ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

Η ρεαλιστική ουτοπία στην υγεία

1.   2.   


Είναι μονόδρομος η επικράτηση των νόμων της αγοράς στο χώρο της υγείας; Το πείραμα μιας διεπιστημονικής ομάδας στο Δήμο Τριανδρίας της Θεσσαλονίκης αποδεικνύει ότι υπάρχει περιθώριο για μια άλλη «μεταρρύθμιση», με στόχο την «υγεία για όλους» και με όχημα την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.
 

Μέσα στο θολό τοπίο που έχει προκύψει στο χώρο της δημόσιας υγείας με τη μεταρρύθμιση Παπαδόπουλου δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην εξαγγελία του υπουργείου ότι θα αναπτυχθεί η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας στα αστικά κέντρα. 

Πρόκειται για μια κατεύθυνση που, αν ανταποκρινόταν σ' αυτό που λέει ο όρος, θα σήμαινε την επαναστατική ανατροπή του πολιτικού μονόδρομου που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια και οδηγεί με απόλυτη συνέπεια στη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα της υγείας και τη διόγκωση των πάσης φύσεως ιδιωτικών κλινικών και διαγνωστικών κέντρων. Μιλήσαμε με έναν γιατρό που έχει ειδικευτεί σ' αυτόν ακριβώς τον τομέα. Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη πριν από δέκα χρόνια μια πιλοτική μονάδα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ), δηλαδή ένα Πιλοτικό Κέντρο Υγείας Αστικού Τύπου, το οποίο είχε εξαιρετικά αποτελέσματα και γι' αυτό ...έκλεισε. 

Ο Αλέξης Μπένος, επίκουρος καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, είναι ταυτόχρονα και πρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης International Association for Health Policy, η οποία προωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο μια άλλη αντίληψη υγείας, με κέντρο τον άνθρωπο.

Η συζήτηση με τον κ. Μπένο ξεκίνησε όπως είναι φυσικό από τα θέματα της επικαιρότητας. Και πρώτα απ' όλα από τη σύγκρουση του υπουργείου υγείας με τους πανεπιστημιακούς γιατρούς.

Διαμάχη με πανεπιστημιακούς

Ο συνομιλητής μας θεωρεί ότι αυτή η αντιπαράθεση που μονοπώλησε για ένα διάστημα το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου που αποκρύπτει το περιεχόμενο της μεταρρύθμισης της υγείας.

«Ο πανεπιστημιακός γιατρός είναι γιατρός που πρέπει να φροντίσει τους αρρώστους του, να εκπαιδεύει τους φοιτητές του και να κάνει και έρευνα. Για να συνδυαστούν αυτά τα τρία δεν χωράει το 24ωρο. Αρα, είναι αυτονόητο ότι ο πανεπιστημιακός θα ήταν ο πρώτος, ο οποίος θα ήταν υποχρεωμένος να είναι αφιερωμένος αποκλειστικά στη δουλειά του. Από άποψη χρόνου και μόνο. Αυτοί που κινητοποιούνται σήμερα είναι η πλειοψηφία βέβαια των πανεπιστημιακών -όχι όλοι- οι οποίοι έχουν ταυτίσει την ιδιότητα του πανεπιστημιακού με τις δραστηριότητες στον ιδιωτικό τομέα παροχής υπηρεσιών υγείας. Και άρα βλέπουν να τους στερείται ένα "κεκτημένο" δικαίωμα, όπως το ζήσανε τόσα χρόνια και γι' αυτό μπήκαν στο πανεπιστήμιο. Δεν μπήκαν στο πανεπιστήμιο ούτε για να εκπαιδεύσουν ούτε για να ερευνήσουν, αλλά γιατί ανεβάζει το ύψος της κερδοφορίας μέσα στο χώρο της εμπορευματοποίησης».

Το ερώτημα είναι πώς αποφάσισε να συγκρουστεί μ' αυτή την ομάδα των πανεπιστημιακών γιατρών ο υπουργός μιας κυβέρνησης, η οποία κατά τα άλλα ιδιωτικοποιεί τα πάντα και συνεργάζεται στενά με τους φορείς των ιδιωτικών συμφερόντων.

