ΑΛΕΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑ

1.   2.   3.


Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΑΛΕΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑ


· Ο Αλέν ντε Μπενουά γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1943 στο Σεν Σιμφοριέν (στον Αγιο Συμφόριο!). Η συνάντηση που θα σφραγίσει την πορεία του είναι με τον πατέρα ενός φίλου του, τον Ανρί Κοστόν. Μαζί μ’ αυτόν θα κάνει τα πρώτα του βήματα στον πολιτικό χώρο της ακροδεξιάς και του αντισημιτισμού. 

· Μέχρι το 1960 διατηρεί σχέσεις με τη φιλομοναρχική οργάνωση Action Francaise. 

· Από το 1961 έως το 1967 έρχεται σε επαφή με όλες τις εθνικιστικές οργανώσεις και αρθρογραφεί με ψευδώνυμα στα έντυπά τους.

· Το 1961 εντάσσεται στη FEN (Ομοσπονδία Εθνικιστών Φοιτητών, 1960-67) και συμμετέχει στη συντακτική επιτροπή του μηνιαίου οργάνου της Manifeste, με το ψευδώνυμο Φαμπρίς Λαρός. Το πρώτο του άρθρο με φιλοσοφικό προβληματισμό έχει τίτλο «Για ένα εθνικιστικό ήθος».

· Από το 1963 έως το 1967 συνεργάζεται με τη μηνιαία επιθεώρηση Europe-Action και αναπτύσσει τη θεωρία του «ευρωπαϊκού εθνικισμού». Μαζί με την ομώνυμη πολιτική ομάδα υποστηρίζει ακόμα τις απόψεις του βιολογικού ρατσισμού και υπερασπίζεται τους «λευκούς λαούς» απέναντι στους «βαρβάρους» του Τρίτου Κόσμου. 

· Στο ίδιο διάστημα (1963-66) συνεργάζεται με το νεοφασιστικό περιοδικό «Defence de l’Orient” του Μορίς Μπαρντές και δίνει άρθρα σε ακροδεξιά έντυπα σε όλο τον κόσμο (στο ιταλικό Ordine Nuovo και στο αμερικάνικο Western Destiny). 

· Τον Ιανουάριο του 1968 ιδρύεται στη Νίκαια η ένωση GRECE (Ένωση Έρευνας και Μελέτης του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού) και αρχίζει να εκδίδεται το περιοδικό της Nouvelle Ecole. Ο Μπενουά εμφανίζεται πλέον ως ηγέτης της ομάδας και χωρίς ψευδώνυμο. Η GRECE αναδεικνύεται σε εργαστήριο ιδεολογικής ανασύνθεσης της γαλλικής και ευρωπαϊκής δεξιάς. Η πολιτική κίνηση παίρνει το όνομα Νέα Δεξιά.

· Τον Σεπτέμβριο του 1968 εκδίδεται και το εσωτερικό δελτίο της ομάδας GRECE, με το όνομα Elements. Από το 1973 το περιοδικό αυτό θα πάρει τη θέση του κεντρικού οργάνου της ομάδας.

· Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 η GRECE θέτει ως καθήκον της την «πάλη εναντίον της ιδεολογικής τρομοκρατίας», δηλαδή την επιχείρηση ανασύστασης κάποιας δεξιάς ιδεολογίας απέναντι στην ηγεμονία της αριστεράς. Ο Μπενουά αναπτύσσει τις θέσεις του κατά του «ιουδαιοχριστιανισμού», θεωρώντας τον μονοθεϊσμό ως ξένο προς τις «ευρωπαϊκές παραδόσεις».

· Το 1974 ο Μπενουά τοποθετείται «εναντίον όλων των ρατσισμών». Αναδεικνύει τις «διαφορές», τις «επιδεξιότητες» και τις «ικανότητες» των ατόμων και των «λαών». Κρατά ίσες αποστάσεις από τον βιολογικό ρατσισμό και τον αντιρατσισμό, για να διατυπώσει μια νέα θεωρία της απόλυτης πολιτισμικής διαφοράς. Σιγά-σιγά η GRECE αναπτύσσει έναν ριζοσπαστικό αντιαμερικανισμό, εφόσον θεωρεί τις ΗΠΑ ως πηγή της καταστροφικής παγκοσμιοποίησης. 

· Το 1975 ο Μπενουά είναι μία από τις 92 προσωπικότητες της δεξιάς και της άκρας δεξιάς που υπογράφουν κοινή δήλωση και εκφράζουν τη θλίψη τους για την πτώση της Πνομ Πένχ και της Σαϊγκόν «στα χέρια των κομμουνιστών» και την «ήττα της Δύσης». Συνυπογράφει και ο Λεπέν.

