www.iospress.gr

 

 

IOSPRESS

 

 

31/01/09

 

  Του κακοφάνηκε του κ. Αδώνιδος Γεωργιάδη το δημοσίευμα της στήλης το περασμένο Σάββατο («Κάτω τα χέρια από το ΣτΕ») και προσπάθησε με δημόσιες δηλώσεις τη Δευτέρα να ανασκευάσει όσα φαιδρά είχε πει εναντίον του Ανώτατου Δικαστηρίου και των μελών του από το βήμα της Βουλής, με αφορμή την εμπλοκή του έργου Βωβού-ΠΑΟ στο Βοτανικό. Ξεχνώντας το περιεχόμενο της επίθεσής του στους δικαστές («δικασταί τρεις, εχάθη η πατρίς», «από πού κρατάει η σκούφια τους», κλπ) εμφανίζεται τώρα ως υπερασπιστής του δικαιώματος κριτικής σε δικαστικές αποφάσεις, επικαλούμενος μάλιστα την άποψη του συνταγματολόγου Νίκου Αλιβιζάτου.


  Ατύχησε ο βουλευτής του ΛΑΟΣ. Γιατί την ίδια μέρα ο κ. Αλιβιζάτος συνυπέγραφε ως μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ανακοίνωση κατά του δημάρχου της Αθήνας για το ίδιο ζήτημα, όπου επισημαίνεται ο ιδιαίτερος ρόλος και η ζωτική ανάγκη υπεράσπισης του ΣτΕ: «Το ΣτΕ είναι το θεσμικό αντίβαρο στη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία και ο πρωτοποριακός ρόλος του για την προστασία του περιβάλλοντος έχει ενοχλήσει όσους συνειδητά υπονομεύουν θεμελιώδεις εγγυήσεις της δημοκρατίας, με πολιορκητικό κριό την επίκληση της πλειοψηφίας» («Ε», 26/1/09). 

  Ελλείψει άλλων επιχειρημάτων ο κ. Γεωργιάδης επιτίθεται κατά του «Ιού» και ειδικά του Δημήτρη Τρίμη, αποκαλώντας μας «γραφείο Τύπου των κουκουλοφόρων». Πρόκειται βέβαια για ακραία συκοφαντία που γίνεται ακόμα βαρύτερη όταν εκτοξεύεται από κάποιον που έχει την ιδιότητα (και βέβαια την ασυλία) του βουλευτή. Βέβαια καλύτερα να έχει κανείς σχέση μ’ αυτό που ονομάζουμε σήμερα «κουκουλοφόρους», παρά με εκείνο που ονομάζαμε στην Κατοχή.

  Με την ευκαιρία, σημειώνουμε την απουσία του κ. Γεωργιάδη από τη δίκη σε δεύτερο βαθμό του κ. Πλεύρη που διεξαγόταν αυτές τις μέρες στο Εφετείο της Αθήνας. Ως γνωστόν, το φιλοναζιστικό βιβλίο του κ. Πλεύρη για τους Εβραίους έγινε μπεστ σέλερ στο χώρο των οπαδών του κ. Καρατζαφέρη μετά από τη συνεχή προβολή του από τη μεσημεριανή εκπομπή τηλεπωλήσεων του κ. Γεωργιάδη. Ο ίδιος θέλει να το ξεχνάει, αλλά τον προδίδει ο ιδεολογικός του μέντορας, στον πρόλογο για τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου. Ο κ. Γεωργιάδης έχει καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας στη μήνυση του Πλεύρη κατά των εκπροσώπων του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, όπου διαβεβαιώνει ενόρκως ότι το βιβλίο που εξυμνεί τον Χίτλερ και το ναζισμό «σε κανένα σημείο δεν εγκρίνει ή προτρέπει άλλους ανθρώπους σε ενέργειες εναντίον των Εβραίων ούτε δικαιολογεί παρόμοιες πράξεις που έχουν κάνει άλλοι, κατά το παρελθόν» (κατάθεση 21.6.07).