«Ο κ. Παπαδόπουλος έχει γίνει γνωστός ως καλός διαχειριστής του δημόσιου χρήματος, αυστηρός τεχνοκράτης και οπαδός των ιδιωτικοποιήσεων. Δεν κάνει, λοιπόν, "επανάσταση" όταν συγκρούεται με τους πανεπιστημιακούς ή τους γιατρούς του ΙΚΑ. Ο πρώτος στόχος του υπουργείου έχει ήδη εν μέρει επιτευχθεί: είναι ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης, η οποία δικαίως αντιμετωπίζει με καχυποψία τα επιχειρήματα των πανεπιστημιακών. Την ίδια ώρα περνάει στα ψιλά η θεσμοθέτηση των κύριων μηχανισμών ιδιωτικοποίησης, χωρίς ουσιαστικά καμιά δημόσια συζήτηση και κριτική. 

»Από την άλλη πλευρά, η σύγκρουση των πανεπιστημιακών και των γιατρών του ΙΚΑ με το υπουργείο αντικειμενικά τροφοδοτεί την εκστρατεία δυσφήμησης και απαξίωσης των δημόσιων υπηρεσιών. Το τρίτο αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης είναι ότι οδηγεί στην απαξίωση της διαπραγματευτικής δύναμης των ίδιων των πανεπιστημιακών γιατρών και των γιατρών του ΙΚΑ στην προσπάθειά τους να συνάψουν συμβάσεις συνεργασίας με τους επιχειρηματικούς ομίλους. Αποτελεί, δηλαδή, απαραίτητο σκαλοπάτι για την αναδιανομή του κέρδους προς όφελος των μονοπωλιακών συμφερόντων».

Να λοιπόν που αυτή η σύγκρουση, η οποία εμφανίστηκε ως σταυροφορία του σοσιαλιστή υπουργού υπέρ του δημοσίου χαρακτήρα των υπηρεσιών υγείας, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ανοίγει το δρόμο στην πλήρη ιδιωτικοποίηση.

Η μεταρρύθμιση

Το δρόμο αυτό μας τον δείχνει η εφαρμογή των πρώτων μέτρων της μεταρρύθμισης του ΕΣΥ. Το πρώτο βήμα ήταν η οργάνωση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας σε περιφερειακό επίπεδο με τα ΠΕΣΥ (Περιφερειακά Συστήματα Υγείας). 

«Θεωρητικά», παρατηρεί ο Αλέξης Μπένος, «η αποκέντρωση είναι πολύ θετική, εφόσον φέρνει τον πολίτη πιο κοντά στις υπηρεσίες. Πώς όμως υλοποιείται αυτή η αποκέντρωση; Το πρώτο που βλέπουμε είναι ότι δημιουργείται τοπικά ένα νέο γραφειοκρατικό στρώμα από στελέχη, τα οποία αποκτούν ίδιον συμφέρον. Αυτά τα στελέχη, τα οποία πληρώνονται με πολλά εκατομμύρια, είναι οι πρώτοι κράχτες του συστήματος, όχι επειδή πιστεύουν στα αποτελέσματά του συνολικά, αλλά γιατί απλούστατα είναι πολύ καλά αμειβόμενοι. 

»Πρόκειται για ένα φαινόμενο που το διαπιστώσαμε και στις Ηνωμένες Πολιτείες πολλά χρόνια πριν, αλλά και στην Αγγλία και τη Γερμανία πιο πρόσφατα. Αυτά τα νέα γραφειοκρατικά στρώματα που δημιουργούνται στις υπηρεσίες είναι δυνάμεις καταστολής και συντήρησης, αλλά προκαλούν και κάθετη αύξηση των δαπανών».

