Ο "ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ" ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ
 

Συνωστισμός στην Πολυκατοικία

 

Πριν καν ανοίξουν οι κάλπες, τα δάκρυα έχουν τρέξει ποτάμι για την απερχόμενη κυβέρνηση Καραμανλή. Οχι μόνο από νεοδημοκράτες, αλλά και από τον ευρύτερο «πατριωτικό χώρο». Κυρίως αυτόν.

Εκλογές σήμερα κι όλα δείχνουν πως η Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή θα υποστεί μια από τις πιο πανηγυρικές ήττες της ιστορίας της. Ηττα ακόμη πιο οδυνηρή, αν ληφθεί υπόψη η άκρως περιοριορισμένη (αν όχι μηδενική) ακτινοβολία του κυριότερου αντιπάλου της.

Είναι προφανές ότι η σημερινή λαϊκή ετυμηγορία θα προκύψει περισσότερο ως αποδοκιμασία του βίου και της πολιτείας αυτών που ευαγγελίστηκαν την «επανίδρυση του κράτους» για να επιδοθούν σ’ ένα όργιο λεηλασίας του δημόσιου πλούτου και συμπίεσης μέχρι ασφυξίας του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών τάξεων, παρά ως εκδήλωση εμπιστοσύνης προς ένα εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Εξ ού και η «βουβαμάρα», δηλαδή η απουσία ενθουσιασμού και μαζικής κινητοποίησης, που χαρακτήρισε όλη την προεκλογική περίοδο.

Αναμενόμενος κι απόλυτα κατανοητός, ως εκ τούτου, ο μακρόσυρτος θρήνος που αναδύθηκε, αμέσως μετά την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών, από τις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας.

Οι σημερινές εκλογές παρουσιάζουν όμως κι ένα άλλο, εκ πρώτης όψεως αντιφατικό, χαρακτηριστικό: δίπλα στους αμιγείς νεοδημοκράτες που θρηνούν για την επερχόμενη πανωλεθρία, σε παρόμοιες οιμωγές το έχουν ρίξει και μια σειρά πρόσωπα ή συλλογικότητες που -θεωρητικά τουλάχιστον- δεν είχαν την παραμικρή πολιτική σχέση με την κυβέρνηση Καραμανλή.

Αναφερόμαστε στις συνιστώσες του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου», η σταδιακή διαμόρφωση του οποίου τα τελευταία χρόνια (με σημείο τομής την εκστρατεία κατά του βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού κι αποκορύφωμα την ασύστολη φιλοκυβερνητική πρακτορολογία που αναπτύχθηκε κατά τα περσινά «Δεκεμβριανά») έχει απασχολήσει επανειλημμένα τούτη τη στήλη. Μετά την προκήρυξη των εκλογών, η πλειονότητα αυτού του «χώρου» έσπευσε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να εκδηλώσει την ανοιχτή ή συγκαλυμμένη υποστήριξή της προς τη ΝΔ και -κυρίως- τον Καραμανλή.

Φυσικά, αυτή η υποστήριξη παρουσιάζει αξιοσημείωτες διαβαθμίσεις, ευθέως ανάλογες προς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, την προσωπική ιδιοσυγκρασία, την πολιτική προϊστορία και τη σημερινή πολιτική ταυτότητα των επιμέρους συνιστωσών και παραγόντων.

Κάποιοι στρατεύθηκαν με τα μπούνια στην υποστήριξη του «Εθνάρχη» Jr, ενώ άλλοι φρόντισαν να πάρουν αποστάσεις απ’ την απεχθή εσωτερική πολιτική του, περιοριζόμενοι στην εξύμνηση της εθνοπρεπούς στάσης του στα «εθνικά θέματα». Αλλοι πάλι απέφυγαν να ταχθούν ρητά υπέρ του Καραμανλή, επιδιδόμενοι απλώς σε πολεμική κατά των «εθνομηδενιστών» αντιπάλων του. Υπάρχει, τέλος, εκείνη η μερίδα του «χώρου» που τάχθηκε με σαφήνεια υπέρ του ΛΑΟΣ, χωρίς όμως να αποκόπτει πλήρως την επαφή με τους ιδοκτήτες των πάνω ορόφων της «Πολυκατοικίας».