 

  Στη δίκη, πάντως, του κ. Πλεύρη, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΛΑΟΣ εκπροσωπήθηκε επάξια από τον Θάνο Πλεύρη. Βέβαια ο γιος Πλεύρης προβάλλει ως δικαιολογία τη συγγενική του σχέση. Ομως τα επιχειρήματα που ανέπτυξε για να υπερασπιστεί το ναζιστικό πόνημα του μπαμπά του είχαν σαφή πολιτικό χαρακτήρα, ενώ και το πρώτο του νομικό αίτημα ήταν να κηρυχθεί αντισυνταγματικός ο αντιρατσιστικός νόμος.


 


«Είναι αλήθεια πως ο αγροτικός τομέας ανέκαθεν με συγκινούσε».

Σωτήρης Χατζηγάκης
(«Χωρίς Συμβιβασμούς», εκδ. Λαβύρινθος, Αθήνα 1996)

 

 

24/01/09

 

  Ενώ η ισραηλινή πολεμική μηχανή σκορπούσε τον όλεθρο στους εγκλείστους της Γάζας κάτω από το ένοχο βλέμμα τής «διεθνούς κοινότητας», το ελληνικό έθνος μεγαλούργησε για ακόμη μία φορά, ακολουθώντας τη λαμπρή παράδοση μαυραγοριτισμού που το διακρίνει από την εποχή των ναπολεόντειων πολέμων. Στα βήματα των πλοιοκτητών μας που «φτιάχτηκαν» μεταξύ 1965 και 1980 σπάζοντας το εμπάργκο του ΟΗΕ στη ρατσιστική Ροδεσία, το ιδιωτικό λιμάνι του Αστακού αναδείχθηκε σε στρατηγικό κόμβο μεταφοράς αμερικανικών όπλων και πυρομαχικών στους χασάπηδες του Τελ Αβίβ. Οσο για τις επίσημες διαψεύσεις, ποιος είναι σε θέση να τις ελέγξει ή τόσο αφελής ώστε να τις πάρει στα σοβαρά;


  Κακώς εξεπλάγησαν πάντως κάποιοι απ' αυτή την ιδιότυπη ελληνική συνεισφορά στα εγκλήματα πολέμου κατά των Παλαιστινίων. Οπως έχουμε αποκαλύψει παλιότερα (26.11.2005), μια από τις πρώτες ιδέες των «θινκ τανκς» του υπουργείου Αμυνας επί Καραμανλή ήταν η επαγγελία μιας στενότερης ελληνοϊσραηλινής στρατιωτικής συνεργασίας, που θα αξιοποιούσε σε βάρος της («ισλαμικής» πλέον) Τουρκίας τα αντιμουσουλμανικά ανακλαστικά της κυβέρνησης Μπους. Περισπούδαστες αναλύσεις του επίσημου Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων υποστήριζαν πως «η αναζήτηση από το Ισραήλ νέων συμμαχιών στην περιοχή» δημιουργεί για την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία μια μοναδική «ευκαιρία ανάπτυξης στρατιωτικών σχέσεων με το Ισραήλ, που θα στηρίζεται στην ασφάλεια των μεταφορών και στον [από κοινού] έλεγχο των όποιων τρομοκρατικών απειλών στη ΝΑ Μεσόγειο» (Υπηρεσιακό Υπόμνημα 103 της 15.7.05, σ.5). «Κοινός έλεγχος των τρομοκρατικών απειλών» στη ΝΑ Μεσόγειο - εκεί ακριβώς όπου ανήκει και η μαρτυρική Λωρίδα της Γάζας: ο ένας θα ρίχνει αφειδώς βόμβες φωσφόρου κι ο άλλος θα του τις κουβαλάει... 

  Μπορεί η παραπάνω εισήγηση να έχει σήμερα αποσυρθεί διακριτικά από το σάιτ του Ινστιτούτου, η συνταγή της ελληνοϊσραηλινής στρατιωτικής συνεργασίας όμως εφαρμόζεται στην εντέλεια. Πέρυσι τον Μάιο η Πολεμική μας Αεροπορία έκανε κοινές ασκήσεις με το Ισραήλ, με την κωδική ονομασία «Ενδοξος Σπαρτιάτης» και εικονικό στόχο τους «σύγχρονους Πέρσες» του Ιράν. Ακολούθησε επίσημη επίσκεψη του Ισραηλινού υπουργού Αμυνας στην Αθήνα (1.7.2008), την οποία το σάιτ του ΥΠΕΘΑ προτιμά ν' αποσιωπήσει παντελώς.

