ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Το χρώμα του εγκλεισμού

1.   2.   

Η πολύκροτη υπόθεση Μουμία είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Αυτή τη στιγμή, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο μαύροι σαπίζουν κυριολεκτικά στις φυλακές των ΗΠΑ. Η πλειονότητά τους πληρώνει για πολύ μικρές παραβάσεις, που δεν γίνονται ορατές όταν διαπραχθούν απ' τους λευκούς συμπολίτες τους.
 

Η ανακίνηση της υπόθεσης του θανατοποινίτη Μουμία Αμπού Τζαμάλ φέρνει για μια ακόμη φορά στο προσκήνιο τις ρατσιστικές πτυχές του αμερικανικού συστήματος απονομής της δικαιοσύνης. 

Τα γεγονότα είναι γνωστά: 

**Τον περασμένο Δεκέμβριο, με καθυστέρηση δύο ολόκληρων δεκαετιών, ο ομοσπονδιακός δικαστής Ουίλιαμ Γιον διαπίστωσε προβλήματα στο κατηγορητήριο και την ετυμηγορία της παλιάς δίκης και ανέτρεψε τη θανατική ποινή που είχε επιβληθεί στον Μουμία για τη δολοφονία αστυνομικού το 1982 στη Φιλαδέλφεια. 

**Σύμφωνα με την απόφαση του ομοσπονδιακού δικαστή, μέσα σε 180 ημέρες πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η ακροαματική διαδικασία που θα οδηγήσει σε επιμέτρηση νέας ποινής, αλλιώς η ποινή του Μουμία θα μετατραπεί αυτομάτως σε ισόβια κάθειρξη. 

**Ακολούθησε εισαγγελική έφεση, και η αμφισβήτησή της από την υπεράσπιση του Μουμία, και τώρα το δικαστικό θρίλερ προβλέπεται ότι θα συνεχιστεί για απροσδιόριστο ακόμη χρονικό διάστημα.

Δημοσιογράφος και μέλος των Μαύρων Πανθήρων, ο Μουμία Αμπού Τζαμάλ διακήρυξε εξαρχής την αθωότητά του και στο πέρασμα του χρόνου μετατράπηκε σε σύμβολο του κινήματος για την κατάργηση της θανατικής ποινής, ζωντανή και αδιαμφισβήτητη απόδειξη των ρατσιστικών προκαταλήψεων που καθορίζουν τις συμπεριφορές αστυνομικών, δικαστικών, σωφρονιστικών αρχών ενός συστήματος που κατά τα λοιπά επαίρεται για την υποτιθέμενη ουδετερότητά του. 

**Είκοσι ωστόσο χρόνια μετά την καταδίκη του σε θάνατο, και παρ' όλο που ο ίδιος παραμένει παγιδευμένος στους δαιδάλους του αμερικανικού δικαστικού λαβυρίνθου, ο Μουμία παραπέμπει σε μια μάλλον παρωχημένη σελίδα της αμερικανικής δικαστικής και σωφρονιστικής ιστορίας. 

**Πράγματι, δύο δεκαετίες μετά τη σύλληψη του νεαρού τότε Μαύρου Πάνθηρα για ένα φόνο που δεν διέπραξε, τα χαρακτηριστικά του τυπικού σημερινού κρατούμενου στα αναρίθμητα σωφρονιστικά καταστήματα (τοπικά, πολιτειακά, ομοσπονδιακά, δημόσια και ιδιωτικά) των Ηνωμένων Πολιτειών εμφανίζονται αρκετά διαφοροποιημένα. 

Στις μέρες μας, ο μέσος αμερικανός κρατούμενος είναι ένας νεαρός άνδρας που προέρχεται από τα εξαθλιωμένα στρώματα των μεγαλουπόλεων, ο οποίος εισέπραξε μια εξαντλητική ποινή για μια μάλλον μικρή παράβαση και κινδυνεύει να περάσει πίσω από τα σίδερα την υπόλοιπη ζωή του. 

Παρά την απόσταση που χωρίζει τον ριζοσπάστη Μουμία των αρχών της δεκαετίας του '80 από τον απολίτικο, άνεργο μικροπαραβάτη του 2000, μια εύγλωττη ομοιότητά τους έχει να μαρτυρήσει πολλά για την από ορισμένες απόψεις αδιατάρακτη συνέχεια του συστήματος: είναι και οι δύο μαύροι ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, κανείς από τους δύο δεν έτυχε να γεννηθεί λευκός. 

