Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

Οι μουλάδες του φιλελευθερισμού 

1.   2.   3. 

 

ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ



ΜΑΙΡΗ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΓΟΥΟΛΣ
. Η ανταποκρίτρια της συντηρητικότατης Wall Street Journal στα μετώπισθεν των αφγανών ανταρτών είχε τη φαεινή ιδέα να να ξεσκεπάσει τους μηχανισμούς κατασκευής των ειδήσεων γύρω από τα κατορθώματα των μουτζαχεντίν. Σε άρθρο της το 1989 αποκάλυπτε ότι ο επικεφαλής του τηλεοπτικού δικτύου CBS στο Πεσαβάρ δεν ήταν δημοσιογράφος αλλά ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων ενός από τους αφγανούς πολέμαρχους, επιφορτισμένος παράλληλα με τον εφοδιασμό της οργάνωσης σε όπλα από εταιρεία του Νιου Τζέρσι. Tο άρθρο κόπηκε, η ανταποκρίτρια απολύθηκε και, πίσω στο Πεσαβάρ, οι πρώην συνάδελφοί της άνοιξαν σαμπάνιες για την απαλλαγή του τοπικού American Club από την ενοχλητική παρουσία της...

ΤΖΟΝ ΜΠΕΡΝΣ. Ο ανταποκριτής των New York Times φρόντισε να μετατεθεί από το Πεσαβάρ στο Τορόντο προτού τα γράψει έξω από τα δόντια (4/2/1990): "Ελάχιστη προσοχή έχει δοθεί στην ανάμιξη των διοικητών των ανταρτών στη διακίνηση οπίου, μολονότι αυτό είναι γνωστό στο Πεσαβάρ εδώ και χρόνια. Ούτε - μέχρις ότου οι θανάσιμες επιθέσεις του εναντίον άλλων οργανώσεων προκάλεσαν την επίσημη καταδίκη της Ουάσιγκτον - ασχολήθηκαν οι δημοσιογράφοι και οι αμερικανοί διπλωμάτες της Πεσαβάρ με την καταχθόνια φύση του κ.Χεκματιάρ, της κυρίαρχης προσωπικότητας μεταξύ των ανταρτών και αποδέκτη επί χρόνια της μερίδας του λέοντος από την αμερικανική βοήθεια. Κι όμως, στην Καμπούλ και το Πεσαβάρ, ήταν ευρύτατα διαδεδομένο ότι, ως συνδικαλιστής φοιτητής στις αρχές της δεκαετίας του '70, ο Χεκματιάρ είχε στείλει τους οπαδούς του να ρίξουν μπουκάλια με οξύ στο πρόσωπο φοιτητριών που αρνούνταν να βάλουν φερετζέ".

ΖΗΝΟΒΙΑ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ. Την "αγωνίστρια της αφγανικής αντίστασης Ταϊκβάρ Κακάρι" εξυμνεί η διευθύντρια του περιοδικού Εποπτεία (τ. 113, Ιούνιος 1986), και μας θυμίζει τη δραστηριότητά της. "Στη συγκέντρωση των αρχηγών πρότεινε: 1. Κανείς αντάρτης, και ιδιαίτερα οι αρχηγοί, δεν θα 'πρεπε να παντρευτεί ως το τέλος του πολέμου. 2. Αγωνιστές της αντίστασης που αποφυλακίζονται 10 ή 20 ημέρες μετά τη σύλληψή τους, από τις κομμουνιστικές αρχές, δεν θα πρέπει να τους εμπιστευόμαστε. 3. Για να εμποδιστεί η διείσδυση του εχθρού μέσα στις τάξεις της αντίστασης, θα πρέπει να δημιουργηθεί μια ειδική οργάνωση που θα ερευνά το ιστορικό του κάθε αγωνιστή."