  Αν εξαιρέσουμε άλλωστε τους αυθεντικούς αντιμπεριαλιστές της Αριστεράς, πολλοί απ' όσους διαρρηγνύουν δήθεν σήμερα τα ιμάτιά τους για τον σφαγιασμό του πληθυσμού της Γάζας, είναι οι ίδιοι που πριν από λίγο μόλις καιρό μάς καλούσαν ν' αντιγράψουμε ως χώρα τις στρατοκρατικές δομές του Ισραήλ. Ο κ. Παπαθεμελής λ.χ., που τώρα απαιτεί τη σύλληψη και παραπομπή στη Χάγη της ισραηλινής ηγεσίας, δεν ήταν ο ίδιος που (ως υπουργός Δημόσιας Τάξης) υπέγραφε μαζί της «σύμφωνο αντιτρομοκρατικής συνεργασίας», αδελφοποιώντας την ΕΥΠ με τη Μοσάντ, και (ως πολιτικός) μας καλούσε «να γίνουμε Ισραήλ» για να τα βγάλουμε πέρα με τους γείτονές μας;



«Οταν μάθουν την πραγματική αλήθεια οι φίλοι του Παναθηναϊκού θα γίνουν ποτάμι και θα μας πνίξουν».

Νικήτας Κακλαμάνης
(Εν όψει της απόφασης του ΣτΕ για τον Ελαιώνα, 17/12/08)

 

 

17/01/09

 

  «Είμαι εργαζόμενος στο μετρό της Αθήνας», μας γράφει ο κ. Γιάννης Βασσάλος. «Την Παρασκευή 9/1/09 είχα βάρδια στο σταθμό μετρό Πανεπιστήμιο. Στο τέλος της πανεκπαιδευτικής πορείας έγιναν εκτεταμένα επεισόδια, τα ΜΑΤ ήταν ιδιαίτερα βίαια κι έκαναν αλόγιστη, υπερβολική χρήση δακρυγόνων-χημικών εναντίον των διαδηλωτών αλλά και εναντίον αυτών που αναζητούσαν καταφύγιο μέσα στο μετρό. Τα ΜΑΤ έριξαν χημικά 514 CS ακόμα και μέσα στο σταθμό του μετρό, με αποτέλεσμα εμείς οι εργαζόμενοι, αλλά και οι επιβάτες που δεν πρόλαβαν να φύγουν με τρένα, να ασφυκτιούμε. Το ίδιο είχαν κάνει και τη 12η/12/08».


  Εμείς θα προσθέσουμε ότι παρόμοιες ρίψεις δακρυγόνων σε σταθμούς του μετρό έχουμε αποτυπώσει σε βίντεο το βράδυ της 11ης/12/08 (με τους εργαζομένους στον ίδιο σταθμό να υφίστανται τις συνέπειες) και φωτογραφικά το μεσημέρι της 18ης/12/08 (στους σταθμούς του Συντάγματος και του Πανεπιστημίου). Επειδή τα ΜΑΤ μάλλον δεν αρέσκονται να παίζουν μπάσκετ με «καλάθι» τις εισόδους του μετρό, η επανάληψη των κρουσμάτων πιστοποιεί απλά τον αδιάκριτο χαρακτήρα της χρήσης αυτών των δηλητηρίων σε βάρος του αθηναϊκού πληθυσμού. 

