Η ΝΕΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ

1.  2.  3.

 

Το ξέσπασμα της βάσης

 Κάτω από το φόβο ότι θα του κλέψει τη δόξα το ΕΛΚΙΣ, ο κ. Χριστόδουλος οργανώνει τα δικά του συλλαλητήρια. Όμως εκείνο το πρώτο συλλαλητήριο της 31ης Μαΐου στην Αθήνα ήταν η πρώτη δημόσια εμφάνιση του νέου πολιτικοχριστιανικού κινήματος. Οι παρατηρητές επέμειναν στη γραφική πλευρά του θέματος, όμως οι διοργανωτές, οι ινστρούχτορες, οι οργανώσεις και οι μεμονωμένοι ακτιβιστές αναφέρονταν σε απολύτως σύγχρονα πολιτικά θέματα. Το ΕΛΚΙΣ (Ελληνόρθοδοξο Κίνημα Σωτηρίας), άλλωστε, που κάλεσε τον λαό κατά των μέτρων της κυβέρνησης για τις ταυτότητες, λειτουργεί από το 1986 ως οργάνωση-ομπρέλα του ιδεώδους της "Ελλάδας των Ελλήνων Χριστιανών" με επίκαιρες πολιτικές φιλοδοξίες. Αυτή την περίοδο τάσσεται υπέρ του "ανένδοτου αγώνα" που κήρυξε ο κ. Χριστόδουλος, επιλέγοντας τη στρατηγική της έντασης. Χωρίς αμφιβολία οι άνθρωποι που ανταποκρίνονται στο κάλεσμά του ήξεραν καλά την πολιτική σημασία του αγώνα τους. Αναγνώριζαν ευκρινώς τους ηγέτες και τους συναγωνιστές τους: Ήταν μαζί τους οι φονταμενταλιστές του Παλαιού Ημερολογίου, οι εθνικιστές της Νέας Δημοκρατίας Παν. Ψωμιάδης και Ηλίας Βουγιουκλάκης, τα στελέχη της "Πρώτης Γραμμής" των Πλεύρη-Βορίδη-Μάνου Μανωλάκου, κάποιοι εκπρόσωποι Ποντιακών Σωματείων, οι νεοναζιστές της "Χρυσής Αυγής" (που φώναζαν "να καεί η εβραϊο-μασονική Βουλή"), ο εθνικόφρων αγωνιστής της "ελληνοκουρδικής φιλίας" και στέλεχος του ΔΗΚΚΙ Αντ. Ναξάκης, ο αρχηγός της ΒΕΟ Κουντουράς και πλήθος άλλων παραγόντων από διάφορες σέχτες, ενορίες και μονές της επικράτειας. Οι ομιλίες, τα συνθήματα και οι δεκάδες προκηρύξεις δεν άφηναν κανένα περιθώριο πολιτικών παρανοήσεων. Το μέτωπο προσπαθεί να εκφράσει όλα τα σύγχρονα φοβικά σύνδρομα που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία. Κάθε "εκσυγχρονισμός" αποδίδεται σε μια ορισμένη συνωμοσία. Κοινός ιδεολογικός παρονομαστής: το μίσος προς τον "άθεο διαφωτισμό" (όπως τους υπαγορεύει ο κ. Χριστόδουλος), η απέχθεια προς την Ευρώπη, τους Αμερικανούς, τους Εβραίους, τους Παπικούς, τους Τούρκους, τους σοσιαλ-κομμουνιστές, τους βουλευτές, ακόμα και προς τον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Σημαία τους, η εθνική καθαρότητα και η φυλετική υπεροχή.