· Το 1978 η Γαλλική Ακαδημία βραβεύει το βιβλίο του Μπενουά «Από τη σκοπιά της Δεξιάς», επισημοποιώντας την αναγνώρισή του ως εθνικού διανοουμένου. 

· Το καλοκαίρι του 1979 σημειώνεται μια εκστρατεία του αντιδεξιού Τύπου (ιδίως της Monde και του Nouvel Observateur) με στόχο να αποδοθεί στον Μπενουά η ιδιότητα του καμουφλαρισμένου ναζί. Κάτω από την πίεση, η GRECE αρχίζει να παρακμάζει.

· Το 1988 ο Μπενουά ιδρύει το περιοδικό Krisis, για να διαχωριστεί πλήρως από τους παλιούς του συντρόφους.

· Το 1990 συνυπογράφει με αντιαμερικάνους της αριστεράς μια δήλωση εναντίον της επέμβασης των ΗΠΑ στον Κόλπο. 

· Η επίσκεψή του στη Ρωσία το 1992 και οι επαφές του με το ρεύμα των «εθνικό-κομμουνιστών» προκαλεί ποικίλες επικρίσεις.

· Το 1993 σημειώνεται δεύτερη εκστρατεία του Τύπου εναντίον του Μπενουά, παρά το γεγονός ότι έχει δημόσια διαχωριστεί από το Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν.

· Το 1999 διαμαρτύρεται για την επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Pierre-Andre Taguieff “Sur la Nouvelle droite » (Descartes & Cie, Paris 1994). Ακολουθώντας τη συμβουλή του Ρεϊμόν Αρόν, ότι «όποιος αποστρέφεται τις ιδέες του Αλέν ντε Μπενουά οφείλει να τις πολεμά με ιδέες, όχι με ξύλο ή με βιτριόλι», ο συγγραφέας αναλύει το φαινόμενο της Νέας Δεξιάς και δίνει αναλυτικές απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που γεννά η αναβίωση του ρατσιστικού λόγου. Το εκτενέστερο από τα δοκίμια που περιλαμβάνονται στον τόμο αναφέρεται στην προσωπική διαδρομή του Αλέν ντε Μπενουά. Ο φιλόσοφος Πιερ Ταγκιέφ είναι ο πρώτος που εισήγαγε τον όρο διαφοριστικός ρατσισμός, για να περιγράψει τη νέα ρατσιστική θεωρία που εγκαταλείπει τα παλιά βιολογικά στερεότυπα.

Ετιέν Μπαλιμπάρ-Ιμμανουέλ Βαλλερστάιν «Φυλή Έθνος Τάξη» (μετάφραση Αγγελος Ελεφάντης, Ελένη Καλαφάτη, εκδόσεις Ο Πολίτης, Αθήνα 1991). Στο πρώτο δοκίμιο του Μπαλιμπάρ που περιλαμβάνει αυτός ο τόμος («Υπάρχει νεορατσισμός;») περιγράφεται η θεωρία του διαφοριστικού ρατσισμού και η μετατόπιση των σύγχρονων ρατσιστών από την κλασική θεωρία της ανισότητας των φυλών.

Pierre Andre Taguieff “La force du prejuge » (La Decouverte, Paris 1987). Ανάλυση του ρατσισμού ως του πιο ισχυρού σύγχρονου ταμπού. Απάντηση στο ερώτημα για ποιο λόγο κανείς δεν είναι διατεθειμένος να δηλώσει ρατσιστής. Η δύναμη της προκατάληψης στη «μεταμοντέρνα» κοινωνία.

Pierre Andre Taguieff “Les metamorphoses ideologiques du racisme et la crise de l’antiracisme » (στο συλλογικό «Face au racisme », La Decouverte, Paris 1991, με επιμέλεια του ίδιου). Η νεορατσιστική χρήση της πολιτισμικής ταυτότητας πληθυσμιακών ομάδων και ιδιαίτερα εναντίον των μεταναστών στην Ευρώπη.



ΔΕΙΤΕ

Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (American History X) του Τόνι Κέι (1998). Από την διαπίστωση της ιδιαιτερότητας, στην απόρριψη και μετά στη στράτευση κατά του Άλλου. Είναι δυνατόν ένας μορφωμένος γόνος λευκής μικροαστικής οικογένειας να φτάσει στο ρατσιστικό έγκλημα; Είναι. Με τη διακριτική καθοδήγηση ενός διανοούμενου της Νέας Λευκής Δεξιάς, η ζωή των νέων μέσα στο πολυπολιτισμικό κοινωνικό περιβάλλον δηλητηριάζεται. Οι "ξενόφερτοι" από φιλαράκια θεωρούνται σταδιακά υπεύθυνοι για όλα τα κακά της μίζερης ζωής των "γηγενών" λευκών μικροαστών. 

(Ελευθεροτυπία, 5/3/2000)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -   ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