  Το σημαντικότερο συμβάν του πρώτου συλλαλητηρίου της νέας χρονιάς, που περιέργως συγκαλύφθηκε από τα ΜΜΕ, ήταν ωστόσο η «τυχαία» εναπόθεση ενός πιστολιού έξω από το πολυκατάστημα «Αττικα», ακριβώς πάνω στο δρομολόγιο των διαδηλωτών από το μετρό του Συντάγματος προς το χώρο συγκέντρωσης των Προπυλαίων, λίγο πριν ξεκινήσει η πανεκπαιδευτική πορεία (μεταξύ 1.30 και 2.00 μ.μ.). Η εναπόθεση του όπλου εντοπίστηκε από φοιτητές που το «περιφρούρησαν» και ειδοποίησαν τους δημοσιογράφους, «αποσύρθηκε» όμως ταχύτατα από ασφαλίτες με πολιτικά πριν προλάβει ν' αποτυπωθεί στο δημοσιογραφικό φακό. Υπάρχει έτσι μόνο μια -κακής ποιότητας- φωτογραφία του από φοιτητικό κινητό. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η άρνηση των αστυνομικών να πάρουν τα στοιχεία των φοιτητών που το βρήκαν ή να τους καλέσουν για κατάθεση, παρά την επιμονή των τελευταίων. «Να φανταστείτε», μας γράφουν, «εμείς τους ρωτούσαμε σε ποιο αστυνομικό τμήμα πρέπει να καταθέσουμε, κι αυτοί απαντούσαν "πού να τους μπλέκουμε μωρέ τους ανθρώπους, θα πούμε ότι μας ειδοποίησαν περαστικοί"... Γενικά το κλίμα ήταν πολύ χαλαρό από μέρους τους, ούτε καν μας ρώτησαν αν είδαμε κάποιον να το αφήνει».

  Εντυπωσιακή, πραγματικά, «αδιαφορία». Εχουμε άδικο μετά να υποθέτουμε ότι το πιστόλι (που κατά την ΕΛ.ΑΣ. δεν ήταν χρησιμοποιήσιμο) αφέθηκε εκεί για να περάσει στα χέρια κάποιου «κουκουλοφόρου» και να φωτογραφηθεί ως πειστήριο της «κλιμάκωσης της βίας» απ' το νεανικό κίνημα; Κι ότι, όταν το σχέδιο στράβωσε, το μαζέψανε για να μην αποκαλυφθεί η προβοκάτσια;



«Οταν χειρίζεσαι ορισμένα ζητήματα, συνομιλείς με το λαό, με το Θεό και με την Ιστορία».

Ευριπίδης Στυλιανίδης
(10/3/08, Flash 96)

 

 

 

10/01/09

 

  Το δημοσίευμα της στήλης «Η κυριότητα της αλήθειας» (20/12/08) προκάλεσε την ακόλουθη επιστολή του κ. Σεραφείμ Κοτρώτσου, διευθυντή της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος»:


  «Δηλώνω πραγματικά εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι αφιερώσατε δύο σελίδες της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας (20/12/2008) για να περιγράψετε την υπόθεση της διακοπής της συνεργασίας του φωτορεπόρτερ Κ. Τσιρώνη με τον "Ελεύθερο Τύπο". Και για να προσδώσετε σοβαρότητα στην επιλογή σας αυτή, ανακαλύψατε θεωρίες συνωμοσίας και πολιτικές σκοπιμότητες. Επικαλεστήκατε, για παράδειγμα, ανύπαρκτα περιστατικά και παντελώς ανακριβείς "πληροφορίες", με μοναδικό σκοπό να καταλήξετε σε ένα βολικό για εσάς συμπέρασμα. Διερωτώμαι, απλώς: δεν θεωρείτε πως θα ήταν λογικό και δεοντολογικά ορθό να ζητήσετε τη γνώμη μου πριν τη δημοσίευση; Δεν το πράξατε -διότι, ας μην κρυβόμαστε, η αναδημοσίευση σχετικού συνοπτικού ενημερωτικού σημειώματος προς τους συνεργάτες μου στον "Ελεύθερο Τύπο" δεν συνιστά απάντηση σε όσα ψευδή μου καταλογίζετε, υιοθετώντας άκριτα την άποψη της μιας μόνο πλευράς. Δεν θα σας παραδώσω μαθήματα δεοντολογίας, όπως εσείς -με περισσή ευκολία- παραδίδετε μαθήματα δημοσιογραφίας.
Οσο για εκείνους που αφειδώς διοχέτευσαν, σε εσάς και άλλους, ψεύδη και "μισές αλήθειες", κάνουν λάθος να εκλαμβάνουν την ευγένεια και την ηπιότητα ως αδυναμία. Καθείς πορεύεται, άλλωστε, με τη συνείδησή του. Ιδιαίτερα όταν δεν χαίρει "ασυλίας", αλλά εκτίθεται καθημερινά και κρίνεται γι' αυτό». 

