ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ-ΕΛ.ΑΣ

Τα κάτω άκρα της αστυνομίας 

1.   2.   3.

 

Μέρες του '92

Ηταν το ιστορικό πρωινό της 10ης Δεκεμβρίου 1992. Στο κέντρο της Αθήνας, ένα εκατομμύριο "νέοι μακεδονομάχοι" μόλις είχαν σπάσει το ρεκόρ μαζικότητας που κατείχε η πρώτη επέτειος του Πολυτεχνείου. Παρά τους ήπιους τόνους των επίσημων αγορητών, πολεμοχαρή συνθήματα του τύπου "στα όπλα - στα όπλα, να πάρουμε τα Σκόπια" και "η λύση είναι μία, σύνορα με τη Σερβία" δονούν την ατμόσφαιρα. Εμπνευσμένοι από το όλο κλίμα, μια εκατοστή διαδηλωτές αποφασίζουν, μια και τα σύνορα πέφτουν κάπως μακριά, να κάνουν την αρχή με τον "εσωτερικό εχθρό". Είναι μέλη της ναζιστικής οργάνωσης "Χρυσή Αυγή", που μόλις έχει αποφασίσει να χαμηλώσει κάπως τα χιτλερικά της λάβαρα για να κολυμπήσει, όπως το ψάρι στο νερό, στο διάχυτο εθνικιστικό κλίμα των ημερών. Ο σκληρός πυρήνας, μια τριανταριά άτομα, είναι οπλισμένος με ρόπαλα του μπέιζ- μπολ, σιδερολοστούς και άλλα συναφή εργαλεία. Ορισμένοι κουβαλούν αυτοσχέδιες ασπίδες, βαμμένες στα εθνικά χρώματα. Επικεφαλής της ομάδας κρούσης, μας πληροφορεί ο `Ελεύθερος' (11/12/92), ήταν "ένας νεαρός με στρατιωτικό κράνος, χακί στολή παραλλαγής και βαμμένο το πρόσωπό του με μαύρη μπογιά (φούμο)".
Πρώτος στόχος των νεοναζί ήταν η ΑΣΟΕΕ, που τελούσε υπό κατάληψη εναντίον του "νόμου Σουφλιά". Με τα νώτα τους καλυμμένα από τη λαοθάλασσα του συλλαλητηρίου, οι Χρυσαυγίτες δεν χάνουν καιρό: στις 11.45 π.μ. σπάζουν το λουκέτο της εξώπορτας, εισβάλλουν στο προαύλιο και, με την ιαχή "λαός - στρατός - εθνικισμός" και "1, 2, 3, γαμιέται η αναρχία", επιτίθενται κατά των συγκεντρωμένων φοιτητών. Η πολιορκία του κτιρίου συνεχίζεται μέχρι τις μιάμιση, όταν -ύστερα από παρέμβαση της πρυτανείας- μια διμοιρία των ΜΑΤ κάνει διακριτικά την εμφάνισή της σε κάποια απόσταση. Καθώς ο συγκεντρωμένος κόσμος έχει αρχίσει να διαλύεται, το τάγμα εφόδου του Μιχαλολιάκου εγκαταλείπει κι αυτό την Πατησίων. Λίγο πριν τις 2 μ.μ., πενήντα Χρυσαυγίτες κάνουν έφοδο στην κατάληψη στέγης που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Λέλας Καραγιάννη και Δροσοπούλου, στην Κυψέλη. Σπάζουν την είσοδο και μπουκάρουν, τραυματίζοντας την ηλικιωμένη Μαρία Ζαφειροπούλου. "Πόρτες, έπιπλα, τζάμια έγιναν ένα από την πρωτοφανή μανία των νεοναζί", συνεχίζει το ρεπορτάζ του `Ελεύθερου'. "Με ένα καπνογόνο, στη συνέχεια, προσπάθησαν να βάλουν φωτιά, χωρίς όμως να το κατορθώσουν". Πριν φύγουν, ζωγραφίζουν με σπρέι στον τοίχο το σήμα της οργάνωσης.
