουργός Δικαιοσύνης, Τζάνετ Ρένο, κατέφυγε στην κλασική δικαιολογία: "το σχέδιο επέμβασης", είπε, "βασίστηκε σ' αυτά που γνωρίζαμε ώς εκείνη τη στιγμή"...

ΗΠΑ (2). Το Ουέικο δεν ήταν μια τυχαία "παρέκκλιση" στην παράδοση των ειδικών σωμάτων της αμερικανικής αστυνομίας, που κατά τα άλλα χρησιμεύουν ως πρότυπο για την εκπαίδευση ομοειδών δυνάμεων ανά την υφήλιο. Εκτός από το πασίγνωστο λουτρό αίματος απαγωγέων και ομήρων στις φυλακές Ατικα το 1971, έξι άτομα βρήκαν επίσης το θάνατο κατά τη διάρκεια εκκαθαριστικής επιχείρησης του FBI εναντίον μελών του Συμβιωτικού Απελευθερωτικού Στρατού (SLA) στο Λος Αντζελες το 1974 κι άλλα 11 κατά το βομβαρδισμό των γραφείων της οργάνωσης MOVE στη Φιλαδέλφεια το 1985.

ΡΩΣΙΑ (1). Ανάλογες είναι οι επιδόσεις και της άλλης (πάλαι ποτέ) υπερδύναμης σ' αυτό τον τομέα. Στις 28/7/94 επτά ένοπλοι συνέλαβαν ομήρους 41 επιβάτες λεωφορείου στο Πιατιγκόρσκ. Μετά από διαπραγματεύσεις άφησαν ελεύθερους τους 30, έναντι χρημάτων κι ενός ελικοπτέρου για να φύγουν. Η επέμβαση των ειδικών αντιτρομοκρατικών δυνάμεων (Ομάδα Alpha της FSB, διαδόχου της KGB) στο αεροδρόμιο του Μινεράλνιγιε Βόντι κατέληξε στο θάνατο 5 ομήρων κι ενός απ' τους απαγωγείς, και τον τραυματισμό των υπόλοιπων απαγωγέων και 5 ομήρων.

ΡΩΣΙΑ (2). Το τελευταίο στάδιο του πολέμου στην Τσετσενία πρόσφερε την ευκαιρία για πολύνεκρες, θεαματικές επιδείξεις της ίδιας λογικής. Οταν 148 τσετσένοι αντάρτες ταμπουρώθηκαν με περισσότερους από 1.200 ομήρους στο νοσοκομείο της μεθοριακής ρωσικής πόλης Μπουντιονόφσκ (14-18/6/95), η δύναμη Alpha ανέλαβε πάλι να καθαρίσει -με τις αναμενόμενες συνέπειες: 14 "τρομοκράτες" κι 121 πολίτες νεκροί, πριν η κυβέρνηση Γέλτσιν υποκύψει στο αίτημα των Τσετσένων για άμεσες διαπραγματεύσεις. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική υπήρξε μια από τις αγαπημένες μεθόδους των ρώσων ράμπο, όταν κάποιος ένοπλος καλυπτόταν πίσω από ομήρους: όπως δήλωσαν οι επικεφαλείς της επίλεκτης μονάδας στην εφημερίδα `Κράσναγια Σβεζντά', "δυο μέλη της Alpha σημάδευαν τα πόδια του ομήρου, έτσι ώστε αυτός να πέσει κι ένας τρίτος ακροβολιστής να χτυπήσει τον τρομοκράτη".

ΙΣΡΑΗΛ. Ακόμη και οι ισραηλινές ειδικές δυνάμεις, που θεωρούνται πρότυπο αποτελεσματικότητας από φίλους και εχθρούς, δεν δρουν με τόσο "χειρουργικό" τρόπο όσο αφήνει να εννοηθεί ο προπαγανδιστικός μύθος που τις περιβάλλει. Στην πολυδιαφημισμένη επιχείρηση στο αεροδρόμιο του Εντεμπε (3/7/1976), λχ, κατάφεραν μεν να σκοτώσουν τους 7 άραβες αεροπειρατές, μαζί τους όμως χάθηκαν επίσης 3 όμηροι και 20-40 στρατιώτες της Ουγκάντα που βρέθηκαν στη μέση...