"Οι βουλευτές είναι παράνομοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, επειδή είναι εβραίοι σατανιστές ή μασόνοι ή άθεοι", υπογραμμίζει σε μια φλογερή του προκήρυξη ένα στέλεχος του μετώπου, ο ταξίαρχος ε.α Γ. Μελάς. Μια σέχτα, "Η φωνή του Έθνους", δανείζεται την επιχειρηματολογία του περιοδικού "Νέμεσις" της Λιάνας Κανέλλη για να κατηγορήσει τους Σημίτη, Σταθόπουλο και Δαφέρμο ότι "ενδιαφέρονται μόνο για την ικανοποίηση των επιθυμιών των εβραϊκών, παπικών, ευρωπαϊκών κ.λπ. λόμπι, όπως δήλωσε ένας εξ αυτών, ο εβραιοαμερικανός Κίσινγκερ". Σχεδόν κανείς από τους αγκιτάτορες του μετώπου δεν στέκεται και πολύ στη διαμάχη για τη δήλωση του θρησκεύματος. Η ανάλυσή τους πηγαίνει πολύ πιο μακριά. "Με το ηλεκρονικό φακέλωμα, που μέσω των νέων ταυτοτήτων της Συνθήκης Σένγκεν θα υποστούν όλοι (...) θα είναι καταχωρημένες όχι μόνο οι θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, αλλά και τα πολιτικά φρονήματα, θέματα υγείας, πολιτικής δράσης μέχρι και της ερωτικής μας ζωής," λέει το τρικάκι του λεπενικού "Ελληνικού Μετώπου" ερμηνεύοντας ανάποδα το νόμο 2472, ακριβώς όπως και ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γ. Γιακουμάτος. Αλλη γκρούπα, ο "Ιωάννης Θεολόγος", επιτίθεται στην εφορία και τον "666" για προφανείς λόγους πολυσυλλεκτικής απεύθυνσης: "Οι κάθε είδους ηλεκρονικές κάρτες μετατρέπονται σε φόρο-ταυτότητα 'ΕΚΑΜ 666' (...) Η Ιερά Αποκάλυψις περιγράφει τη Νέα Τάξη Πραγμάτων που κωδικοποιεί πράγματα και ανθρώπους". Μια φράξια -"Σπουδασταί Ηλεκρονικών Ελλάδος", υπογράφει- ισχυρίζεται ότι "θα γίνεται σφράγισμα εις το δέρμα μέσω καρκινογόνου λέιζερ και θα εμφυτεύεται συγχρόνως με τον αριθμόν και ένας μικροπομποδέκτης". Η Μονή Φλαμουρίου Βόλου αποκαλύπτει πως "το θηρίο της Αποκαλύψεως της Νέας Τάξης Πραγμάτων έχει τρία πόδια: Διάβολος-Θηρίο-Ψευδοπροφήτης, πολιτικοστρατιωτικοί-οικονομικοί-οργανισμοί και σφράγισμα 666". Το "ορθόδοξο Σωματείο Αγιος Βασίλειος" ξεσκεπάζει τον "τουρκόσπορο οικουμενιστή 'Πατριάρχη' Βαρθολομαίο" (αξιοποιώντας τα σχετικά ρεπορτάζ της φιλοχουντικής "Ελεύθερης Ώρας"), όπως και τους κυρίους Τσοχατζόπουλο, Μητσοτάκη και Κλίντον, ως "φέροντας εβραϊκό σκούφο". Ακόμα και ο δημοφιλής δήμαρχος Αβραμόπουλος δεν μπορεί να κρυφτεί από την "οργή του προδομένου λαού". Η μαχητική τραγουδίστρια Μαρία Δουράκη τον συλλαμβάνει να συμπράττει συστηματικά "στην μεθοδευμένη εβραιοποίησιν, τουρκοποίησιν και την επίσημην εδραίωσιν του σατανισμού στη χώρα μας".

 

 

Και αγκυλωτός και ορθόδοξος

Η μαζική συμμετοχή οργανωμένων δυνάμεων της ναζιστικής ακροδεξιάς στο "μεσαιωνικό" συλλαλητήριο της 31ης Μαΐου αντιμετωπίστηκε με έκπληξη από πολλά ρεπορτάζ των ημερών: τι δουλειά έχουν οι λάτρεις των Ες-Ες και οι νοσταλγοί της χούντας με τη Μονή Εσφιγμένου, τις κάθε λογής groupies του Χριστόδουλου και τους τεχνοφοβικούς που βλέπουν στο bar code μιας κονσέρβας τον ίδιο τον Εξαποδώ;

Κι όμως... Το φλερτ της εγχώριας ακροδεξιάς με τις δυναμικές εκφάνσεις της καθ' ημάς Ορθοδοξίας χρονολογείται ήδη από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας - συγκεκριμένα, από τις μέρες των εθνικιστικών συλλαλητηρίων του 1992. Για ορισμένες από τις συνιστώσες του "χώρου", αυτή η εξέλιξη φαντάζει σχεδόν φυσιολογική: ο Κώστας Πλεύρης, λ.χ., δεν πρέπει να δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να περάσει από το "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών" στην καταγγελία πως "η Ορθοδοξία σήμερον βάλλεται από το κράτος και τα μαζικά μέσα ενημερώσεως" στα πλαίσια των σιωνιστικών σχεδίων κατά του Έθνους ("Τα 20 πρωτόκολλα της προδοσίας", 1995). Για κάποιους άλλους, όμως, αυτή η επιλογή θα σημάνει μια -λιγότερο ή περισσότερο ρητή- αναθεώρηση των μέχρι πρότινος θέσεών τους, σύμφωνα με τις οποίες ο χριστιανισμός δεν είναι παρά μια εβραιομασoνική παραφυάδα.