Δυσδιάκριτα καθίστανται έτσι ορισμένες φορές τα όρια ανάμεσα στη στήριξη του «αμιγούς νεοκαραμανλισμού» και στη συμπόρευση με το ΛΑΟΣ. Στη σύγχυση αυτή συμβάλλει και η στάση του ίδιου του Καρατζαφέρη, που συχνά μιλά στο όνομα όλης της παράταξης: η εφημερίδα του κατήγγειλε π.χ. την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες σαν «πράξη ανευθυνότητας» του πρωθυπουργού, που όχι μόνο παραδίδει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ αλλά και «ενδεχομένως να αποβεί μοιραία για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών» («Α1» 5.9.09). Από την άλλη, ένα μέρος του «πατριωτικού χώρου» τάχθηκε ρητά εναντίον του ΛΑΟΣ, άλλοτε καταγγέλλοντάς το σαν «διασπαστή» της ενότητας των εθνικοφρόνων κι άλλοτε καταφεύγοντας στην ανοιχτή πρακτορολογία.

Δύσκολα μπορεί επίσης να διαπιστώσει κανείς πόσες και ποιές από τις δεκάδες «πατριωτικές» αντιπασοκικές ιστοσελίδες (του τύπου «Δράση Πολιτών για την προστασία της κληρονομιάς μας») που εμφανίστηκαν στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου αποτελούν αυτοτελείς συνιστώσες του «πατριωτικού χώρου» και ποιές συνιστούν απλώς τμήμα του οπλοστασίου «γκρίζας προπαγάνδας» της ΝΔ. Θα περιοριστούμε, ως εκ τούτου, στις επώνυμες κινήσεις του «χώρου», η ταυτότητα των οποίων ήταν γνωστή από τις προηγούμενες «μάχες» του τελευταίου κατά του «εθνομηδενισμού» και των παραφυάδων του.

Κοινή συνισταμένη της στάσης της συντριπτικής πλειοψηφίας του «πατριωτικού χώρου» είναι η επικέντρωση της στάσης του σε δυο σημεία: (α) στην «εθνική επικινδυνότητα» του Γιώργου Παπανδρέου, και (β) στην εξύμνηση της «στροφής προς τη Ρωσία» του απερχόμενου μικροεθνάρχη, που κινδυνεύει από την επικράτηση των «αμερικανόφιλων» φραξιών των δυο μεγάλων κομμάτων.

Αυτή η τελευταία πτυχή, η διαμόρφωση δηλαδή κατά τα τελευταία χρόνια ενός «ρωσικού κόμματος», που διαπερνά οριζόντια όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς και τη διανόηση της χώρας (κατ’ εικόνα και ομοίωση του προϋπάρχοντος αντίστοιχου «αμερικανικού»), είναι κάτι που θ’ απασχολήσει τους μελλοντικούς ιστορικούς των ημερών μας. Προς το παρόν, αρκούμαστε στην επισήμανση της μικρής ή μεγάλης διαπλοκής αυτού του «κόμματος» με τον εν λόγω «χώρο».

«Αντίβαρο» στο Γιωργάκη


Ο δικτυακός τόπος «Αντίβαρο» ήταν, ως γνωστόν, αυτός που το 2006-2007 διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην πολιτική όσμωση του «χώρου», οργανώνοντας την ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών ενάντια στο βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού. Σε σύγκριση με άλλες συνιστώσες, η στάση του στις εκλογές υπήρξε σχετικά υποτονική. Με μια, μοναδική αλλά εμβληματική εξαίρεση: το πολυσέλιδο κείμενο «Ο ελληνικός λαός προ των ευθυνών του. Σταχυολόγηση παλιών δηλώσεων του Γιώργου Παπανδρέου» που αναρτήθηκε εκεί στις 21 Σεπτεμβρίου από κάποιον «Τηλέμαχο Μ.», για να υιοθετηθεί ταχύτατα από μια σειρά άλλα blogs του «χώρου».

Πρόκειται για έναν τυπικό εθνικόφρονα αντιπασοκικό λίβελο, μάλλον φτωχό σε περιεχόμενο αλλά χαρακτηριστικό του επιπέδου της σχετικής επιχειρηματολογίας. Από τις παρατιθέμενες «παλιές δηλώσεις» του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, πρώτη και καλύτερη φιγουράρει η υποτιθέμενη δημόσια συνηγορία του υπέρ της ...εκχώρησης εθνικού εδάφους στην Τουρκία – «δήλωση» που υποτίθεται ότι έγινε το 1999 κι «αποκάλυψε» πρόσφατα κάποιος ελληνοκαναδός δημοσιογράφος. Είναι το ίδιο «ντοκουμέντο» που επικαλέστηκε κι ο Καρατζαφέρης στο ντιμπέιτ των "6", αποσπώντας τα ειρωνικά σχόλια του Παπανδρέου για τη σοβαρότητα των πηγών του.