* Υποτίθεται ότι όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις σε παγκόσμιο επίπεδο γίνονται για να νοικοκυρευτεί ο χώρος των υπηρεσιών υγείας. Και το πρώτο βήμα ήταν να χτυπήσουν την αποδοτικότητα του συστήματος, διογκώνοντας το κόστος των υπηρεσιών, μόνο και μόνο από το νέο αυτό γραφειοκρατικό στρώμα.

* Από την άλλη μεριά, δεν προηγήθηκε κανενός είδους προετοιμασία ή εκπαίδευση αυτών των στελεχών στα οποία ανατέθηκε όλο το βάρος της αναμόρφωσης του συστήματος: «Η πολιτική διαμόρφωσης στελεχών είναι άγνωστη έννοια στους υπεύθυνους. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 1990 έχει "παγώσει" η χορήγηση της ειδικότητας της Κοινωνικής Ιατρικής. Οπότε σήμερα ανακαλύπτουν οι ίδιοι οι φορείς αυτής της πολιτικής καμένης γης για τη Δημόσια Υγεία την τραγική ένδεια στελεχών που χρειάζονται για την εφαρμογή των δικών τους νόμων... Αυτό που έγινε ήταν ότι τοποθετήθηκαν ως ΠΕΣάρχες άτομα που είχαν διατελέσει πρόεδροι για 2-3 χρόνια σε κάποιο νοσοκομείο». Ομως αυτοί εν πολλοίς ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση των νοσοκομείων. Ακόμα και το στενά οικονομικό πρόβλημα, αυτοί το είχαν διαχειριστεί. Τα ίδια, λοιπόν, πρόσωπα τοποθετούνται τώρα αλλού ως αναγνώριση της εμπειρίας τους αυτής!

* Λίγους μόνο μήνες από την εξαγγελία της μεταρρύθμισης είναι ορατές οι άμεσες συνέπειες της εφαρμογής της: συγκρούσεις, απεργίες, αναστάτωση, δυσφήμηση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας. Αλλά ο Αλέξης Μπένος μας επισημαίνει και τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά της στον τρόπο χρηματοδότησης: 

«Η γενική ιδέα της νεοφιλελεύθερης επέμβασης είναι να φτιαχτούν υπηρεσίες που θα είναι και οικονομικά αυτοδύναμες. Τα περιφερειακά συστήματα θα υποχρεωθούν να προσαρμόσουν το κόστος τους για να γίνουν "αυτοδύναμα". Σε μια πρώτη φάση οι ιδιωτικές εταιρείες θα προσφέρουν ανταγωνιστικές τιμές για να κερδίσουν ένα μέρος της πελατείας. Τα ταμεία θα στραφούν κι αυτά στις προσφορότερες ιδιωτικές υπηρεσίες, με αποτέλεσμα το δημόσιο νοσοκομείο να βρεθεί στον αέρα. Ο διοικητής του νοσοκομείου, που κι αυτός είναι ένας διαχειριστής με την ίδια φιλοσοφία, θα είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει σε απολύσεις. Τότε είναι που η ιδιωτική ασφάλεια θα εμφανιστεί ως σωτήρας και θα διεκδικήσει την αγορά των "παραγωγικών", δηλαδή "κερδοφόρων" τμημάτων του νοσοκομείου».

* Αυτή τη μακροπρόθεσμη εξέλιξη, την οποία έχουμε δει να πραγματοποιείται σε άλλες χώρες με παρόμοιες μεταρρυθμίσεις την είχε προβλέψει ο Αλέξης Μπένος σε παλιότερη μελέτη του (βλ. «Ε», 14/10/2000), όπου εξηγούσε ότι αυτή η πολιτική θα οδηγήσει «στη συνύπαρξη στο ίδιο σύστημα, πιθανόν και στο ίδιο νοσοκομείο των ιδιωτικών κλινικών και των πτωχοκομείων». Η οργάνωση υπερπολυτελών «σουιτών» στα ίδια νοσοκομεία που διατηρούν τα ράντζα ίσως είναι το πρώτο βήμα.

