Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑΥΡΩΝΕΙ



1.   2.   3.

 

ΟΡΙΑ


ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΟΙ. Η εκλογική συνεργασία του κ. Ζουράρι με το ΚΚΕ προκάλεσε έκπληξη σε όσους έχουν μείνει στις παραδοσιακές σχέσεις αντιπαλότητας Χριστιανισμού-Κομμουνισμού. Η σύμπλευση εξηγείται από το γεγονός ότι τη θέση του Σατανά στις σύγχρονες νεοχριστιανικές δοξασίες τείνει να πάρει η νέα "αυτοκρατορία του κακού", δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες. Όσον αφορά το πνευματικό υπόστρωμα αυτής της σύμπλευσης, το είχε διαπιστώσει εγκαίρως εκ μέρους του ΚΚΕ ο επίσημος μελετητής του νεορθόδοξου φαινομένου Δημήτρης Κασιούρας. Στο βιβλίο του "Μαρξισμός και Νεορθόδοξοι" (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1986) ο μαρξιστής μελετητής αναφέρει ότι, σύμφωνα με τον Ζουράρι, "οι κομμουνιστές πρέπει ν' απαρνηθούν την ιδεολογία τους, ν' ακολουθήσουν τα δόγματα της Ορθοδοξίας, ν' αρχίσουν να σκέπτονται πνευματοκρατικά για να ενωθούν όλοι οι Έλληνες, αφού και όσοι Έλληνες είναι κομμουνιστές μέσα από τον ηρωισμό του κομμουνιστικού κινήματος θα ξαναβρούν τον ηρωισμό της ορθόδοξης παράδοσής μας. Έτσι αυτά τα δυο κινήματα (ορθοδοξία και κομμουνισμός) θα συναντηθούν, φυσικά κάτω από τη σκέπη του ορθόδοξου δόγματος" (σελ. 28). Ο συγγραφέας, ειδικευμένος στο ζήτημα, εφόσον η κύρια μελέτη του έχει τίτλο "Ο αντικομμουνισμός, κύριο όπλο του ιμπεριαλισμού" (στα ρώσικα, 1967) επιτίθεται και ανασκευάζει τις θέσεις των νεορθόδοξων (και του Ζουράρι φυσικά), αλλά αφήνει από τότε ανοιχτό το ενδεχόμενο σύμπλευσης προβάλλοντας ως μοντέλο την ανέφελη συνεργασία των ορθόδοξων εκκλησιών στις χώρες του ανατολικού συνασπισμού με το καθεστώς του υπαρκτού (ή μάλλον εικονικού) σοσιαλισμού: "Είναι γνωστές, αλλά πρέπει να τονιστεί, ότι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στις χώρες του σοσιαλισμού, που συνενώνουν την πλειονότητα των ορθόδοξων πιστών σ' όλο τον κόσμο, υποστηρίζουν τη φιλειρηνική πολιτική των κρατών τους και παίρνουν μέρος στο παγκόσμιο κίνημα της ειρήνης". (σελ. 50)

ΓΙΑΦΚΑ. Ως "μασονία της φτωχολογιάς" χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ο Νικόλαος Ψαρουδάκης στη μελέτη του "Αι σκοτειναί δυνάμεις υπό το φως του Χριστιανισμού" (Αθήναι 1963): "Η Στοά είναι η γιάφκα της πλουτοκρατίας, όπως το τσαγκαράδικο είναι η γιάφκα του κομμουνισμού. Στην πλούσια γιάφκα συνωμοτούν τα χορτάτα αφεντικά, στη φτωχή γιάφκα συνωμοτούν οι πειναλέοι δούλοι! Και στην μια και στην άλλη θεριστής ο σατανάς! Στη μια με την αθεΐα της ειδωλολατρίας, στην άλλη με την αθεΐα της αφροσύνης! Στην πρώτη με τη λάσπη της εντιμότητας, στη δεύτερη με την εντιμότητα της λάσπης! Τα πράγματα είναι φτιαγμένα έτσι ώστε κανένας να μη γλιτώσει από την απόχη του σατανά, είτε φρακοφορεμένος αστός είτε κουρελής προλετάριος". (σελ. 58) Μετά απ' αυτά, δεν είναι να απορεί κανείς που τη Συμμαχία του '77 (δηλαδή την εκλογική σύμπραξη του Ψαρουδάκη με το ΚΚΕ εσωτερικού), την πήρε ο διάολος.

ΦΡΟΝΗΜΑΤΑ. Την ταύτιση της Εκκλησίας με τη συντηρητική παράταξη επιβεβαιώνει ο κ. Παπαθεμελής: "Η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα ανέκαθεν θεωρούσε την Εκκλησία λίγο-πολύ ένα είδος ιδιοκτησίας της. Και της συμεριφέρθηκε ανάλογα. Ορισμένες εθνικές περιπέτειες και ο συντηρητισμός που συνέχει κατά κανόνα και τη διοίκηση της Εκκλησίας παρείχαν πάντοτε το αναγκαίο υπέδαφος για την ανάπτυξη κάποιου αμοιβαίου αισθήματος εμπιστοσύνης". ("Ορθοδοξία και πολιτική", εκδόσεις Ρέκος, Θεσσαλονίκη 1986).