Επειδή η υπόλοιπη συλλογή ήταν μάλλον φτωχή, συμπληρώνεται με δηλώσεις και κείμενα ...τρίτων περί (ή κατά) του Παπανδρέου – από το «Παρόν» και τον Χρήστο Γιανναρά, μέχρι τον πάλαι ποτέ ΥΠΕΞ της Τουρκίας Ισμαήλ Τζεμ. Το ακροτελεύτιο μαργαριτάρι της συνιστά ωστόσο η «εκμυστήρευση» της πρώην συζύγου του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, δημοσιευμένη εδώ και δυο δεκαετίες, ότι στα νιάτα του ο Γιώργος «ήταν εκ πεποιθήσεως άθεος» και αρνούνταν να κάνει (και) πολιτικό γάμο! Και το κείμενο κλείνει με την -εκ νέου- υπενθύμιση προς τους ψηφοφόρους: «Οι Ελληνες πολίτες πρέπει να έχουν γνώση και μνήμη πριν διαμορφώσουν γνώμη και δώσουν ψήφο. Ο ελληνικός λαός τίθεται προ των ευθυνών του».

Το δημοσίευμα προκάλεσε την αντίδραση κάποιων θαμώνων του «Αντίβαρου», που συμμερίζονται μεν τις εθνικές «ανησυχίες» του, αλλά ξαφνιάστηκαν με την «απρόσμενη» στράτευση του στο πλευρό της ΝΔ.

Απαντώντας στις αιτιάσεις τους, ο δημιουργός και διαχειριστής του δικτυακού τόπου Ανδρέας Σταλίδης κράτησε μεν πισινή («όλα τα άρθρα εκφράζουν μόνο τον συγγραφέα τους»), έσπευσε όμως ταυτόχρονα να επικυρώσει τη «φερεγγυότητα» του επίμαχου λιβελογραφήματος: «Το συγκεκριμένο κείμενο ελέγχθηκε πριν δημοσιευθεί και εφόσον όλα αδιακρίτως τα στοιχεία που περιλαμβάνει τεκμηριώνονται από τις παρεχόμενες σ’ αυτό πηγές, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί 'προπαγανδιστική επίθεση'. Αυτή είναι τουλάχιστον η προσωπική μου γνώμη».

Με άλλα λόγια, αρκεί κάποιος στον Καναδά να ισχυρίζεται κάτι, για να θεωρηθεί η «μαρτυρία» του 100% αξιόπιστη και ν’ αναμεταδοθεί (όχι ως ισχυρισμός αλλά) σαν αδιαμφισβήτητο «γεγονός»!

Στοιχειώδης σοβαρότητα θα επέβαλλε ωστόσο έναν απλό έλεγχο της φερεγγυότητας του «μάρτυρα». Αν ήθελε, ο κ. Σταλίδης θα μπορούσε π.χ. να «ξεφυλλίσει» ηλεκτρονικά το περιοδικό «Patrides» του Θωμά Σάρρα, στον οποίο ανήκει η πατρότητα της «αποκάλυψης» της υποτιθέμενης «δήλωσης» του 1999. Μπορεί να μην του έκαναν εντύπωση ούτε η επιλεκτική προβολή του ΛΑΟΣ ούτε οι φιλοχουντικές κορώνες του εν λόγω δημοσιογράφου, που τον περασμένο Δεκέμβρη πληροφορούσε την ομογένεια για την πάνδημη νοσταλγία της 21ης Απριλίου από τους σημερινούς Ελληνες. Θα διαπίστωνε ωστόσο ένα περίεργο «έλλειμμα»: πριν από τις εκλογές του 2004, ο ίδιος δημοσιογράφος είχε αρθρογραφήσει ξανά κατά του Γιώργου Παπανδρέου, με άξονα -τι άλλο;- τα λεγόμενα «εθνικά θέματα». Από τα (τότε) επιχειρήματά του, απουσιάζει ωστόσο παντελώς η «δήλωση» (περί εκχώρησης εθνικού εδάφους) που υποτίθεται ότι είχε γίνει σχετικά πρόσφατα!

Ρευστοσυνείδητοι ante portas

Αν το «Αντίβαρο» αισθάνεται την ανάγκη της τεκμηρίωσης, για κάποιες άλλες συνιστώσες του «πατριωτικού χώρου» τα ίδια πράγματα θεωρούνται μάλλον αυτονόητα.

«Εθνομηδενιστική θύελλα Παπανδρέου εν όψει», μας προειδοποιεί ολοσέλιδο ανώνυμο άρθρο του «Ελεύθερου Κόσμου», την επαύριο της αποπομπής του εκδότη του από τα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ (20.9.09). «Αυτός λοιπόν ο αμερικανοτραφής τύπος με τη ‘ρευστή εθνική συνείδηση’, σε λίγες εβδομάδες θα είναι πρωθυπουργός και θα διαφεντεύει τις τύχες της χώρας. ...Ελέω ονόματος και πολλών αστοχιών και σκανδάλων της κυβέρνησης Καραμανλή και των απερίγραπτων τύπων που την απαρτίζουν. Αλλά λόγω και της λήθης και της ενασχόλησης κάποιων Ελλήνων με όλα τα θέματα (κυρίως τσέπης και στομαχιού), εκτός των εθνικών. Κάποιος δεν είπε σ’αυτούς τους συμπολίτες μας ότι ευημερία χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχει. Οτι αν ανοίξουν οι μπουκαπόρτες, θα μπει πολύ νερό και θα πνιγούμε όλοι».