* Την ίδια φιλοσοφία εκφράζει κατά τον κ. Μπένο και ο θεσμός των ιδιωτικών απογευματινών ιατρείων μέσα στα νοσοκομεία: 

«Κατά τη γνώμη μου είναι ο προθάλαμος ιδεολογικής και πολιτικής υφής της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών. Ο άρρωστος έτσι μαθαίνει ότι πάει στο δημόσιο νοσοκομείο και πληρώνει 30.000. Και αυτό είναι πλέον αυτονόητο, θεμιτό και αποδεκτό. Ταυτόχρονα ο υπουργός έχει δώσει την ψευδαίσθηση (και θεωρείται επιτυχημένος γι' αυτό) στους γιατρούς του ΕΣΥ ειδικά, ότι μπορούν να βγάλουν λεφτά απ' αυτή την ιστορία, νόμιμα. Σου λέει, αν δίνει ο άρρωστος 30.000 (από τις οποίες βέβαια ο γιατρός παίρνει μόνο 10.000), αν βάλω εγώ δέκα αρρώστους επί 10, βγάζω 100.000 το μήνα, και χωρίς να έχω τα έξοδα ενός ιατρείου.

»Μ' αυτό το τέχνασμα ο υπουργός έχει πείσει αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο μέρος των γιατρών. Αντί να τους αυξήσει το μισθό, τους βάζει να κάνουν "υπερωρίες", τις οποίες πληρώνει ο πολίτης. Παρακινεί εμμέσως τον γιατρό να την κοπανήσει το πρωί για να δουλέψει το απόγευμα. Μακροπρόθεσμα πιστεύω ότι το μέτρο δεν θα δουλέψει, διότι ο κόσμος δεν θα πηγαίνει -θα προτιμά τα ραντεβού των ιδιωτικών κέντρων με τα ίδια χρήματα- ενώ ο γιατρός θα είναι εκεί. Θα κάνει υπερωρίες απλήρωτες».

* Δεν είναι λοιπόν παράδοξο το γεγονός ότι η μεταρρύθμιση δεν έχει καθόλου θίξει την ανάπτυξη των ιδιωτικών θεραπευτηρίων και διαγνωστικών κέντρων:

«Βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σε μια φάση ανάπτυξης του κομματιού της πίτας των υπηρεσιών υγείας που λυμαίνεται το ιδιωτικό κεφάλαιο. Αυτό το ποσοστό αυξάνει ακριβώς από τις ρυθμίσεις αυτής της πολιτικής. Ο κ. Αποστολόπουλος πριν μια βδομάδα έδωσε συνέντευξη τύπου εδώ στη Θεσσαλονίκη και είπε ότι ο υπουργός βαδίζει σε σωστή κατεύθυνση».

Αλλά αυτά τα στοιχεία δεν είναι πολύ δημοφιλή στα μέσα ενημέρωσης: «Ενας ισπανός συνάδελφος, σε άρθρο του πριν από τρία χρόνια, διαπίστωνε αυτό που γίνεται σήμερα εδώ. Οτι δηλαδή όταν πια γίνεται σαφές -και αυτό αρχίζει με τον θατσερισμό- ότι στις υπηρεσίες υγείας υπάρχει μια πίτα, η οποία είναι ανεκμετάλλευτη, επειδή τόσα χρόνια ήταν κρατικό μονοπώλιο, το οποίο η κυβέρνηση αποφάσισε να εκχωρήσει στην κερδοσκοπία, η πρώτη κίνηση που κάνουν τα ιδιωτικά συμφέροντα είναι να οργανώσουν λόμπι στο χώρο του τύπου. Το είδαμε στην Ισπανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία. Αλλά και ο κ. Αποστολόπουλος, όταν άνοιξε το μαγαζί του εδώ στη Θεσσαλονίκη, το πρώτο ταμείο που έβαλε μέσα ποιο ήταν; το ταμείο των δημοσιογράφων. Ετσι καταλαβαίνουμε καλύτερα γιατί συντηρείται η συνεχής καμπάνια δυσφήμησης των δημοσίων υπηρεσιών (με διόγκωση και προβολή πραγματικών δυσλειτουργιών) και διευρύνεται η άμεση προβολή των ιδιωτικών... σαλονιών».