ΒΟΣΝΙΟΙ. Παρά τη δημοσιότητα που έσπευσαν να δώσουν στο θέμα τα ελληνικά ΜΜΕ, οι αλλοδαποί ισλαμιστές εθελοντές στον πρόσφατο πόλεμο της Βοσνίας στην πραγματικότητα ήταν ένα καθαρά περιθωριακό φαινόμενο. "Ο αριθμός τους είναι ελάχιστος κι η δράση τους ακόμα πιο περιορισμένη, καθώς ο βοσνιακός πληθυσμός δε δείχνει ιδιαίτερο θρησκευτικό ζήλο", διαβάζουμε στην εμπεριστατωμένη μελέτη της Luiza Toscane. Και παρακάτω: "Οι μαχητές του στρατευμένου Ισλάμ χαιρετίζουν τους μουσουλμάνους της Βοσνίας μονάχα σαν θύματα φόνων και βιασμών, κι όχι ως αγωνιστές ή αντιστεκόμενους. Οι νίκες των Βοσνίων δεν αντιμετωπίζονται όπως οι ενέργειες των παλαιστινιακών όπλων. Αν η κατάσταση ανατραπεί υπέρ των Βοσνίων, η πραγματικότητα του βοσνιακού Ισλάμ θα αποκαλυφθεί κι ο ρόλος των μουτζαχεντίν θα ελαχιστοποιηθεί. Η βοσνιακή υπόθεση χρησιμοποιείται, λοιπόν, κυρίως για αντικυβερνητική δραστηριότητα στις ίδιες τις μουσουλμανικές χώρες" ("L'Islam. Un autre nationalisme?", σ. 84 & 87).

ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ. Μετά τους Κόντρας της Νικαράγουας ο ρεπόρτερ του Ελεύθερου Τύπου επισκέφθηκε το Αφγανιστάν για να περιγράψει τον αγώνα των αντικαθεστωτικών: "Βαθιά στην κοιλάδα του Πεσαβάρ οι Μουτζαχεντίν, οι 'ιεροί πολεμιστές' ανυπομονούσαν να μου δείξουν τις ικανότητές τους μέσα σε επτά μέρες. Να βυθιστούν μέσα στο σκοτάδι ψάχνοντας στο βουνό Χέμπα, το πέρασμα για το Αφγανιστάν. Τα σκυλιά τους γάβγιζαν και τα παιδιά στον καταυλισμό των προσφύγων άρχισαν να κλαίνε. Αυτοί ήσαν οι Μουτζαχεντίν του θεού. Περνούσαν πάνοπλοι με τα καλασνίκοφ φέρνοντας τον πόλεμο στα μάτια μου. Μέχρι την ώρα που έστρεψαν το κεφάλι τους στη Μέκκα ψιθυρίζοντας τρεις- τέσσερις στροφές από το κοράνι." ("Αφγανιστάν, Η μαρτυρία ενός ρεπόρτερ", εκδ. Εστίας, Αθήνα 1989).

ΚΟΥΡΔΟΙ. Στις νοτιοανατολικές επαρχίες της Τουρκίας, οι ισλαμιστές αποτελούσαν το δεξί χέρι του κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού πολύ πριν το σχηματισμό της κυβέρνησης Ερμπακάν. Μεταξύ 1991-1994, πάνω από 500 αντιφρονούντες, οπαδοί του ΡΚΚ ή του νόμιμου (τότε) DEP, δολοφονήθηκαν στις πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν από την τοπική "Χεζμπολάχ", αφίσες της οποίας καλούν τους Κούρδους "να πάψουν να σκοτώνονται για το μονάρχη Οτσαλάν". Οι σχέσεις της οργάνωσης με τις υπηρεσίες ασφαλείας και τους τοπικούς αγάδες έχουν εκτεθεί από τον τύπο, ενώ επίσημη έκθεση που διέρρευσε στην Turkish Daily News (7/9/93) εκτιμά ότι "προς το παρόν, η Χεζμπολάχ δεν αποτελεί απειλή για το τουρκικό κράτος".

ΝΑΤΖΙΜΠΟΥΛΑΧ. Τις αρετές του πρώην προέδρου του Αφγανιστάν ανακάλυψε ο τύπος της Δύσης λίγες ώρες μετά την εκτέλεσή του. Στους 'Τάιμς' της 28ης Σεπτεμβρίου διαβάζουμε ότι "ο άνθρωπος που κάποτε ονομάστηκε 'ο χασάπης της Καμπούλ' έζησε αρκετά μετά την ανατροπή του καθεστώτος του από τους μουσουλμάνους αντάρτες μουτζαχεντίν και πρόλαβε να διαπιστώσει ότι πολλοί απ' τους παλιούς του υπηκόους προσέβλεπαν πλέον σ' αυτόν με κάποια νοσταλγία."

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ. Το όριο μεταξύ "αγωνιστή" και "τρομοκράτη" είναι πολύ δυσδιάκριτο για τις αρχές των ΗΠΑ. Οσο εξυπηρετούσαν τα σχέδιά τους στην περιοχή, οι ισλαμιστές αντάρτες του Αφγανιστάν αντιμετωπίζονταν ως "μαχητές του ελεύθερου κόσμου" και ενισχύονταν με κάθε τρόπο. Η ανάδειξη των ακραίων ισλαμιστικών στοιχείων ανατρέπει την εικόνα. Και φθάνουν οι ημιεπίσημες αμερικανικές πηγές να καταγγέλλουν ότι πίσω από την πτώση του αεροπλάνου της TWA κρύβονται αφγανοί τρομοκράτες. Ως όπλο μάλιστα της τρομοκρατικής ενέργειας αναφέρεται ο φορητός πύραυλος Στίνγκερ, αυτός δηλαδή που προμηθεύονταν οι αντικαθεστωτικοί Αφγανοί από τις ίδιες τις ΗΠΑ ('Σάντεϊ Τάιμς', 25.8.96).

