Η ΝΕΑ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΑ


Πιστεύω εις 12 Θεούς 

1.   2.   3. 

 

Μπορεί να μη φορούν κάθε μέρα χλαμύδα, μπορεί να μη θυσιάζουν σε πέτρινους βωμούς, μπορεί να μην ακολουθούν πομπές και να μη συμμετέχουν σε μυστήρια. Νοσταλγούν όμως την ανωτερότητα της "πατρογονικής λατρείας", αναζητούν στους Θεούς του Ολύμπου τις ρίζες τους και ελπίζουν ότι κάποιος σύγχρονος Ιουλιανός θα αποκαταστήσει το Δωδεκάθεο και θα συντρίψει τον "ιουδαιοχριστιανισμό".


Οι Ιουλιανοί του 2000

Οσοι νομίζετε ότι σήμερα είναι 13 Οκτωβρίου 1996 θα 'πρεπε τουλάχιστον να ντρέπεστε. Ισως μάλιστα και να είστε εκούσιοι ή ακούσιοι πράκτορες του διεθνούς σιωνισμού. Αν είχατε έστω και μια στάλα ελληνικό αίμα στις φλέβες σας θα ξέρατε ότι έχουμε αρχές του μηνός Πυανεψιώνος ή -έστω- τέλος του Βοηδρομιώνος του έτους πρώτου και εβδομηκοστού και επτακοσιοστού και δισχιλιστού από πρώτης Ολυμπιάδος. Κι αν δεν το ξέρετε, ας το πληροφορηθείτε από τα εξώφυλλα περιοδικών με ονόματα όπως "Διιπετές" ή "Αέροπος".
Αρκετά έντυπα έχουν υιοθετήσει αυτή την "πατρογονική χρονολόγηση". Και έντρομοι οι περιπτεράδες αναρωτιούνται ποιος άραγε μήνας είναι αυτός ο "Μαιμακτηριών" και αν ο "Γαμηλιών" ή ο "Μουνυχιών" πέρασε και πρέπει να επιστρέψουν όσα τεύχη τους περίσσεψαν στο πρακτορείο. Τη μόδα ακολουθούν και ιδιώτες, όπως ο Βασίλειος Πελασγός Γούσιος, ο οποίος δίνει διάλεξη "Υπέρ της ελληνικής πατρογονικής θρησκείας των Ολυμπίων, επί του Ολύμπου (Πλάτωμα Ξηρολάκκου) κατά την Σύνοδον Ελλήνων Θρησκευτών την Χρονοδίτην (σ.σ. Σάββατο) 9ην Ηραίου (Σεπτεμβρίου) 1995 Μ.Α.Χ.Χ. (Μετά την Απαρχή της Χριστιανικής Χρονολόγησης)".
Οπως αντιλαμβάνεσθε, πρόκειται για ένα πραγματικό ιδεολογικό ρεύμα "αρχαιοημερολογιτών". Ανθησε και πολλαπλασιάστηκε κατά την τελευταία πενταετία, στα περιθώρια των εθνικιστικών εξάρσεων, των διατεταγμένων συλλαλητηρίων και των μεγαλόστομων αναφορών στον Μεγαλέξανδρο. Δεν πρόκειται όμως για ενιαίο ρεύμα, ούτε περιορίζεται η ιδιοτυπία του στην άρνηση του ισχύοντος ημερολογίου. Βαθύτερος στόχος των "αρχαιοημερολογιτών" είναι η αποκατάσταση της αρχαιοελληνικής θρησκείας. Η αναβίωση του Δωδεκάθεου. Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις σ' αυτό το ρεύμα.
Στην πρώτη κατηγορία κατατάσσουμε όσους παρέχουν ανεπιφύλακτη υποστήριξη στο Δωδεκάθεο και αρνούνται κάθε συμβιβασμό με τη χριστιανική θρησκεία. Εκφράζονται κυρίως με το περιοδικό "Διιπετές", το οποίο φιλοξενεί "κείμενα που εξυπηρετούν την Υπεράσπιση της Αρχαίας (Προχριστιανικής) Ψυχής, αρκεί να μην προπαγανδίζουν ρατσισμό, μισαλλοδοξία, φόβο, ταπείνωση του Ανθρώπου και παντοειδή έλεγχο του ανθρώπινου νου". Στις μόνιμες στήλες του περιοδικού προπαγανδίζονται οι αρχαίοι θεοί και εξαίρεται η "πατρογονική λατρεία".