Επιλεκτική φυλάκιση

Η αλματώδης αύξηση του αριθμού των κρατουμένων μέσα σε λίγα χρόνια και ο εξίσου πρωτοφανής πολλαπλασιασμός των σωφρονιστικών καταστημάτων εμφανίζεται από τις αμερικανικές αρχές ως ασφαλής απόδειξη της αποτελεσματικότητας του έργου που έχουν να παρουσιάσουν στον τομέα της πάταξης της εγκληματικότητας. 

**Τίποτε ψευδέστερο, όπως προκύπτει από μελέτες που υποδεικνύουν ότι, παρά την περί του αντιθέτου μυθολογία, ο εγκλεισμός όλο και περισσότερων ανθρώπων στη φυλακή δεν συναρτάται με την πολυπόθητη μείωση του εγκλήματος στις αμερικανικές μεγαλουπόλεις. 

**Εξίσου ανυπόστατοι είναι και οι επίσημοι ισχυρισμοί για την πολυδιαφημισμένη φυλετική ουδετερότητα του συστήματος απονομής της ποινικής δικαιοσύνης: τελευταίες μετρήσεις αποκαλύπτουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η άνευ προηγουμένου αύξηση των κρατουμένων μέσα σε σύντομο διάστημα οφείλεται στην άσκηση διωκτικών, δικαστικών και σωφρονιστικών πολιτικών που δύσκολα μπορούν να αποκρύψουν τον ρατσιστικό τους χαρακτήρα.

**Οι αμερικανικές αρχές επιχειρούν να καλύψουν το πρόβλημα καταφεύγοντας σε διάφορα τεχνάσματα. Ενα από αυτά συνίσταται στο να «φουσκώνουν» συστηματικά τον συνολικό αριθμό των λευκών κρατουμένων, ώστε να μη γίνεται εύκολα ορατή η πραγματική φυλετική/εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού των φυλακών, να παραμένει δηλαδή στην αφάνεια το γεγονός ότι οι κρατούμενοι προέρχονται στη συντριπτική τους πλειονότητα από τις μη λευκές κοινότητες της χώρας. 

* Κλασικό «τρικ», η καταχώριση των διακοσίων χιλιάδων ισπανόφωνων (χρησιμοποιούμε συμβατικά την ονομασία αυτή για τους Hispanic/Latinos, άτομα ισπανόφωνα που ενδέχεται ωστόσο να ανήκουν σε διαφορετικές φυλετικές/εθνοτικές κοινότητες) στους καταλόγους των λευκών κρατουμένων. 

* Σύμφωνα με μια τεκμηριωμένη μελέτη ανεξάρτητης μη κυβερνητικής οργάνωσης για τη σύνθεση του πληθυσμού των αμερικανικών φυλακών μεταξύ 1985 και 1997, που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Μάιο, οι επίσημες στατιστικές διαστρεβλώνουν τα πραγματικά δεδομένα, εμφανίζοντας (χάρη στους ισπανόφωνους) διογκωμένο το ποσοστό των λευκών κρατουμένων, το οποίο στην πραγματικότητα παρουσιάζει μια συνεχή πτωτική τάση (από το 52% του συνόλου που αντιπροσώπευε το 1985, το 1997 είχε ήδη πέσει στο 41%). 

* Χαρακτηριστική είναι από την άποψη αυτή η περίπτωση της Νέας Υόρκης: ο αριθμός των κρατουμένων διπλασιάστηκε μεταξύ 1985 και 1997 και το 90% της αύξησης αυτής του πληθυσμού των φυλακών της συγκεκριμένης Πολιτείας οφείλεται σε άτομα που προέρχονται από μειονοτικές κοινότητες. 

* Παρόμοια τάση παρατηρείται σε όλες τις φυλακές, πολιτειακές και ομοσπονδιακές: σε κάθε φυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών η εκπροσώπηση των μη λευκών κοινοτήτων είναι πολύ υψηλότερη από την αναλογία των κοινοτήτων αυτών στον πληθυσμό της περιοχής. Ενώ οι λευκοί υποεκπροσωπούνται στη φυλακή, οι μη λευκοί φυλακίζονται σε ποσοστά που υπερβαίνουν κατά πολύ το ποσοστό τους στον συνολικό πληθυσμό αλλά και την πραγματική εμπλοκή τους σε παραβατικές συμπεριφορές. 