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΕΣ. Σύμφωνα με αποκάλυψη της γερμανικής εφημερίδας 'Ντι Βελτ', την ισλαμική αντίσταση κατά του δικτατορικού καθεστώτος της Αλγερίας στηρίζουν βετεράνοι μουτζαχεντίν από το Αφγανιστάν, οπλισμένοι με αμερικάνικους πυραύλους. "Πολλές χιλιάδες Αλγερινοί εκπαιδεύονται σε ειδικά στρατόπεδα, κάτω από τη διεύθυνση πρακτόρων της CIA, και τους παρέχεται πλούσια βοήθεια σε δολάρια και οπλισμό." (19.3.1996)



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Maxime Rodinson "Ισλάμ και καπιταλισμός"
(Αθήνα 1980, εκδ. Κάλβος). Η κλασική μελέτη του γάλλου ανατολιστή για τη σχέση της ισλαμικής θρησκείας με τις οικονομικές δομές των μουσουλμανικών χωρών. 

Τζόναθαν Νήλ "Αφγανιστάν. Η τραγωδία ενός λαού" (Αθήνα 1982, εκδ. Ανδρομέδα). Αναμφίβολα η καλύτερη ανάλυση του αφγανικού προβλήματος που κυκλοφορεί στα ελληνικά. Διεισδυτική ματιά στην τοπική μουσουλμανική κοινωνία και αποφυγή ταύτισης με οποιαδήποτε πλευρά.

"Afghanistan. The struggle in its fifth year" (United States Information Agency, 1984). Προπαγανδιστικό φυλλάδιο της Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ για τον αγώνα των "μαχητών της ελευθερίας" κατά του "διεθνούς μαρξισμού". Χαρακτηριστικό των επιχειρημάτων και - κυρίως- των αποσιωπήσεων της εποχής.

Luiza Toscane "L' Islam. Un autre nationalisme?" (Παρίσι 1995, εκδ.  L' Harmattan). Πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις του σύγχρονου ισλαμικού φονταμενταλισμού, με πλούσια αναφορά στη σχετική αραβική βιβλιογραφία. Αναφορά στην αξιοποίηση του ισλαμικού κινήματος από τις ΗΠΑ και τα συντηρητικά καθεστώτα της περιοχής κατά τα τελευταία χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.

Alain Gresh (ed) "Un peril islamiste?" ( Βρυξέλλες 1994, εκδ. Complexe). Συλλογή μελετών γύρω απ' το πολιτικό Ισλάμ και την αναπτυσσόμενη μουσουλμανοφοβία του δυτικού κόσμου, από μια ψύχραιμη και μη-ρατσιστική οπτική.

Benjamin Stora "Histoire de l'Algerie depuis l'independance" ( Παρίσι 1994, εκδ.La Decouverte). Συνοπτική ιστορία της ανεξάρτητης Αλγερίας. Αναφορές στα κρατικά "ανοίγματα" προς το Ισλάμ, που συνόδευσαν τη νεοφιλελεύθερη στροφή της δεκαετίας του '80 και κατέληξαν στον τωρινό εμφύλιο πόλεμο.



ΔΕΙΤΕ

Ράμπο 3. Αποστολή στο Αφγανιστάν
(Rambo III) του Πίτερ Μακντόναλντ (1988). Tυπικό ψυχροπολεμικό κατασκεύασμα της γνωστής σειράς. Ο κομάντο - σύμβολο του ρηγκανισμού σαρώνει τα σοβιετικά στρατεύματα κατοχής, προς τιμήν των αφγανών "αγωνιστών της ελευθερίας".

Το αίμα του αγωνιστή (The blood of Hussein) του Τζαμίλ Ντεχλάβι (1977). Στρατευμένη καταγγελία του ξεπουλήματος του Πακιστάν στους ξένους, από ισλαμική σκοπιά. Κατά την πρώτη προβολή της στην Αθήνα, το 1980, η ταινία είχε υμνηθεί από τους προοδευτικούς κριτικούς.

(Ελευθεροτυπία, 20/10/1996)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