Στο ίδιο ρεύμα κατατάσσεται και η "Ελληνική Πολιτεία", η οποία αναδεικνύει την αντίθεση χριστιανισμού-ελληνισμού, και λοιδορεί τα κείμενα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης που αποκαλύπτουν το ασυμβίβαστο των δυο λατρευτικών κατευθύνσεων. Από κοντά και μια σειρά άλλων δραστηριοτήτων, όπως η κίνηση "Μεγάλη Εθνική Εκκλησία των Ελλήνων", το φροντιστήριο "Ελληνική Αγωγή" και ορισμένες καλλιτεχνικές ομάδες.
Η δεύτερη ομάδα των μυστών της αρχαίας λατρείας είναι περισσότερο ευέλικτη. Επιχειρεί μια δική της σύζευξη του αρχαιοελληνικού πιστεύω με το χριστιανικό, ενώ κάπου παραμονεύει και το "Πιστεύω" του Γεωργίου Παπαδοπούλου. Αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής αυτού του δεύτερου ρεύματος ο γνωστός τηλεοπτικός αστέρας Κωνσταντίνος Πλεύρης, ο οποίος επιδίδεται τελευταία στην παραγωγή του ελληνοχριστιανικού αμαλγάματος. Στα κείμενά του μετατρέπει την ανάγκη σε φιλοτιμία και περίπου απολογείται για τον αναγκαίο αυτό συμβιβασμό, τον οποίο αποδίδει στη σημερινή συγκυρία: "Πάντοτε δια τους Ελληνας η πίστις εις τον Θεόν απετέλει εθνικόν θεμέλιον. Ο ελληνικός λαός ανέκαθεν υπήρξε και παραμένει θεοσεβής. Τώρα η Ορθοδοξία εκφράζει το θρησκευτικό πιστεύω των Ελλήνων." Φτάνει, μάλιστα, μέχρι το σημείο να καταγγέλλει την πολιτεία ότι αφαίρεσε με "αντιχριστιανικές εγκυκλίους" τα εικονίσματα αγίων από τα λεωφορεία. ("Τα έίκοσι πρωτόκολλα της προδοσίας", εκδ. Νέα Θέσις, Αθήναι 1995, σελ. 68).
Δεν θα περίμενε κανείς άλλη στάση από τον ελάσσονα αυτό θεωρητικό της δικτατορίας των "Ελλήνων Χριστιανών". Την ίδια όμως στιγμή, ο Πλεύρης δεν χάνει ευκαιρία να εξάρει το περιοδικό "Δαυλός". "Πιστεύω πολύ εις το περιοδικόν 'Δαυλός'", μας έλεγε από το Tele City στις 29 Σεπτεμβρίου. "Ορισμένοι κακοηθέστατοι λένε ότι είναι ειδωλολατρικόν". Το ίδιο το περιοδικό, το οποίο αποτελεί το επιτυχέστερο εκδοτικό εγχείρημα του "χώρου", δεν συμμερίζεται τα περί "ελληνοχριστιανισμού" που πρεσβεύει ο κ. Πλεύρης. "Η πνευματική σύζευξις Ελληνισμού-Χριστιανισμού που επιχειρήθηκε πριν από 150 χρόνια ακριβώς και ισχύει έως σήμερα ως επίσημη ιδεολογία στο Ρωμαίικο κρατίδιο, υπήρξε ενέργεια ιδεολογικά εξαναγκαστική και ιστορικά βίαιη. Οι δύο αυτές θεωρήσεις της ζωής και του κόσμου από ιστορική άποψη όχι μόνον δεν συνεργάσθηκαν ποτέ, αλλά εμάχοντο αλλήλας πάντοτε μέχρι θανάτου επί μακράν σειράν αιώνων και από ιδεολογική άποψη υπάρχει μεταξύ τους πνευματική άβυσσος. " (τ. 152-3, Αύγουστος Σεπτέμβριος 1994). Ο ίδιος όμως ο ιδρυτής, ιδιοκτήτης, εκδότης και διευθυντής (όπως αυτοτιτλοφορείται) του περιοδικού Δημήτρης Λάμπρου επιχειρούσε λίγους μήνες νωρίτερα να μπαλώσει τα πράγματα: "Ο Δαυλός δεν θα παύση ουδ' επί στιγμήν να καταγγέλλει όσα απετέλεσαν και αποτελούν τα 'αγκάθια' που αποτρέπουν τον πλήρη και ειλικρινή και αναγεννητικό πνευματικό αλληλοεναγκαλισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος με την Ελληνικότητα, με πρώτο και πιο αιχμηρό και πιο δηλητηριώδες από τα 'αγκάθια' αυτά την βαθύτατα μισελληνική 'Παλαιά Διαθήκη'." (τ. 145, Ιανουάριος 1994).