ΡΗΤΟΡΕΣ. Εκτός από αριστερός, ο Σατανάς είναι και καλός ρήτορας. Για όσους επιθυμούν να τον εντοπίσουν ανάμεσα στους εκατοντάδες πολιτευτές μεταφέρουμε την περιγραφή του Αρχιμανδρίτη Σάββα Αχιλλέως: "Η παραπλάνησις και η παγίδα του διαβόλου παρατηρείται εις ρήτορας και ομιλητάς με δεινότητα ρητορικής τέχνης. Ομιλούν εις πολυπληθέστατα ακροατήρια με δύναμιν και γοητείαν λόγου, πραγματικήν πίστην και πνευματικότητα. Ουδεμία πρόοδος προς σωτηρίαν των ψυχών επιτελείται και ουδεμία πνευματική οικοδομή εις τους πιστούς επιτυγχάνεται. Παραμένει η προβολή και η επίδειξις, η ματαιότης των εντυπώσεων, και η παραπλάνησις και παγίδες του διαβόλου". ("Μαγεία, δαιμονισμός και απολύτρωσις", Αθήναι 1994). 


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

"Ο αγών της Ελλάδος κατά του Μπολσεβικισμού. Ελληνικές γνώμες" (Θεσσαλονίκη 1943, εκδ. Νέα Ευρώπη). Προπαγανδιστικό φυλλάδιο των γερμανικών κατοχικών αρχών, με αφορμή την φωτογραφική-εικαστική έκθεση "ο σοβιετικός παράδεισος", η οποία προσπαθούσε να πείσει τους Έλληνες για την ανάγκη καταπολέμησης του "εβραιοκίνητου" διεθνούς κομμουνισμού και της "αφύσικης συμμαχίας" του με την (επίσης "εβραιοκρατούμενη") "αγγλοαμερικανική πλουτοκρατία". Οι "ελληνικές γνώμες" του τίτλου απαρτίζονται από κείμενα εγχώριων ναζί, εκθέσεις "εθνικοφρόνων" μαθητών και ομιλίες 4 μητροπολιτών της Βόρειας Ελλάδας.

Αριστείδου Ι. Ανδρόνικου, "Τι εστί μπολσεβικισμός" (Αθήναι 1925). Στη σχετικά πρώιμη αυτή καταγγελία του σοβιετικού κομμουνισμού και του "ελληνικού παραρτήματός" του ανιχνεύονται ήδη τα στοιχεία που θα συγκροτήσουν τον πυρήνα του μεσοπολεμικού αντικομμουνιστικού λόγου. Ο συγγραφέας, δραστήριος προπαγανδιστής με την πείρα του "τέως Διευθυντού του Γενικού Ελληνικού Προξενείου Πετρουπόλεως", εισάγει στην ελληνική πολιτική συζήτηση την καταγγελία του κομμουνισμού ως εβραιοκίνητου, αντιχριστιανικού και ανήθικου δόγματος, ιδιαιτέρως προσανατολισμένου στον αφανισμό του Ελληνισμού. Στο σχήμα του, ο Σατανάς διαδραματίζει βαρύνοντα ρόλο.

Μητροπολίτου Χίου Παντελεήμονος, "Ο κομμουνισμός. Ούτος εστίν ο πλάνος και ο αντίχριστος" (Βιβλιοθήκη Αποστολικής Διακονίας, Αθήναι 1950). Σύντομα αφηγήματα με ιστορίες από την καθημερινότητα του Εμφυλίου συγκροτούν ένα βάναυσο αντικομμουνιστικό κήρυγμα, σύμφωνα με το οποίο η ελληνική αριστερά αποτελεί την εγχώρια ενσάρκωση του Αντίχριστου.

Νικολάου Ψαρουδάκη, "Αντίχριστος 666 και ΕΚΑΜ" (εκδόσεις "Μήνυμα", Αθήνα 1990). Οι θέσεις ενός χριστιανού πολιτικού για τις κατά καιρούς δραστηριότητες του Αντίχριστου, από τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ μέχρι την ίδρυση της ΕΟΚ και τις νέες ταυτότητες. Οι διασυνδέσεις του Αντίχριστου τόσο με την πλουτοκρατία όσο και με τον κομμουνισμό. 

Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, "Πόλεμος κατά του Σατανά" (εκδόσεις Χρυσοπηγή). Με το πρόσφατο αυτό έργο του, ο αρχιεπίσκοπος φροντίζει να εξοπλίσει τους πιστούς με τις γνώσεις που απαιτούνται για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του "έμπειρου και πονηρού" Διαβόλου.



ΔΕΙΤΕ

Το Ανάθεμα του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Πολύγωνο, του Ζοζέφ Χεπ (1916). Ένα από τα πρώτα ντοκιμαντέρ της ελληνικής φιλμογραφίας, γυρισμένο από έναν βασιλόφρονα κινηματογραφιστή της εποχής. Το γύρισμά του είχε ως αποτέλεσμα την εκτόπιση του σκηνοθέτη, μόλις οι βενιζελικοί επανήλθαν στα πράγματα.

(Ελευθεροτυπία, 9/4/2000)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -   ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