Η τελευταία πράξη παίχτηκε στη γωνία Αγαθουπόλεως και Σταυροπούλου. Αφού πρώτα έκανε ρημαδιό το μπαράκι "Μάγος του Οζ", η ναζιστική συμμορία εντόπισε δυο περαστικούς νέους με "ύποπτη" εμφάνιση. Μέσα σε δευτερόλεπτα, ο 26χρονος φοιτητής Γιώργος Σαπουνάς κι ο 27χρονος εργάτης Θανάσης Υφαντής, μέλη κι οι δυο της αριστερής Οργάνωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση (ΟΣΕ), βρέθηκαν στο έδαφος με τα καδρόνια να ανεβοκατεβαίνουν στα κεφάλια και τα κορμιά τους. Θα σωθούν -με άσχημα κατάγματα- την τελευταία στιγμή, χάρη στην επέμβαση των περιοίκων και την εμφάνιση μιας διμοιρίας ΜΑΤ στο βάθος του δρόμου. Η άφιξη των αστυνομικών σημαίνει και το τέλος των "επεισοδίων". Τα περισσότερα από τα μέλη της "Χρυσής Αυγής" καταφεύγουν τρέχοντας στα γραφεία τους, στη γειτονική οδό Κεφαλληνίας. Με ανακοίνωσή του, το γραφείο τύπου της οργάνωσης αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για τα γεγονότα, φροντίζοντας να διορθώσει κάποιες `ανακρίβειες' των ΜΜΕ: "Τα μέλη της Χρυσής Αυγής", εξηγεί, "δεν συνεπλάκησαν με κανένα ανύποπτο και κανέναν διαδηλωτή, παρά μόνο με οργανωμένα αντεθνικά στοιχεία"...
Και η Αστυνομία; Τυπικά, ήταν απλώς αναποτελεσματική. "Την ώρα που οι διμοιρίες των ΜΑΤ γυρνούσαν από 'δώ κι από 'κεί, ψάχνοντας -και μη βρίσκοντας- τους νεοναζί, εκείνοι χτυπούσαν σε κοντινές περιοχές, εντελώς ανενόχλητοι", επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Μάνος Τσαγκαράκης στη `Νίκη' της επομένης. Λιγότερο διακριτική στις διατυπώσεις της, η συντονιστική επιτροπή της ΑΣΟΕΕ θα καταγγείλει την "προστατευτική στάση" των οργάνων της τάξης απέναντι στους νεοναζί που επέδραμαν στη σχολή. Χαρακτηριστική είναι επίσης τόσο η επίσημη ανακοίνωση της ΕΛΑΣ, που επιρρίπτει την ευθύνη των γεγονότων σε ... αναρχικούς (γενικά), όσο και το γεγονός ότι, στη διάρκειά τους, το μεγαλύτερο μέρος της αστυνομικής δύναμης είχε σταλεί να πολιορκήσει την κατάληψη στέγης της οδού Χέιδεν... Πιο αποκαλυπτικό, όμως, υπήρξε το φινάλε της υπόθεσης. Καταδιώκοντας καθ' υπόδειξη των αυτοπτών μαρτύρων τους παραλίγο δολοφόνους των δυο μελών της ΟΣΕ, άνδρες των ΜΑΤ και της "Ομάδας Ζ" καταφέρνουν να συλλάβουν 9 Χρυσαυγίτες με τα εργαλεία της "δουλειάς" (ασπίδες και ρόπαλα) ανά χείρας. Μεταφέρονται σιδεροδέσμιοι στο 7ο και 8ο αστυνομικό τμήμα και (ώ του θαύματος!) αφήνονται ελεύθεροι, χωρίς να κρατηθούν καν τα στοιχεία τους. Οι μηνύσεις που υποβάλλουν τις επόμενες μέρες τα θύματα "κατ' αγνώστων" θα καταλήξουν, ως εκ τούτου, στο αρχείο. Στο αστυνομικό δελτίο της ημέρας, μοναδικός συλληφθείς αναφέρεται έτσι ένας 17χρονος μαθητής, που πιάστηκε έξω από την ΑΣΟΕΕ να μοιράζει "αντεθνικές" προκηρύξεις. Αμείλικτο, το δικαστήριο θα τον καταδικάσει σε δωδεκάμηνη φυλάκιση για "διέγερση πολιτών σε αμοιβαία διχόνοια".