Και για όποιον δεν κατάλαβε, δυο σελίδες παρακάτω το ίδιο φύλλο συνεχίζει με την πληροφορία ότι «ξερογλείφονται οι Τούρκοι στη Θράκη, ενόψει Giorgos». Οι «πράκτορες της Άγκυρας», διαβάζουμε, όχι μόνο «ψήνονται για υπουργείο» στη νέα κυβέρνηση, αλλά και «ετοιμάζονται για συνδιοίκηση στη Θράκη, καθώς ο εθνομηδενιστής Giorgos είναι προ των πυλών!».

Οπως εξηγεί άλλωστε ο μόνιμος εθνικοσοσιαλιστής συνεργάτης της εφημερίδας με το ψευδώνυμο «Λυκόφρων», «ο Γιωργάκης έρχεται και μαζί του φέρνει και όλο τον ανθελληνικό συρφετό. Μαζί του έρχεται η αρχή του τέλους για την Ελλάδα. Κι αν το ανθελληναριό πετύχει τους σκοπούς του, θα είναι ευθύνη όλων μας». Στον απερχόμενο πρωθυπουργό καταλογίζεται, αντίθετα, ότι «εκτελεί την εντολή της Bilderberg [sic] να παραδώσει την εξουσία στον Γιωργάκη». Προφανώς, η απόκρουση του τελευταίου επαφίεται στον πατριωτισμό των απλών ψηφοφόρων της παράταξης.

Ρεσάλτο στους «νταβάδες»


Με πολύ διαφορετικό λεξιλόγιο, την ίδια περίπου επιχειρηματολογία προβάλλει στην ιστοσελίδα του και το «Ρεσάλτο» του Θύμιου Παπανικολάου. Με εκτενή ανάλυσή του που τιτλοφορείται «Το διακύβευμα των σημερινών εκλογών» (8.9.09 κ.εξ), ο διαχειριστής της ιστοσελίδας (με το ψευδώνυμο «Ροβεσπιέρος») και το alter ego του (με την υπογραφή «παλαίμαχος») δίνουν γραμμή: «Δεν πρέπει να ηττηθεί ο Καραμανλής».

«Στη ΝΔ», διαβάζουμε, «λόγω της ιστορικής της διαμόρφωσης, δεν έχουν αλωθεί ολοκληρωτικά, όπως στο ‘εκσυγχρονιστικό’ ΠΑΣΟΚ, τα στοιχεία της ‘εθνικής ευαισθησίας΄ Είναι ισχυρός ακόμα ο ‘εθνικός σπόνδυλος’ στον ιστορικό λαϊκό ‘κορμό’ της ΝΔ. Αυτό προκαλεί κάποιες αναστολές και σημαντικές καθυστερήσεις στην υλοποίηση της εθνικής μας ισοπέδωσης».

Κι αν για το κόμμα υπάρχουν κάποιες επιφυλάξεις, τα πράγματα είναι πολύ απλά όσον αφορά τον ηγέτη: «Ο Κώστας Καραμανλής, παρόλες τις μεγάλες υπονομεύσεις που υφίσταται εσωτερικά, είναι ο μοναδικός Ελληνας πολιτικός της τελευταίας εικοσαετίας που τόλμησε να πει, έστω και με μισόλογα, κάποια ΟΧΙ στους πλανητικούς κηδεμόνες και να πάει ‘κόντρα’». Ως εκ τούτου, «η σχεδιαζόμενη (από τους ‘νταβάδες΄) ήττα του Καραμανλή επιταχύνει την υλοποίηση των εθνικών μας συμφορών. Η ελαχιστοποίηση της ήττας ή η νίκη του δυσκολεύει και καθυστερεί τους νεοταξικούς σχεδιασμούς».

Εκτός από τη ΝΔ, όλοι οι άλλοι είναι άλλωστε λίγο-πολύ όργανα του εχθρού:

* «Το ΠΑΣΟΚ είναι το ίδιο το ‘εκσυγχρονιστικό παρακράτος’. Αποτελεί την πιο ανοιχτή, την πιο επιθετική και πιο μακάβρια αιχμή του πλανητικού ιμπεριαλισμού».