Κοινό χαρακτηριστικό της δεύτερης ομάδας ο ανοιχτός αντισημιτισμός. Πίσω από το ουτοπικό αίτημα της "κάθαρσης" του χριστιανισμού από τα εβραϊκά στοιχεία, καραδοκεί η επιθυμία της γενικευμένης εθνοκάθαρσης. Ολα τα δεινά του έθνους αποδίδονται στον "προαιώνιο εβραίο". Μέχρι και ο βυζαντινός αυτοκράτορας Θεοδόσιος, αυτός που έθαψε οριστικά τα όνειρα του Ιουλιανού για αναβίωση της αρχαίας θρησκείας και επέβαλε το χριστιανισμό, καταγγέλλεται ως υπόπτου καταγωγής: "Προήρχετο από οικογένεια της πόλεως Κάουνα της Ισπανίας. Κατά τους χρόνους εκείνους το πλείστον μέρος των εβραίων της διασποράς ευρίσκετο εις την Ισπανίαν." Οπερ έδει δείξαι που έλεγαν και οι αρχαίοι.
Η αρχαιολατρία συμβαδίζει ασφαλώς και με τη θεωρία περί ανωτερότητας της ελληνικής φυλής και εξαίρονται οι γνωστές ναζιστικές μελέτες οι οποίες "μέσω ανθρωπολογικών μετρήσεων και παρατηρήσεων, επιβεβαιώνουν περίτρανα τη φυλετική ενότητα του ελληνισμού δια μέσου των χιλιετιών."
Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και ορισμένα έντυπα όπως η 'Ελληνική Φλόγα' και η συνέχειά του 'Απολλώνειο Φως', όπως και το θεσσαλονικιό 'Τετρακτύς'.
Στην τρίτη κατηγορία συναντάμε τις πιο "απογειωμένες" εκδοχές του ρεύματος. Είναι οι απόπειρες συνδυασμού του Δωδεκάθεου με κάθε είδους ανατολικό μυστικισμό. Πρόκειται για μια προσπάθεια συμβιβασμού του διεθνούς ρεύματος της "νέας εποχής" με τις επιταγές της εγχώριας παράδοσης. Δεν πρέπει να λησμονήσουμε και του έλληνες Ντένικεν, αυτούς που υποστηρίζουν ότι καταγόμαστε από άλλον πλανήτη και αναζητούν τα σημάδια των θεών-αστροναυτών. Ο Ανέστης Κεραμυδάς, π.χ., επιμένει ότι κατάγεται από "μια άλλη Γη, η οποία απέχει 500 έτη φωτός" και προφητεύει ότι "το Απολλώνειο Φως θα οδηγήσει τους Πυρφόρους Ελληνες στον τελικό θρίαμβο. Η αρχή γίνεται, οι Ναοί των Αθανάτων Θεών θα επαναλειτουργήσουν." (Εν Θεσσαλονίκη μηνός Μεταγειτνίων έτους 1996). Οσο για τον Γιώργο Βογιατζή, αυτός ανακαλύπτει τα θεϊκά μηνύματα προς την αρία φυλή στους αγκυλωτούς σταυρούς που έχουν χαραχθεί στο Παγγαίον Ορος.
Δεν είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία που η λατρεία του αρχαίου κλέους άγγιξε τα όρια του θρησκευτικού επαναπροσδιορισμού. Από τις Δελφικές Εορτές του Σικελιανού μέχρι την κακόγουστη τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας -την οποία εμπνεύστηκε ο Γκέμπελς και εμείς εκτελούμε πιστά ανά τετραετία με ιέρειες της Δήμητρας και προσευχές στον Απόλλωνα- τα όρια της εθνικής κατάνυξης από την αυτογελοιοποίηση παραμένουν ρευστά. Οπως αδιευκρίνιστο παραμένει και το ύψος της χλαμύδας που οφείλουμε κατά καιρούς να φορούμε.

(Ελευθεροτυπία, 13/10/1996)

 

www.iospress.gr                                   ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