Υπουργικές εξαγγελίες

Φτάνουμε, λοιπόν, και στις εξαγγελίες περί ανάπτυξης της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ). Εισάγονται από το υπουργείο δύο νέοι θεσμοί, ο «προσωπικός γιατρός» και τα κέντρα ΠΦΥ αστικού τύπου. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος ήταν απόλυτος σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (9/12/2001): «Μεταρρύθμιση στην υγεία χωρίς δημόσια πρωτοβάθμια φροντίδα δεν υπάρχει». 

Ο υπουργός, μάλιστα, έφτασε στο σημείο να εξαρτά την παραμονή του στο υπουργείο από την ανάπτυξη της ΠΦΥ.

* Ο Αλέξης Μπένος εξηγεί πού οδηγούν αυτά τα νέα μέτρα:
«Ο θεσμός του "προσωπικού γιατρού" θα επιφέρει την οριστική διάλυση κάθε προσπάθειας που έχει γίνει μέχρι σήμερα για την ανάπτυξη της ΠΦΥ. Πρόκειται για ένα θεσμό πλήρως ιδιωτικοποιημένο, εφόσον οι "προσωπικοί γιατροί" θα είναι ελεύθεροι επαγγελματίες με λίστες πελατών και ετήσια κατά κεφαλή αμοιβή. Ο μοναδικός στόχος αυτού του θεσμού θα είναι ο έλεγχος των μη κερδοφόρων διαδικασιών. Ο "προσωπικός" γιατρός χωρίς την ειδική εκπαίδευση των γιατρών Γενικής Ιατρικής στην ΠΦΥ και πιεζόμενος από συνθήκες οξυμένου ανταγωνισμού και εργασιακής ανασφάλειας (ετήσιες συμβάσεις) δεν θα μπορέσει να προσφέρει τις ολοκληρωμένες, συνεχείς και προσωπικές υπηρεσίες που έχει ανάγκη ο πληθυσμός. Η εξάρτηση μάλιστα της αμοιβής του από των αριθμό των "κεφαλιών" της λίστας του θα τον οδηγήσει στην άγρα πελατών νέων και υγιών, ώστε να μην αυξήσει το φόρτο της εργασίας του. 

»Με τη μέθοδο αυτή όσοι έχουν χρόνια και πολύπλοκα προβλήματα υγείας -άρα τις μεγαλύτερες ανάγκες- θα αποβάλλονται από το σύστημα». Η κατάληξη θα είναι ότι για να μπορέσει ο «προσωπικός γιατρός» να επιβιώσει στον οξύτατο ανταγωνισμό με τους συναδέλφους του δεν θα αργήσει να συμβληθεί άνευ όρων με τους επιχειρηματικούς ομίλους των υπηρεσιών υγείας, οι οποίοι τείνουν με τη συνεχή τους διόγκωση να ελέγξουν μονοπωλιακά το σύστημα.

Μέχρι σήμερα, αν εξαιρεθούν τα Κέντρα Υγείας που υπάρχουν στις αγροτικές περιοχές από το 1985, στην Ελλάδα η πρωτοβάθμια περίθαλψη καλύπτεται από ιδιώτες. 

Ομως η προώθηση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας υπήρξε ένα πραγματικό κίνημα στο χώρο της υγείας που γεννήθηκε τη γόνιμη δεκαετία του '70 και κωδικοποιήθηκε στη Διεθνή Διάσκεψη που συνδιοργάνωσαν στην Αλμα Ατα η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και η Unicef το Νοέμβριο του 1978. 

Ο όρος «φροντίδα» είναι ευρύτερος της «περίθαλψης» και υποδηλώνει ότι στόχος είναι να προληφθεί η αρρώστια και να περιφρουρηθεί η υγεία. Προϋποθέτει παρέμβαση σε πρωτοβάθμιο επίπεδο, εκεί που ζει ο κόσμος, εκεί που εργάζεται, που κοιμάται, που τρώει.