* «Η μακάβρια επιθετική αιχμή αυτού του εφιάλτη είναι ο ‘εκσυγχρονιστικός’, ‘αριστερός’, δορυφόρος του: ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ποικίλες ‘αριστερίστικες’ σέχτες».

* «Το ΚΚΕ πάνω στα καυτά εθνικά και κοινωνικά προβλήματα λέει τα αντίθετα ακριβώς από αυτά που λέει ο λαός και το χειρότερο κατηγορεί τον ελληνικό λαό σαν ‘ρατσιστή’, αν εκδηλώσει και την παραμικρή διαμαρτυρία. Γι’ αυτό ο λαός θα το στείλει το ΚΚΕ εκεί που θα έπρεπε να έχει πάει από καιρό: στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας».

* Ακόμη και το ΛΑΟΣ, «αποτελεί το ‘πατριωτικό’ σκέλος του ‘εκσυγχρονιστικού’ κράτους-παρακράτους», αφού «αποτελεί το δούρειο ίππο αυτού του παρακράτους για τη διάλυση της ΝΔ».

Οσο για τη δικαιολόγηση αυτής της ανοιχτής συμπαράταξης με την πιο αντιλαϊκή κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών, οι αριστερογενείς εθνικόφρονες δε δυσκολεύονται να τη δικαιολογήσουν βάσει της συγκυρίας: «Σήμερα το κοινωνικό ζήτημα μορφοποιείται πιεστικά στο ‘εθνικό’ ζήτημα. Η αιχμή του ‘κοινωνικού’ είναι το ‘εθνικό’. Άμέσα και πιεστικά τα πλανητικά κέντρα εξουσίας προωθούν εθνικές συμφορές για την Ελλάδα. Είναι πολύ σημαντικό να καθυστερήσει η εθνική μας τραγωδία».

Εθνάρχες και ψευτοκινήματα

Παρόμοιο σκεπτικό -περί προτεραιότητας του «εθνικού» απέναντι στο «κοινωνικό»- προβάλλει και ο κύκλος των εντύπων «Αρδην» και «Ρήξη» του Γιώργου Καραμπελιά. «Ολα τα ‘κινήματα’ συριζαίων, ΚΚΕδων και κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών είναι ψευτοκινήματα, κατάλληλα μόνο για να ανακουφίζουν την ψευδή συνείδηση γερασμένων γραφειοκρατών και πολιτευτών», διακήρυξαν αμέσως μετά την προκήρυξη των εκλογών. «Το σύστημα στην Ελλάδα απειλείται μόνο όταν θίγεται η σχέση του με το καθεστώς της εξάρτησης και τα λοιπά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Γι’ αυτό και Αμερικανοί, εκσυγχρονιστές, Πρετεντέρηδες και ψευδοεπαναστάτες Εξαρχείων και Κολωνακίου, τον ‘αστό’ Τάσσο Παπαδόπουλο μισούσαν κατάβαθα κι όχι τον αστείο Αλαβάνο ή τον ενδοτικό Χριστόφια και τα πρόσφατα ...μουστάκια της Αλέκας» («Εκλογές εσωτερικού χώρου», «Ρήξη» 5.9.09).

Αυτή η πρόταξη του εθνικού καθορίζει και τα όρια της κριτικής απέναντι στον πρωθυπουργό: «Τον Καραμανλή, στις προηγούμενες εκλογές, η στάση του απέναντι στον Μπους στο Σκοπιανό τον εξέλεξε κι όχι η ανικανότητά του στις πυρκαγιές ή ο συγχρωτισμός του με τα λαμόγια της παράταξής του. Και όμως και αυτός ευθυγραμμίζεται με τη φωνή της λοιπής ελίτ των παρασίτων και πρωτοστατεί στην αποσιώπηση». Η συμπάθεια προς τον μίνι εθνάρχη μπερδεύει βέβαια κάπως το συντάκτη του κειμένου, που ξεχνά ότι το βέτο στο Βουκουρέστι τέθηκε μετά (κι όχι πριν) τις εκλογές του 2007.

Λίγο μεταγενέστερη εκδοχή του ίδιου μανιφέστου («Αρδην» τχ. 76) καταλήγει σε κάλεσμα υπέρ της αποχής ή του άκυρου. Κι εδώ, όμως, η βασική κριτική προς τη ΝΔ γίνεται εκ των ένδον, επειδή «φαίνεται να εγκαταλείπει ακόμα και εκείνα τα μέτωπα που έδιναν στον Καραμανλή ένα στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι του ΓΑΠ, δηλαδή την έστω δειλά ‘εθνικότερη’ πολιτική της, όπως φάνηκε στο σχέδιο Ανάν, στο Βουκουρέστι για τα Σκόπια, στους αγωγούς». Απεναντίας, «η ευθυγράμμιση» του Κωστάκη «με την ενδοτική Υπουργό Εξωτερικών του, του αφαιρεί κάθε συγκριτικό πλεονέκτημα».