Παιδιά για όλες τις βρομοδουλειές

Δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν πως οι αγαστές σχέσεις της αστυνομίας με τις εγχώριες φασιστικές οργανώσεις οφείλονται εν πολλοίς στη βοήθεια που τα μέλη των τελευταίων σπεύδουν να προσφέρουν στα σώματα καταστολής, κάθε φορά που ξεσπούν επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας. Μολονότι το φαινόμενο των "αγανακτισμένων πολιτών" δεν περιορίζεται βέβαια στους Χρυσαυγίτες και τους λοιπούς ομοϊδεάτες τους (κατά καιρούς έχουν διαπρέψει σ' αυτό το ρόλο και νεολαίοι των εκάστοτε κυβερνητικών κομμάτων), το φασιστικό παρακράτος αποτελεί αναμφίβολα τον τακτικότερο από τους συμπαραστάτες των ΜΑΤ στο πεδίο της "μάχης".
Η διετία 1994-95 υπήρξε ιδιαίτερα πλούσια σε δείγματα τέτοιας αγωνιστικής συμπαράταξης. Οταν το βράδυ της 6ης Ιουνίου 1994 μερικές δεκάδες αναρχικοί κατέλαβαν το ΕΜΠ διαμαρτυρόμενοι για την (πολλοστή) επίσκεψη του Λεπέν στη χώρα μας, ισάριθμοι Χρυσαυγίτες έσπευσαν να δώσουν ένα χεράκι στα σώματα ασφαλείας που τους πολιορκούσαν. Οταν ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Στ. Παπαθεμελής ρωτήθηκε για το συμβάν, αποποιήθηκε κάθε ευθύνη: "αρμόδιοι", δήλωσε, "είναι οι εισαγγελείς και όχι η Αστυνομία" (!). Η ίδια τακτική (της πάπιας) υιοθετήθηκε και τον επόμενο Απρίλιο, όταν ο αντιπρύτανης της Παντείου Αιμ. Μεταξόπουλος κατήγγειλε ότι οι "αγανακτισμένοι" φασίστες τον γρονθοκόπησαν μπροστά στα μάτια των αστυνομικών, που απλώς φρόντισαν να στρέψουν το βλέμμα τους αλλού ("Ε" 16/4/95). Το αποκορύφωμα ήρθε με τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1995. Τα ξημερώματα της 15ης, κατά τα μεθεόρτια μιας κάπως επεισοδιακής φοιτητικής πορείας, άνδρες των ΜΑΤ συνέλαβαν κατόπιν εντολής έξω από το ΕΜΠ οκτώ νεαρούς ακροδεξιούς που πετροβολούσαν τους ταμπουρωμένους στο ίδρυμα διαδηλωτές. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, στο αυτόφορο όλοι οι αστυνομικοί-μάρτυρες κατηγορίας θα αρνηθούν να αναγνωρίσουν οποιονδήποτε από τους συλληφθέντες, με αποτέλεσμα την πανηγυρική αθώωσή τους. Δυο μέρες αργότερα, ενώ το Πολυτεχνείο πολιορκείται ξανά από την αστυνομία και τις κάμερες των ζωντανών συνδέσεων, η "Χρυσή Αυγή" επεμβαίνει μαζικά. Μερικές δεκάδες μέλη της, συντεταγμένα σε στρατιωτικό σχηματισμό, συνοδεύονται από τις δυνάμεις των ΜΑΤ και της Ομάδας Ζ από το Μουσείο μέχρι την πύλη της Τοσίτσα, για να δώσουν ένα χεράκι στην καταστολή των αναρχικών. Επί τρία τέταρτα περίπου (2.50-3.30 πμ) θα προσπαθούν -μάταια- να εισβάλουν στο ίδρυμα, υπό τα επιδοκιμαστικά βλέμματα των αστυνομικών που απολαμβάνουν, αμέριμνοι, το διάλειμμά τους...