* Το πρώτο χαρακτηριστικό της ΠΦΥ είναι δηλαδή ότι θέτει την υγεία ως σημαντικό κοινωνικό αγαθό και αποκλείει την υιοθέτηση «ιδιωτικοοικονομικών» κριτηρίων. 

- Η ΠΦΥ επενδύει σε ανθρώπινο δυναμικό, σε αντίθεση με την κυρίαρχη αντίληψη σήμερα που είναι η επένδυση στην τεχνολογία.

- Ενώ το κύριο μοντέλο των υπηρεσιών υγείας σήμερα είναι ιατροκεντρικό, η ΠΦΥ βασίζεται στην «ομάδα υγείας». Ο γιατρός εδώ είναι ένας και είναι ισότιμος με τον νοσηλευτή, με τον επισκέπτη υγείας, τον κοινωνικό λειτουργό, τον ψυχολόγο, κ.λπ. Η ΠΦΥ θέλει να δει το πρόβλημα υγεία μέσα από την ολότητά του. 

- Η ΠΦΥ δεν βλέπει μόνο το άτομο, αλλά τον πληθυσμό. Εξετάζει τις συνθήκες ζωής, τις κοινωνικές ανισότητες που παράγουν ανισότητες και στην υγεία, τις κακές συνθήκες περιβάλλοντος, εργασίας, διατροφής, κατοικίας, κ.λπ.

- Η ΠΦΥ δεν νοείται χωρίς τη συμμετοχή του πληθυσμού στις αποφάσεις, με τη μορφή κοινοτικών ομάδων υγείας που μαζί με τους επαγγελματίες υγείας σχεδιάζουν τις υπηρεσίες υγείας με βάση τις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού.

* Ολα αυτά θα έμοιαζαν ουτοπικά ή τουλάχιστον ρομαντικά σε μια περίοδο που ο πραγματισμός φλερτάρει με τον κυνισμό. Ομως το πείραμα της ΠΦΥ στο δήμο Τριανδρίας στη Θεσσαλονίκη απέδειξε ότι η εφαρμογή αυτού του μοντέλου είναι ρεαλιστική, είναι αποτελεσματική, ακόμα και συμβατή με το υπάρχον κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο. 

* Το ίδιο και δυο άλλα παράλληλα εγχειρήματα, το ένα στην Καισαριανή («Κέντρο Υγείας του Παιδιού») και το άλλο στις Αρχάνες της Κρήτης, τα οποία στηρίχτηκαν στην ίδια φιλοσοφία. Ειδικά το Κέντρο Υγείας του Παιδιού συνεχίζει με επιτυχία το έργο του, υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου του Παιδιού. 

Οι σχεδιασμοί του υπουργείου Υγείας, όμως, έχουν εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Η επίσημη εξαγγελία της ΠΦΥ δεν εννοεί την ολιστική προσέγγιση των προβλημάτων υγείας του πληθυσμού, αλλά απλώς τη ρύθμιση της αγοράς στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Μήπως αδικούμε τον υπουργό; Ο συνομιλητής μας δέχεται την πρόκληση: 

«Αν πραγματικά επιθυμεί το υπουργείο μονάδες ΠΦΥ, όπως αυτές που συζητάμε, τότε πρέπει να ιδρυθεί ένα πιλοτικό κέντρο υγείας, με πανεπιστημιακή κάλυψη, αλλά και ακαδημαϊκή υποστήριξη. Αυτό θα μπορούσε να σχεδιάσει, να οργανώσει και να αξιολογήσει τις μονάδες ΠΦΥ, με τα καλύτερα δυνατά πρότυπα. Η ίδια μονάδα θα μπορούσε να εκπαιδεύσει και τα στελέχη που απαιτούνται». 

Η ομάδα της Τριανδρίας -διασκορπισμένη σήμερα, μετά το κλείσιμό της- είναι πρόθυμη να μεταβιβάσει την πολύτιμη εμπειρία της.

(Ελευθεροτυπία, 17/2/2002)

 

www.iospress.gr                                  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