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το άρθρο που υπογράφει, στο ίδιο τεύχος, ο υπεύθυνος σύνταξης του περιοδικού Γιώργος Ρακκάς: «Οποιαδήποτε λογική ‘αυτόνομης καθόδου’» των πέραν του ΛΑΟΣ δυνάμεων του «πατριωτικού χώρου», ξεκαθαρίζει, «κάνει πάρα πολύ κακό σήμερα. Πρώτον, γιατί, σ’ αυτές στις εκλογές, η ψήφος αυτή ευνοεί αντικειμενικά την ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ». Το πού θα πάνε οι ψηφοφόροι που θα χάσουν τη δυνατότητα να «σταυρώσουν» Καραμπελιά, είναι θέμα ερμηνείας του αναγνώστη.

Πριν τον κατακλυσμό

Μέχρις εδώ, τα πράγματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Ο θρήνος για την απομάκρυνση του Καραμανλή επεκτάθηκε, ωστόσο, πέρα από τον παραδοσιακό σκληρό πυρήνα του «πατριωτικού χώρου».

«Είναι εντυπωσιακά ανατριχιαστικό, ως επίδειξη ισχύος των ‘εξωθεσμικών’ κύκλων της εξουσίας, αυτό που συνέβη με τον απερχόμενο κακήν-κακώς πρωθυπουργό», αποφαίνεται π.χ. στο «Πριν» ο Γιώργος Δελαστίκ (6.9.09). «Φωστήρας της πολιτικής ουδέποτε υπήρξε ο Κώστας Καραμανλής. Αλλά και τόσο κρετίνος πολιτικά ώστε να προκηρύξει ιδία πρωτοβουλία εκλογές που θα τον στείλουν αναπότρεπτα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας σίγουρα δεν είναι. Είναι φανερό ότι εκβιάστηκε και υπέκυψε. Προφανώς τον κρατούν πολύ γερά σε προσωπικό επίπεδο. Τον συνέθλιψαν πολιτικά οι μηχανισμοί της άρχουσας τάξης και τον διώχνουν κλωτσηδόν με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο».

Η λύπη για την τύχη του μίνι εθνάρχη θα ήταν ίσως πολιτικά αδιάφορη, αν δε συνοδευόταν από τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον μετά την αναχώρησή του: «Αυτό που έχει σημασία για τη χώρα και τον ελληνικό λαό είναι ότι, με αυτή τη στάση του Καραμανλή, η Ελλάδα επιστρέφει μισόν αιώνα πίσω στη δεκαετία του 1950, από τη σκοπιά της αμερικανοκρατίας. Αρχηγός της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου, αρχηγός της ΝΔ η Ντόρα (!),ο απόλυτος εφιάλτης. Πολιτικός αμερικανοκρατικός Μεσαίωνας».

Προφανώς, μέχρι τώρα μας κυβερνούσαν αντιιμπεριαλιστές και δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι. Ομως ακόμη και στο κοινωνικό πεδίο τα πράγματα κατά τον κ. Δελαστίκ θα χειροτερέψουν με την ανατροπή της ΝΔ, αφού «η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία δημιουργεί ευνοϊκότερο πλαίσιο για να περάσουν πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα».

Ακόμη σαφέστερη είναι η ανάλυση του ίδιου δημοσιογράφου στη λαρισινή «Ελευθερία» (12.9.09): με την ήττα της ΝΔ, διαβάζουμε, «θα προκύψει ένα πολιτικό σκηνικό που θα ακυρώσει ό,τι αξιόλογο έργο παρουσίασε ο ίδιος ο κ. Καραμανλής στα πεντέμισι χρόνια που κυβέρνησε την Ελλάδα. [...] Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, υπάρχουν τρία σοβαρά θέματα, στα οποία η στάση του κ. Καραμανλή απέσπασε την ενθουσιώδη συναίνεση και επιδοκιμασία τουλάχιστον του 80% του ελληνικού λαού, για να μην πούμε περισσότερο». Πρόκειται για το βέτο στο Βουκουρέστι, τη στάση του στο Κυπριακό και «την προώθηση της ενεργειακής συμφωνίας με την Ρωσία. [...] Και τα τρία αυτά επιτεύγματα θα απειληθούν με αναίρεση αμέσως μετά τις εκλογές».
 