Οι προστάτες των προστατών

Η προσπάθεια των ακροδεξιών ομάδων να βρουν προσβάσεις στην Αστυνομία δεν περιορίζεται στην παρακρατική τους δράση (ως "αγανακτισμένων πολιτών") δίπλα σε κάθε κατασταλτική επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. Πολύ συχνά στα έντυπά τους εξυμνούν την Αστυνομία και κολακεύουν τους άνδρες και τους αξιωματικούς της, εμφανιζόμενοι ως οι μοναδικοί προστάτες του "διωκόμενου κλάδου".
Ακόμα και με τον εκάστοτε υπουργό Δημόσιας Τάξης δεν διστάζει να ταυτιστεί η "Χρυσή Αυγή". Ειδικά για τις δηλώσεις Παπαθεμελή περί ειδικού αστυνομικού σώματος φύλαξης συνόρων, η ναζιστική εφημερίδα επικροτεί με ενθουσιασμό: "Οι δηλώσεις αυτές δείχνουν μια διάθεση αντιμετωπίσεως του μεγάλου προβλήματος και η εφημερίδα μας δεν μπορεί παρά να τις κρίνει θετικές" (24.9.93).
Το μοναδικό κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, το οποίο μένει στο απυρόβλητο, είναι βέβαια η ΕΛ.ΑΣ: "Για όλη αυτή την αισχρή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, ο ελληνικός λαός έχει ήδη απονείμει ευθύνες. Ευθύνες κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να αποδοθούν στην Αστυνομία αφού η πλειοψηφία των ανδρών της εκτελεί το καθήκον τους" (10.11.95).
Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ακόμα και στις -ελάχιστες- περιπτώσεις που η Αστυνομία δυσκόλεψε τις κινήσεις της, η φασιστική ομάδα ξέρει να συγχωρεί: "Οταν είδαμε κάποιους αλήτες το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου (1995) να καίνε ελληνικές σημαίες, αγανακτισμένοι αποφασίσαμε να απαντήσουμε. Φυσικά εμποδιστήκαμε από δυνάμεις της Αστυνομίας - όχι πως οι αστυνομικοί φέρουν καμιά ευθύνη, απλά έτσι διέταξαν οι υψηλοί προστάτες των καλόπαιδων του συστήματος" (25.10.96). Αυτή η "συντροφική" ανοχή φτάνει μέχρι το σημείο να δικαιολογούνται ακόμα και οι συλλήψεις: "Τον παλμό των Εθνικιστών δεν πτόησε στο παραμικρό η σύλληψη πέντε συναγωνιστών μας από την Αστυνομία (κατά πληροφορίες μας ύστερα από άνωθεν εντολές και πιέσεις)" (29.3.1996).
Ο ομογάλακτος της "Χρυσής Αυγής", ο "Στόχος", καλλιεργεί συστηματικά την ίδια θεωρία των "καλών" αστυνομικών που υποφέρουν από τους "κακούς" ανωτέρους τους. Η μόνιμη επωδός στα περισσότερα άρθρα που αναφέρονται στην εγκληματικότητα των ξένων είναι το περιβόητο σύνθημα "λύστε τα χέρια της Αστυνομίας". Και, φυσικά, όταν οι αστυνομικοί αναλαμβάνουν δράση ( πυροβολώντας, π.χ. κάποιον πολίτη), ο "Στόχος" είναι ο πρώτος που τους υπερασπίζει, ειρωνευόμενος όσους ζητούν καλύτερη εκπαίδευση των ανδρών της ΕΛ.ΑΣ: "Ο "Στόχος" είναι ταγμένος στο πλευρό της Αστυνομίας -οφείλει, όμως, σήμερα, να πει πως η ηγεσία της δεν εκπαιδεύει σωστά τα όργανά της. Την αλήθεια των λόγων του "Στόχου" αποδεικνύει το πρόσφατο περιστατικό, όπου ένας -"ανεκπαίδευτος" προφανώς, αστυνομικός- πυροβόλησε τον πολίτη που πήγε να πνίξει τον συνάδελφό του. Αν είχε εκπαιδευτεί κανονικά, όμως, θα μάθαινε πως -σύμφωνα με τις απαιτήσεις των κουλτουριάρηδων, των προοδευτικών και των λοιπών τοιούτων- οι αστυνομικοί μπορούν να πυροβολήσουν μόνον αν τους σκοτώσουν" (30.6.93).
Από τη συνταγή δεν λείπει και ολίγος λαϊκισμός: "Είδατε ποτέ κανακάρη 'επώνυμου' να πάει στην Αστυνομία; Μόνο τα παιδιά τα δικά μας -τα φτωχαδάκια- πάνε, γι' αυτό και όλοι έχουν παραπεταμένους τους Αστυνομικούς" (19.9.91).
Και καταλήγουμε, βεβαίως, στην ανοιχτή πρόταση να συγκροτηθούν ομάδες αυτοδικίας μέσα στην ΕΛ.ΑΣ: "Δυο δυο την εβδομάδα πέφτουν πλέον τα παιδιά μας -οι Αστυνομικοί- οι οποίοι βρίσκονται ανυπεράσπιστοι μπροστά στους τρομοκράτες, μια κι εκείνοι προστατεύονται από τον Τύπο και τους πολιτικάντηδες: Οργάνωση αστυνομικών εναντίον των φονιάδων" (21.9.94).

(Ελευθεροτυπία, 27/9/1998)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