Οι θέσεις της ναζιστικής "Χρυσής Αυγής" αποτελούν την πιο κραυγαλέα περίπτωση μιας τέτοιας στροφής. Μέχρι το 1990, θέση της οργάνωσης ήταν πως η διαχωριστική γραμμή φίλων και εχθρών περνά μέσα από τη διάκριση "παγανισμού" κι "ιουδαιοχριστιανισμού", απλές εκφάνσεις των οποίων θεωρούνται τα σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα: "Σύγχρονοι ιδεολογικοί φορείς των δύο ρευμάτων θρησκειών είναι αφ' ενός μεν ο Εθνικοσοσιαλισμός ως ιδεολογικός φορέας του Παγανισμού, αφ' ετέρου ο Μαρξισμός και ο Φιλελευθερισμός, ως ιδεολογικοί φορείς του Ιουδαιοχριστιανισμού" ("Η ιδεολογία μας. Θεός-Θρησκεία", τχ.57, 10/1990). Πριν περάσουν δυο χρόνια, ωστόσο, η ναζιστική παρέα θα κάνει στροφή 180 μοιρών, σε μια οφθαλμοφανή προσπάθειά της να κολυμπήσει στο ρεύμα των συλλαλητηρίων και της κατά φαντασίαν πανεθνικής μακεδονομαχίας. "Είναι αδήριτη Ιστορική Πραγματικότητα και βέβαιον γεγονός (ευτυχώς ή ατυχώς) ότι μετά την Επιβολή της Χριστιανικής Θρησκείας στην Ελλάδα, η δυναμική αλληλεπίδραση του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό (που επί μέγα διάστημα ελειτουργούσε εις βάρος του δευτέρου) οδήγησε στην σχηματοποίηση της Ελληνικής Ορθοδοξίας", διαβάζουμε χαρακτηριστικά στις "Προτάσεις για μια Νέα Πολιτική", με τις οποίες ο φίρερ Μιχαλολιάκος πορεύτηκε προς "τη μαζικοποίηση του αγώνος" (1992). Ως εκ τούτου, οι εγχώριοι ναζί θα πρέπει στο εξής να ξεχάσουν τους "αρχέγονους παγανιστές προγόνους" και να αγωνίζονται για "να ανθίσει σε όλη του την ωραιότητα το στοιχείο της Ελληνικής Θρησκευτικότητας σε συνδυασμό με την Ορθοδοξία μας".

Στο γύρισμα της χιλιετίας η μετάλλαξη έχει πια ολοκληρωθεί, μέχρι του σημείου υποβολής "εποικοδομητικών προτάσεων" προς την εκκλησιαστική ιεραρχία. "Βεβαίως και είμαι χριστιανός Ορθόδοξος", δηλώνει ο Μιχαλολιάκος στο Θ.Ν.Χατζηγώγο της "Ελεύθερης Ώρας" τον Ιανουάριο του 1999. "Η Χρυσή Αυγή στηρίζει στο πολιτικό της πρόγραμμα τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία. Άκουσα κάποια ωραία πράγματα κατ' αρχάς από τον Χριστόδουλο, αλλά από εκεί και πέρα βλέπω ότι δεν προχωρεί η υπόθεση... Ο Χριστόδουλος έχει μία ευκαιρία: να κάνει ό,τι έκανε ο Ιερώνυμος στην Εκκλησία". Η έκταση αυτής της "ρεφορμιστικής" προσαρμογής είναι τέτοια, που θα σοκάρει τον εθνικόφρονα δημοσιογράφο: "Μα τι λέτε τώρα; Μεγαλύτερος Οικουμενιστής από τον Ιερώνυμο υπάρχει; Ήθελε να θυσιαστούμε εμείς οι Έλληνες για να εφαρμοστεί ο Αγαπισμός του στην Αφρική και να σώσουν την ψυχή τους οι Αραπάδες...".

(Ελευθεροτυπία, 18/6/2000)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ - ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