 


Τα χρυσά αυγά του κ. Χατζάρα



Μια ειδική περίπτωση μεταξύ των επώνυμων φυσιογνωμιών του «πατριωτικού χώρου» αποτελεί ο δημοσιογράφος Σπύρος Χατζάρας.

Πάλαι ποτέ «καταπράσινος» παρουσιαστής της ΕΡΤ επί Αντρέα, σήμερα εργάζεται στο «Τμήμα Εθνικών Θεμάτων» της Γενικής Γραμματείας Τύπου και βρίσκεται στην πρωτοπορία του αγώνα ενάντια στους μετανάστες «εισβολείς», τους ανθέλληνες «σοσιαλπροοδευτικούς», τον «ημίαιμο» Γιώργο Παπανδρέου και τη «Νέα Τάξη».

Η νυχτερινή εκπομπή του στο Blue Sky και τα (δυο τουλάχιστον) blog του αποτυπώνουν περίτρανα αυτή τη στράτευση, που δεν περιορίζεται στο σήμερα αλλά ψάχνει τις ρίζες του κακού στο απώτερο παρελθόν: όχι μόνο το κίνημα κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αλλά και το Μακεδονικό, η μικρασιατική καταστροφή και η ρωσική επανάσταση παρουσιάζονται σαν προϊόντα μιας καταχθόνιας εβραϊκής συνωμοσίας.

Αγαπημένη ενασχόλησή του αποτελεί η κατασυκοφάντηση της Αριστεράς, του ΠΑΣΟΚ και των κοινωνικών κινημάτων σαν έμμισθων οργάνων της σιωνιστικής «Νέας Τάξης». Με μια εξαίρεση, φυσικά: το ρατσιστικό «κίνημα» κατά των μεταναστών, που εξυμνείται σαν η «νέα εθνική αντίσταση». Στην τελευταία, προεκλογική συγκέντρωση χρυσαυγιτών και συνοδοιπόρων τους στον Αγιο Παντελεήμονα (23.9), κεντρικός ομιλητής ήταν άλλωστε ο ίδιος.

Χαρακτηριστικό δείγμα της «σκέψης Χατζάρα» συνιστά η εκπομπή της 15ης Σεπτεμβρίου, που κάποιοι θαυμαστές του φρόντισαν ν’ αναρτήσουν στο You Tube. Ξεκινά με τη δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου για την ανάγκη πολιτογράφησης της δεύτερης γενιάς μεταναστών, κι ακολουθεί ένα «χαριτωμένο βίντεο με πολιτική σημασία» (η ομιλία κάποιου Πακιστανού σε εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ) μαζί με τη διαβεβαίωση ότι «οι δεξιοί που ψηφίζουν τον Καραμανλή δεν μασάνε από τέτοια».

Το μεγαλύτερο μέρος του δελτίου καταλαμβάνει ωστόσο μια συζήτηση του παρουσιαστή με τον «εκπρόσωπο των κατοίκων» του Αγ. Παντελεήμονα (αν και δε μένει εκεί) Τάσο Χατζηπαράσχου. Μεταξύ άλλων, αυτός καταγγέλλει ότι «το ΚΚΕ πήγε κι έστησε προεκλογικό περίπτερο στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα».

Χατζάρας: «Για να το ψηφίσουν οι Αφγανοί»

Χατζηπαράσχου: «Για να το ψηφίσουν οι ρατσιστές και οι φασίστες [χαμόγελο]. Τώρα ζητάει την ψήφο των ρατσιστών και των φασιστών».

Χατζάρας: «Θα το ψηφίσει κανείς;»

Χατζηπαράσχου: «Οι κάτοικοι έχουν βγάλει μια ανακοίνωση προς το ΚΚΕ, η οποία λέει [διαβάζει απ’ το λάπτοπ]: ‘Η Νέα Τάξη έκανε την κίνησή της. Το ΚΚΕ χρησιμοποιώντας κάποιους βολεμένους συνδικαλιστές του δημοσίου προχώρησε σε μία άνευ προηγουμένου πρόκληση εις βάρος των κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα, τους οποίους με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα τους χαρακτήριζαν ρατσιστές και φασίστες και τα ανήλικα παιδιά τους φασιστόπουλα. Παρά τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων, έστησαν προεκλογικό περίπτερο. Με άλλα λόγια, οι σταλινοτσολιάδες του ΚΚΕ ζητούν ψήφο από τους πολίτες που μέχρι χθές αποκαλούσαν φασίστες και ρατσιστές. Οι κάτοικοι απαντούν στην πρόκληση της κυρίας Παπαρήγα ως εξής: αφού σπέρνει προβοκατόρικους ανέμους, θα θερίσει πολιτικές θύελλες’. Αυτή είναι η απάντηση των κατοίκων και η δουλειά της Παπαρήγα είναι να πάει και να μαζέψει την πρόκληση που πήγε κι έστησε στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα».