Ας μείνουμε για λίγο στο τελευταίο αυτό σημείο: όσο απλοϊκή και αν έχει αποδειχθεί η άμεση σύνδεση εγκληματικότητας και φυλάκισης, είναι πολλοί στις Ηνωμένες Πολιτείες που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι τα ψηλά επίπεδα φυλάκισης των μη λευκών αντιστοιχούν στα εξίσου ψηλά επίπεδα της εγκληματικής τους δραστηριότητας. 

Στην πραγματικότητα δεν είναι λίγες οι φορές που συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Κλασικό παράδειγμα τα ναρκωτικά: λευκοί, Αφροαμερικανοί και ισπανόφωνοι καταναλώνουν ναρκωτικά σε ποσοστά που αντιστοιχούν λίγο πολύ στην αναλογία τους στον συνολικό πληθυσμό. Σε όλες ωστόσο τις βαθμίδες του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης, οι λευκοί διώκονται και τιμωρούνται πολύ λιγότερο από τις υπόλοιπες κοινότητες για παραβάσεις που σχετίζονται με τη χρήση και τη διακίνηση ναρκωτικών.

Εκτός αυτού, η σχέση των μη λευκών κοινοτήτων με τη λεγόμενη σοβαρή εγκληματικότητα δεν παρουσιάζει καμία αύξηση τα τελευταία χρόνια: το 1985, λευκοί είχαν συλληφθεί για το 53% των βίαιων εγκλημάτων και το 62% των ελαφρών παραβάσεων. Δώδεκα χρόνια αργότερα τα ποσοστά αυτά παρέμεναν ουσιαστικά αμετάλλακτα (οι λευκοί είχαν και πάλι διαπράξει το 56% των βίαιων εγκλημάτων και το 62% των ελαφρύτερων παραβάσεων, ενώ τα ίδια ποσοστά για τους Αφροαμερικανούς δεν ξεπερνούσαν το 40% και το 36% αντιστοίχως). 

Σημειώσαμε προηγουμένως ότι η πρόσφατη αύξηση των κρατουμένων στις αμερικανικές φυλακές αφορά κατά κύριο λόγο άτομα προερχόμενα από τις μη λευκές κοινότητες της χώρας. Αν η τάση αυτή εμφανίζεται με ακραίο τρόπο στην περίπτωση της Νέας Υόρκης (90% των νέων κρατουμένων είναι έγχρωμοι), τα πράγματα δεν διαφοροποιούνται στις υπόλοιπες περιοχές: στο 75% του συνόλου των Πολιτειών, οι μειονότητες καταλαμβάνουν πολύ περισσότερες από τις μισές θέσεις που έχουν προστεθεί στις αμερικανικές φυλακές. Ακόμη και σε ορισμένες Πολιτείες όπου τα τρία τέταρτα του πληθυσμού είναι λευκοί, ένα ποσοστό μεγαλύτερο του 80% των νέων κρατουμένων ανήκει σε διάφορες μη λευκές μειονότητες.

Ο ρατσισμός της νομοθεσίας 

Τι συμβαίνει ακριβώς; 

Οπως προκύπτει από αδιάσειστα πλέον στοιχεία, πίσω από την υπερβολική αυτή αύξηση των μη λευκών κρατουμένων κρύβεται η διαφοροποιημένη -διάβαζε ρατσιστική- εφαρμογή των νέων νόμων για τα ναρκωτικά, στους οποίους οφείλεται κατά κύριο λόγο η σημερινή διόγκωση του αριθμού των κρατουμένων. 

Απόδειξη ότι οι εισαγωγές στις φυλακές για παραβάσεις που αφορούν τη νομοθεσία για τα ναρκωτικά αυξήθηκαν κατά 1.040% μέσα σε δέκα μόλις χρόνια (1986-1996). Στο διάστημα αυτό, ο συνολικός αριθμός των λευκών που οδηγήθηκαν στη φυλακή για ναρκωτικά απλώς διπλασιάστηκε, ενώ ο αντίστοιχος αριθμός των Αφροαμερικανών εξαπλασιάστηκε. Σε επτά Πολιτείες μάλιστα, το ποσοστό των λευκών που φυλακίστηκε για ναρκωτικά μεταξύ 1985 και 1995 μειώθηκε, ενώ το ποσοστό των Αφροαμερικανών στις φυλακές των ίδιων Πολιτειών αυξήθηκε κατά 285%.