  Ομολογούμε ότι κι εμείς εντυπωσιαστήκαμε από το γεγονός ότι ο κ. Κοτρώτσος δεν κατονομάζει ούτε μία «ανακρίβεια» ούτε ένα «ανύπαρκτο περιστατικό» απ' αυτά που αποδίδει στο δημοσίευμά μας. Αν δεν αρκεί η δημοσίευση του δικού του σημειώματος προς τους συντάκτες της εφημερίδας του για να εκφράσει την άποψή του, σ' αυτό δεν φταίμε εμείς, αλλά ο συντάκτης αυτού του σημειώματος, δηλαδή ο ίδιος ο κ. Κοτρώτσος. Και ποιος τον εμποδίζει να κατονομάσει αυτά τα «ψευδή» στην επιστολή του;

  Ας μη γελιόμαστε. Η διαφορά μας δεν αναφέρεται σε αμφιλεγόμενα «περιστατικά», και σε διηγήσεις της μίας ή της «άλλης πλευράς», αλλά σε ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: τη μη έγκαιρη δημοσίευση ενός σημαντικού ντοκουμέντου, της φωτογραφίας του αστυνομικού των ΜΑΤ που σημαδεύει με το όπλο του διαδηλωτές και την απόλυση του ρεπόρτερ που την τράβηξε. Πουθενά δεν αναφέρουμε συνωμοσίες, ούτε κάνουμε μαθήματα δημοσιογραφίας. Επισημαίνουμε απλά το γεγονός ότι σε τέτοιας σημασίας πολιτικά ντοκουμέντα δεν χωρεί η έννοια της «κυριότητας». Δεν (θα έπρεπε να) είναι μ' άλλα λόγια στη διακριτική ευχέρεια ενός μέσου ενημέρωσης η έγκαιρη δημοσίευση ή όχι ενός ντοκουμέντου που πέφτει στα χέρια του. Και σ' αυτό δεν έχει τίποτα να απαντήσει ο διευθυντής του «Ελεύθερου Τύπου».

  Οπως δεν έχει τίποτα να απαντήσει και στο δεύτερο μέρος του κειμένου μας, στο οποίο αποκαλύπταμε ότι το πρωτοσέλιδο ρητό που απέδιδε η εφημερίδα του στον Ισοκράτη αποτελεί παραποίηση του αυθεντικού κειμένου. Αφού ο κ. Κοτρώτσος αισθάνεται ότι «εκτίθεται καθημερινά και κρίνεται γι' αυτό», θα περιμέναμε να είναι έτοιμος να δεχτεί και να απαντήσει σ' αυτή την κριτική.


«Ο τρομονόμος θα πάρει την τελική του μορφή στην πράξη».

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης
(«Ε», 3/6/2001)

 

 

 

 

3/1/09

 

  Κοιτώντας το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» της περασμένης Κυριακής θα μπορούσε κανείς να μπερδευτεί. «Αντεπίθεση Ρήξη Ανατροπή» έλεγαν τα ξύλινα γράμματα του οκτάστηλου τίτλου. Αλλά «Αντεπίθεση» δεν είναι ο τίτλος του περιοδικού της «νεολαίας» των Χρυσαυγιτών; Και το σλόγκαν «Ρήξη και Ανατροπή» δεν είναι το σύνθημα του συνεδρίου του ΛΑΟΣ; Πώς είναι δυνατόν να συμπίπτουν τα συνθήματα του κόμματος των εργατών και του λαού με τις παρόλες των ακροδεξιών λαοπλάνων;


  Βέβαια το ΚΚΕ δεν ευθύνεται για τη σύγχυση αυτή. Ηταν ασφαλώς εκείνο που πρώτο κατέγραψε αυτά τα συνθήματα στα πανό, τις αφίσες και τις συγκεντρώσεις του. Και δεν είχε κανένα τρόπο να αντιδράσει, όταν τα σφετερίστηκε ο Γιώργος Καρατζαφέρης, και οι σύνεδροί του, φωνάζοντας το γελοίο: «Ρήξη και ανατροπή, όλα τ' άλλα είν' ντροπή».