Χατζάρας: «Καλά, άμα δεν τη μαζέψει, γιατί δεν τη μαζεύουν οι κάτοικοι; Εδώ δεν φοβηθήκαν τους Αφγανούς. Την Παπαρήγα θα φοβηθούν; [...] Εγώ έχω να σας κάνω καλύτερη πρόταση, πολύ δημοκρατική. Διότι έχει καταργηθεί και ο νόμος περί τεντιμποϊσμού. Δε χρειάζεται η βία. Το γιαούρτωμα ήταν παλαιοτάτη ελληνική μέθοδος διαμαρτυρίας. Αν τους γιαουρτώνετε καθημερινά, δεν χρειάζεται ούτε μολό... Αυτοί δεν έχουν ούτε μολότοφ, ούτε ο,τιδήποτε... Ενα υγιεινό γιαουρτάκι, κάνα αυγό».

Η διατύπωση περί «σταλινοτσολιάδων», σήμα κατατεθέν των χρυσαυγιτών, προδίδει περίτρανα ποιοί ακριβώς «κάτοικοι» εξουσιάζουν manu militari την ταλαίπωρη πλατεία, απαγορεύοντας ακόμη και την προεκλογική παρουσία μεγάλων κοινοβουλευτικών κομμάτων. Ο Χατζάρας όμως ανησυχεί, μπας και κάποιος τηλεθεατής δεν πάρει το μήνυμα:

«Εγώ στις ευρωεκλογές έλεγα προς όλους τους κατοίκους της Α΄ Αθηνών, στις περιοχές που έχουν καταληφθεί, ότι, για να ελπίζετε σε κάτι, μαυρίστε τους! Και στον Αγιο Παντελήμονα, απ’ ό,τι είχα δει, πήραν πολύ χαμηλά ποσοστά και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ».

Ο Χατζηπαράσχου χαμογελά: «Βέβαια. Αφού υπήρχε εκλογικό τμήμα εκεί πέρα που η Χρυσή Αυγή έφτασε το 30%. Εκεί φτάσανε τον έλληνα πολίτη όλοι αυτοί οι δωσίλογοι!».
 

 


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Παλιότερα κείμενα του "Ιού" για τη σταδιακή διαμόρφωση του "πατριωτικού χώρου":

"Φονιάδες των λαών, αδέρφια μας! Ο αντιιμπεριαλισμός της Δεξιάς" (Έψιλον 7.2.1993). Το κενοφανές -τότε- φαινόμενο της αγανάκτησης των παραδοσιακών εθνικοφρόνων κατά των μέχρι πρότινος αμερικανών κηδεμόνων τους, όταν ανακάλυψαν πως η νίκη του "Ελεύθερου κόσμου" στον Ψυχρό Πόλεμο δεν τους μετέτρεψε -αυτόματα- σε "αφεντικά των Βαλκανίων".

"Η μεζούρα της εθνικοφροσύνης. Το 'κίνημα' για το βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού" ("Κ.Ε" 18.2.2007). Η πρώτη υπέρβαση των παραδοσιακών διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα στις συνιστώσες του "χώρου".

"Ο νέος 'εθνικός χώρος'. Το Who is Who κινήσεων και περιοδικών" ("Κ.Ε" 11.3.2007). Αναλυτική παρουσίαση του φαινομένου, με αναφορά στις ιστορικές ρίζες της σύγκλισης.

"Ο νέος εσωτερικός εχθρός. Ο 'πατριωτικός χώρος' κατά του κινήματος των νέων" ("Κ.Ε" 1.2.2009). Η νεανική εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη και η καταγγελία της από το "χώρο" σαν "πορτοκαλί επανάστασης", καθοδηγούμενης από υπερατλαντικά κέντρα ενάντια στον "αντιιμπεριαλιστή" Καραμανλή.



ΔΕΙΤΕ

http://www.youtube.com/watch?v=7n_w34Df1x4. Η ομιλία του Σπύρου Χατζάρα στην πρόσφατη ρατσιστική συγκέντρωση του Αγ. Παντελεήμονα. Προσβάσιμη και από το δικτυακό τόπο των Χρυσαυγιτών, που πρωταγωνίστησαν στο event (http://xryshaygh.wordpress.com/2009/09/24/vid_agios_panteleimon/)

http://www.youtube.com/watch?v=R6cKZNWBhcc. Η προεκλογική εκπομπή του Σπύρου Χατζάρα στο Blue Sky (15.9.09), αποσπάσματα της οποίας παρουσιάζουμε σε διπλανή στήλη.

 

Ελευθεροτυπία, 4/10/2009

 

www.iospress.gr