* Ολα ξεκίνησαν στο τέλος της δεκαετίας του '60, όταν ο Ρίτσαρντ Νίξον, με τη στήριξη ακόμη και των πολιτικών αντιπάλων του, αποφάσισε να κηρύξει τον περιβόητο «πόλεμο του έθνους κατά των ναρκωτικών». Μαινόταν τότε ο πόλεμος του Βιετνάμ, η φοιτητική αμφισβήτηση βρισκόταν στην κορύφωσή της και το σύνθημα «Επιστροφή στο Νόμο και την Τάξη» έβρισκε θερμή ανταπόκριση στα φοβισμένα και ανασφαλή μεσαία στρώματα των αμερικανικών μεγαλουπόλεων. 

* Μέχρι τότε, το έγκλημα, και μάλιστα τα ναρκωτικά, ουδέποτε είχαν αποτελέσει κεντρικό ζήτημα της αμερικανικής πολιτικής. Το Κογκρέσο ευθυγραμμίστηκε ταχύτατα στο ιδεολογικό κλίμα της εποχής, ψηφίζοντας στα 1968 το πρώτο πακέτο νόμων «κατά του εγκλήματος», προικίζοντας με τεράστια κονδύλια τις τοπικές αστυνομίες και διευκολύνοντας την επέμβαση της κεντρικής εξουσίας στην τήρηση της νέας νομοθεσίας από τις τοπικές αστυνομικές και δικαστικές αρχές. 

* Την ίδια εποχή άρχισε και η σταδιακή έγκριση πρόσθετων νόμων που αφαιρούσαν από τους δικαστές τη δυνατότητα να αφήνουν ελεύθερους (με αναστολή ή με όρους) τους μικροπαραβάτες διαφόρων κατηγοριών, ασκώντας μια πολιτική με κοινωνικό πρόσωπο. 

Πακέτα νόμων

* Τα επόμενα χρόνια, και κυρίως όλη τη δεκαετία του '80, οι σχετικοί νόμοι έγιναν ακόμη σκληρότεροι, ενώ τα ναρκωτικά αναγορεύτηκαν σε υπ' αριθμόν ένα εχθρό του αμερικανικού έθνους. Ορισμένες Πολιτείες, με πρώτη και καλύτερη την Καλιφόρνια, υιοθέτησαν παραστρατιωτικές μεθόδους καταπολέμησης των ναρκωτικών (ελικόπτερα κατά των φυτειών μαριχουάνας κ.ο.κ.), τα οποία άρχισαν να αναλαμβάνουν βαθμιαία το ρόλο του φόβητρου, ρόλος που έμεινε κενός με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. 

* Ακολούθησε, στα 1994, ένα ακόμη πακέτο νόμων, το οποίο προέβλεπε ακόμη πιο αυστηρές ποινές για παραβίαση της νομοθεσίας περί ναρκωτικών και διέθετε δισεκατομμύρια δολάρια για ακόμη μεγαλύτερη αστυνόμευση και ακόμη περισσότερες φυλακές. Ταυτόχρονα, μια νέα νομοθετική ρύθμιση που όριζε την επιβολή ποινής μεταξύ της 25ετούς φυλάκισης και της ισόβιας κάθειρξης για όσους καταδικάζονται για τρίτη φορά, γέμισε τις φυλακές με μικροπαραβάτες που κινδυνεύουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους πίσω από τα σίδερα.

* Οπως αποδεικνύεται πλέον από σειρά εγκληματολογικών μελετών, όλη αυτή η διόγκωση του πληθυσμού των αμερικανικών φυλακών, οι οποίες ούτως ή άλλως έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, δεν σχετίζεται με αντίστοιχες διακυμάνσεις των μεγεθών της εγκληματικότητας, αλλά με την κυρίαρχη εδώ και καιρό πρόσληψη του εγκλήματος και τη χειραγώγηση της πρόσληψης αυτής για λόγους οικονομικούς και πολιτικούς. 

Πράγματι, ο λόγος περί εγκλήματος συνιστά πλέον βασικό συνδετικό κρίκο μεταξύ των αμερικανών πολιτικών και της εκλογικής τους πελατείας, ενώ η συστηματική προσφυγή σε υποσχέσεις περί πάταξης της εγκληματικότητας θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή σταδιοδρομία ακόμη και ενός «προοδευτικού» πολιτικού.