  Δεν είναι η πρώτη φορά που τα συνθήματα του ΚΚΕ γίνονται βορά στα χέρια της αντίδρασης. Ισως η πιο σοβαρή παρόμοια αντιγραφή έγινε τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το Δεκέμβριο του 1973, πραγματοποιήθηκε στο Ανατολικό Βερολίνο το 9ο Συνέδριο του ΚΚΕ με γενικό γραμματέα τον Χαρίλαο Φλωράκη. Κεντρικό σύνθημα του συνεδρίου και προγραμματικός στόχος του ΚΚΕ για το 1974 ήταν η «Νέα Δημοκρατία». Φυσικά με τον όρο αυτό το ΚΚΕ εννοούσε ένα μεταβατικό στάδιο της «ενιαίας επαναστατικής πορείας». Λίγους μήνες αργότερα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυε τη γνωστή «Νέα Δημοκρατία», αφοπλίζοντας έτσι το ΚΚΕ από το βασικό του πολιτικό σύνθημα!

 

  Οι μελαγχολικές σκέψεις που μας γέννησε το πρωτοσέλιδο του κυριακάτικου «Ριζοσπάστη» ενισχύθηκαν από ένα δισέλιδο στο εσωτερικό του ίδιου φύλλου. Γιατί όποιος διάβασε το διήγημα «Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά» στις σελίδες 8-9 του ενθέτου «7 μέρες μαζί», θα διαπίστωσε ότι η «γενιά των αετών» του κ. Καρατζαφέρη δεν εκφράζεται μόνο από το κλεμμένο σύνθημα του πρωτοσέλιδου. Αυτό το κείμενο που υπογράφει κάποιος Α.Σ.Α. αποτελεί την πιο θερμή συνηγορία στον τρόπο που ενήργησε ο ειδικός φρουρός το μοιραίο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου και θα μπορούσε κάλλιστα να φιλοξενείται στο κομματικό όργανο του ΛΑΟΣ, την «Α1».

 

  Ούτε ο κ. Κούγιας διανοήθηκε ποτέ να υποστηρίξει αυτά που βάζει στο στόμα του εντολέα του ο ημιανώνυμος συντάκτης του «Ριζοσπάστη»: ότι οι πολιτικοί κάνουν τις αρπαχτές και έχουν για σάκους του μποξ τους αστυνομικούς, ότι τον αστυνομικό αυτό τον έχουν κάψει τρεις φορές με μολότοφ, ότι βρίζανε τη μάνα του την παραδουλεύτρα, ότι τον εκβιάσανε για να μπει στην αστυνομία, ότι δεν ξέρει μέχρι τέλους αν πυροβόλησε προς τα πάνω ή προς τα κάτω, ότι δεν ζήτησε συγγνώμη για να μη θεωρηθεί ομολογία αλλά πονάει για την ψυχούλα του παιδιού, ότι ο δολοφονημένος 15χρονος πέταξε μπουκάλι που ενδεχομένως ήτανε μολότοφ, κ.λπ., κ.λπ.

 

  Οποιος δεν έχει διαβάσει αυτό το κείμενο αξίζει να το αναζητήσει στη δικτυακή διεύθυνση του «Ριζοσπάστη» για να κρίνει αν αδικούμε την εφημερίδα. Και ίσως τότε καταλάβει ποια ακριβώς αυτιά χαϊδεύει αυτή η πλευρά της ελληνικής Αριστεράς.

 

 


«Η ανατροπή της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας και η εγκαθίδρυση της Νέας Δημοκρατίας θα αποτελέσει το πρώτο σοβαρό βήμα του δημοκρατικού αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού σταδίου της ενιαίας επαναστατικής πορείας».

Απόφαση του 9ου Συνεδρίου του ΚΚΕ
(Δεκέμβριος 1973)

 

 

 

 

 

www.iospress.gr