ΓΑΛΛΙΑ. Περισσότερο προσαρμοσμένη στις δυτικοευρωπαϊκές συνθήκες υπήρξε η πολιορκία από τη γαλλική αντιτρομοκρατική υπηρεσία ενός νηπιαγωγείου του Νεϊγί, το Μάιο του 1993. Επισήμως είχε "τέλος καλό", καθώς ο άνεργος Ερίκ Σμιτ, που είχε παγιδεύσει το κτίριο και τον εαυτό του με εκρηκτικά ζητώντας την καταβολή λύτρων, "εξουδετερώθηκε" έγκαιρα και χωρίς άλλα θύματα. Ενάμιση χρόνο μετά, η 'Λιμπερασιόν' αποκάλυψε τις μαγνητοταινίες της αστυνομίας -και το μυστικό: ο "επικίνδυνος" Σμιτ πυροβολήθηκε από τους αστυνομικούς εν ψυχρώ, από απόσταση μισού μέτρου, ενώ κοιμόταν. Ο ισχυρισμός ότι "κουνήθηκε" (στον ύπνο του) θεωρήθηκε από τους δικαστές επαρκής λόγος για να θεωρηθεί νόμιμη η εξόντωσή του.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Ζακ Μεσρίν "Το ένστικτο του θανάτου" (μετάφραση Τέτη Χρονοπούλου, επιμέλεια Βασίλη Καραπλή, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, πειραματική έκδοση χ.χ.). Αυτοβιογραφική εξιστόρηση της ζωής του μεγαλύτερου μεταπολεμικού κακοποιού της Γαλλίας. Διαγράφεται ανάγλυφα η προσωπική διάσταση της "βεντέτας" μεταξύ εγκληματία και δυνάμεων καταστολής, γεγονός που οδηγεί σε διαρκή κλιμάκωση της βίας και από τις δυο πλευρές. Τελικά ο Μεσρίν παγιδεύτηκε από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και εκτελέστηκε. Στο κεφάλι του βρέθηκαν δεκάδες σφαίρες.

Rolf Goessner "Widerstand gegen die Staatsgewalt" (εκδόσεις Konkret, 1988). Εγχειρίδιο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του πολίτη, με ειδικές αναφορές για τις περιπτώσεις κατάχρησης αστυνομικής βίας.

Serge Quadruppani "L' Antiterrorisme en France 1981-1989" (εκδόσεις La Decouverte, 1989). Ερευνα για τη στρατηγική και τη δράση των ειδικών αντιτρομοκρατικών δυνάμεων στη Γαλλία. Αποκαλύπτεται το γεγονός ότι πολλές φορές ο εχθρός "κατασκευάζεται", προκειμένου να επιδειχθεί "έργο" των υπηρεσιών. Ο τρόπος λειτουργίας και η κατάστρωση των επιχειρήσεων ευθύνονται για το αιματηρό τέλος των περισσότερων επεισοδίων.


ΔΕΙΤΕ

Σκυλίσια μέρα
(Dog day afternoon) του Σίντνεϊ Λιούμετ (1975). Μια αποτυχημένη ληστεία σε τράπεζα καταλήγει σε σύλληψη ομήρων, τηλεοπτικό σόου και -τελικά- εξόντωση του επίδοξου ληστή τη στιγμή της (συμφωνημένης) διαφυγής. Εκπληκτικό θρίλερ από το δημιουργό του "Σέρπικο", βασισμένο σε πραγματικό περιστατικό του 1972.

Mad City του Κώστα Γαβρά (1997). Ενα μικροσυμβάν στο μουσείο μιας επαρχιακής πόλης μετατρέπεται, ελέω "ζωντανών συνδέσεων", σε δραματική πολιορκία και τελετουργικό φόνο του "επικίνδυνου εγκληματία" από τις δυνάμεις της τάξης. Ισως η καλύτερη ταινία του γνωστού σκηνοθέτη, αποτυπώνει με εξαιρετικό τρόπο όχι μόνο τη συμβολή των ηλεκτρονικών ΜΜΕ στην κατασκευή "εγκληματικών φυσιογνωμιών" αλλά και την αυτονόμηση του όλου μηχανισμού από τις προσωπικές επιλογές κι επιδιώξεις των επιμέρους δημοσιογράφων που τον απαρτίζουν.

(Ελευθεροτυπία, 4/10/1998)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