* Παρ' όλο που το ζοφερό αυτό κλίμα προκαλεί ήδη αρκετές αντιδράσεις, δύο ισχυροί πόλοι συμφερόντων αγωνίζονται σκληρά για τη διαιώνισή του: 

* Ο πρώτος ταυτίζεται με την πολυπλόκαμη ιδιωτική βιομηχανία που αντλεί τα κέρδη της από την αύξηση των φυλακών και των τροφίμων τους. 

* Ο δεύτερος δεν είναι άλλος από τα μέσα ενημέρωσης, κυρίως τα τηλεοπτικά: Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η κάλυψη εγκλημάτων υπήρξε το θέμα που απασχόλησε την τελευταία δεκαετία περισσότερο από κάθε άλλο τα βραδινά δελτία ειδήσεων. Από το 1990 ώς το 1998, οι ανθρωποκτονίες μειώθηκαν κατά το ήμισυ, αλλά τα σχετικά ρεπορτάζ τετραπλασιάστηκαν στα τρία μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας. 

Ας συνοψίσουμε: 

**Σε περισσότερους από δύο εκατομμύρια υπολογίζονται αυτή τη στιγμή οι κρατούμενοι στις φυλακές. Στον εφιαλτικό αυτό αριθμό πρέπει να προστεθούν και άλλα τέσσερα σχεδόν εκατομμύρια πολίτες που βρίσκονται εκτός φυλακής με αναστολή ή με περιοριστικούς όρους (3,26 εκατομμύρια και 685.000 αντιστοίχως το 1997). Από τα δύο εκατομμύρια κρατούμενους οι μισοί ανήκουν στη μαύρη κοινότητα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι στη φυλακή βρίσκεται ένας στους 35 Αφροαμερικανούς της χώρας. 

«Θετικές διακρίσεις»

**Τα δήθεν ουδέτερα αυτά στατιστικά στοιχεία αποτελούν τη λογική επίπτωση μιας ευθέως ρατσιστικής πολιτικής: η εκστρατεία «Νόμος και Τάξη» και η αντιεγκληματική της ρητορεία στηρίχθηκαν εξαρχής στην ύπουλη αναπαραγωγή και ενίσχυση των κλασικών εκείνων στερεοτύπων που συνδέουν αυτομάτως την εγκληματικότητα με το μαύρο πληθυσμό της χώρας. 

**Καθώς τα τελευταία χρόνια πλήθαιναν οι φυλακές (στη Νέα Υόρκη από το 1817 έως το 1981 είχαν ανεγερθεί 33 πολιτειακές φυλακές, από το 1982 έως το 1999 προστέθηκαν άλλες 38), η σύνθεση του διογκούμενου πληθυσμού τους αλλοιωνόταν σταδιακά, περιλαμβάνοντας, όπως είδαμε, όλο και περισσότερους μικροπαραβάτες και όλο και λιγότερους λευκούς. 

**Σύμφωνα με στοιχεία της Αμερικανικής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων, παρά το γεγονός ότι οι αφροαμερικανοί χρήστες ναρκωτικών αντιπροσωπεύουν μόλις το 14% του εθνικού συνόλου, οι συλλήψεις Αφροαμερικανών για ναρκωτικά ανέρχονται στο 35%, οι καταδίκες τους στο 55% και οι εισαγωγές τους στη φυλακή στο 75% του συνόλου. Αν τα σημερινά στατιστικά δεδομένα παραμείνουν αμετάλλακτα, περισσότεροι από 8 στους 10 νεαρούς Αφροαμερικανούς αρσενικού γένους αναμένεται να συλληφθούν κάποια στιγμή της ζωής τους. 

**Ούτως ή άλλως, οι νεαροί Αφροαμερικανοί και, δευτερευόντως, οι ισπανόφωνοι, συνιστούν τα σοβαρότερα θύματα της ρατσιστικής απονομής της δικαιοσύνης. Οπως προκύπτει από τα στοιχεία επίσημων πηγών (υπουργείο Δικαιοσύνης και FBI), από τα νεαρά άτομα που συλλαμβάνονται για πρώτη φορά, οι Αφροαμερικανοί έχουν 9 φορές περισσότερες πιθανότητες από τους λευκούς να φυλακιστούν, ενώ όταν η κατηγορία σχετίζεται με ναρκωτικά οι πιθανότητες αυτές είναι 48 φορές περισσότερες από εκείνες που περιμένουν έναν λευκό συνομήλικό τους. 

**Είναι προφανές ότι παμπάλαιες αλλά εξαιρετικά ανθεκτικές στο χρόνο προκαταλήψεις της (λευκής) αμερικανικής κοινωνίας, που συνδέουν την παραβατική συμπεριφορά με το χρώμα του δέρματος του παραβάτη, βρίσκονται πίσω από την άνεση πολλών δικαστών να καταδικάζουν ευκολότερα και σε μεγαλύτερες ποινές τους μη λευκούς συμπολίτες τους. Η ακραία εκδοχή αυτής της διάκρισης αφορά ασφαλώς, όπως σημειώνουμε σε διπλανή στήλη, τη συστηματική επιβολή της θανατικής ποινής σε μαύρους καταδικασμένους για τη δολοφονία λευκών, κάτι που δεν συμβαίνει με εκείνους που καταδικάζονται για τη δολοφονία μαύρων. 

**Η ρατσιστική, ωστόσο, αντιμετώπιση των μη λευκών παραβατών δεν περιορίζεται στην ιδιαίτερη ζέση των αστυνομικών να τους συλλαμβάνουν με το παραμικρό και των δικαστών να τους καταδικάζουν δίχως πολλές τύψεις σε πολύχρονες ποινές φυλάκισης. Η ιδιαίτερη συμπεριφορά που υφίστανται συνεχίζεται και πίσω από τα κάγκελα, όπου συνήθως τους περιμένουν οι φασιστικές συμμορίες των φυλακών, ανάμεσά τους και η περιβόητη Αρια Αδελφότητα, για να δοκιμάσουν στο πετσί τους την αγριότητα της λευκής ρατσιστικής βίας. 

**Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι μη λευκοί κρατούμενοι συνιστούν το προνομιακό υλικό για τη δοκιμή κάποιων νέων, υπερσύγχρονων, μεθόδων εγκλεισμού, που άρχισαν τελευταία να εφαρμόζονται στις πιο «εξελιγμένες» φυλακές:

- Πρόκειται για τις «ειδικές μονάδες», που οι ίδιοι οι κρατούμενοι αποκαλούν «κουτιά»: οι κρατούμενοι κλείνονται ανά δύο σε προκατασκευασμένα κελιά από μπετόν και ατσάλι, όπου υφίστανται νυχθημερόν ηλεκτρονική παρακολούθηση. 

- Στον απειροελάχιστο χώρο κάθε κελιού, όπου οι κρατούμενοι μπορούν μετά βίας να κινηθούν, υπάρχει νιπτήρας και τουαλέτα, ενώ το φαγητό τούς σερβίρεται από ένα μικρό άνοιγμα στην ατσάλινη πόρτα. 

- Μία ώρα την ημέρα τούς επιτρέπεται να βγουν από το κελί και να «ασκηθούν» σε ένα στενό ημιυπαίθριο διάδρομο περιφραγμένο με ηλεκτροφόρα σύρματα. Εννοείται πως οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι εξαιρούνται από κάθε εκπαιδευτικό ή εργασιακό πρόγραμμα της φυλακής.

- Παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της Διεθνούς Αμνηστίας, οι αμερικανικές αρχές εμφανίζονται ικανοποιημένες από τη λειτουργία των λευκών τους κελιών και δηλώνουν αποφασισμένες να τα πολλαπλασιάσουν, αδιαφορώντας για το πανύψηλο κόστος τους. 

- Αυτή τη στιγμή, στη Νέα Υόρκη ετοιμάζεται μια νέα «ειδική μονάδα» δυναμικότητας 750 κελιών, ενώ αρκετές Πολιτείες έχουν ήδη εγκρίνει αντίστοιχα σχέδια. Στο κλίμα αυτό, και καθώς έχουν πια εγκαταλειφθεί οι παλιές «ανθρωπιστικές» αντιλήψεις για το ρόλο του σωφρονισμού στη διαδικασία κοινωνικής επανένταξης του παραβάτη, ο εγκλεισμός του κρατουμένου γίνεται πλέον αντιληπτός ως μέθοδος παραδειγματικής τιμωρίας ενός ατόμου που κανείς δεν θέλει -και δεν σκοπεύει- να βοηθήσει να βγει μια μέρα από τη φυλακή. 

Ποιοι όμως θα κληθούν να δοκιμάσουν στο πετσί τους το νέο σύστημα; Το ερώτημα είναι μάλλον ρητορικό. Οπως προκύπτει από τα διαθέσιμα στοιχεία, η απόχρωση του δέρματος των κρατουμένων έχει για μια ακόμη φορά το λόγο.

(Ελευθεροτυπία, 13/1/2002)

 

www.iospress.gr                                  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