ΑΛΕΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑ

1.   2.   3.


Ο αντιρατσιστικός ρατσισμός

Το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνεται στο άρθρο του Αλέν ντε Μπενουά «Εναντίον όλων των ρατσισμών" από τη συλλογική έκδοση της GRECE «Δέκα χρόνια πολιτισμικού αγώνα για μια αναγέννηση» (Παρίσι 1977):

«Είμαι εναντίον των διακρίσεων, υποστηρίζω την αποαποικιοποίηση, και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών. Όμως υπό έναν όρο: ότι σ’ αυτό τον κανόνα δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Αν είναι κανείς εναντίον της αποικιοκρατίας, τότε πρέπει να υποστηρίζει την αμοιβαία αποαποικιοποίηση, δηλαδή να είναι εναντίον όλων των μορφών αποικιοκρατίας: τη στρατηγική, την οικονομική, την πολιτισμική, την καλλιτεχνική, κλπ. Αναγνωρίζω το δικαίωμα κάποιου να υποστηρίζει την Black Power, υπό τον όρο όμως να αναγνωρίζει και την White Power, τη Yellow Power και τη Red Power. Πάνω απ’ όλα είμαι δύσπιστος απέναντι σε κάθε μονόπλευρη στάση: πρόκειται για το υπ. αριθμόν 1 σημάδι του στρατευμένου πνεύματος, με τη χειρότερη έννοια του όρου. Διότι σήμερα αντιμετωπίζουμε ορισμένες παράδοξες καταστάσεις. Βλέπουμε ιδεολόγους να υποστηρίζουν το σεβασμό όλων των φυλών. Εκτός από μιας: της δικής μας (η οποία, επί τη ευκαιρία, είναι και δική τους). Αναφέρθηκα πιο πάνω στην αλλοφυλοφοβία. Εδώ πρέπει να μιλήσουμε για την αλλοφυλομανία: πρόκειται για μια ακόμα παθολογική παρέκκλιση, με χαρακτήρα λίγο ως πολύ μαζοχιστικό. Όπως γράφει ο κ. Ρεϊμόν Ριγιέ, εφόσον καταγγέλλουμε -και δικαίως- τις εθνοκτονίες των πρωτογόνων από τους Ευρωπαίους, δεν πρέπει να απαγορεύουμε στους Ευρωπαίους να διατηρήσουν τις δικές τους εθνότητες. Από την πλευρά τους, οι ηγέτες των εβραϊκών κοινοτήτων δεν παύουν να επαναλαμβάνουν ότι δύο κίνδυνοι τους απειλούσαν σε όλη την ιστορία τους: τα πογκρόμ και η αφομοίωση. Η προειδοποίησή τους αξίζει να εισακουστεί. Την τρέφει μια σοφία που έρχεται από μακριά. Ας διακηρύξουμε λοιπόν το δικαίωμα των λαών να είναι ο εαυτός τους, να αγγίζουν την πληρότητά τους, εναντίον κάθε παγκοσμιότητας και κάθε ρατσισμού.» 

Το απόσπασμα είναι σημαδιακό για τη στροφή του Μπενουά από τον παραδοσιακό ρατσισμό στον «διαφοριστικό» νεορατσισμό. Ορισμένες διατυπώσεις θα μπορούσαν να περιληφθούν σε οποιοδήποτε αντιρατσιστικό μανιφέστο. Όμως τον προδίδει η «ανακάλυψη» του όρου «αλλοφυλομανία» που θυμίζει έντονα τη βρισιά nigger-lover που απέδιδαν στους αντιρατσιστές συμπατριώτες τους οι αμερικάνοι θαυμαστές της Κου Κλουξ Κλαν πριν από λίγες δεκαετίες. Όσο για την «αμοιβαία αποαποικιοποίηση», εδώ ο αναγνώστης σηκώνει τα χέρια ψηλά. Στην πραγματικότητα, αυτό που επιδιώκει ο συγγραφέας είναι μια νέα –«πολιτισμική» αυτή τη φορά- καθαρότητα. 


Με χλαμύδες και φουστανέλες

Το κοπιράιτ του ντε Μπενουά και όλων των εντύπων του GRECE στην Ελλάδα κατέχει, ήδη από το 1980, ο εκδοτική ομάδα "Ελεύθερη Σκέψις" (από τις πρωτοπόρες του "εθνικιστικού χώρου" που έχει γίνει γνωστή για τα βιβλία του Χίτλερ, του Γκέμπελς, του θεωρητικού της χούντας Γ. Γεωργαλά, του αρνητή του Ολοκαυτώματος Ρ. Φορισόν, πολλών συνωμοσιολόγων αντιοικουμενιστών, ελληνολατρών, "δωδεκαθεϊστών" κ.λπ.). 

Το πρώτο βιβλίο του μεταμοντέρνου γάλλου φασίστα που εκδίδεται στη χώρα μας είναι "Η γενεαλογία της ηθικής του Νίτσε" (1981), σε μετάφραση του Ανδρέα Δενδρινού, στρατευμένου συγγραφέα του "χώρου" - γνωστού τότε από πονήματά του, όπως "Η 21η Απριλίου και πώς απέτυχεν" και "Τι είναι και τι πιστεύει η Εθνοκρατία". Έτσι, το εθνικόφρον κοινό μαθαίνει το πολιτικό μήνυμα του ντε Μπενουά (όπως το εξάγει από τη "Δύναμη της Θελήσεως" του Νίτσε): "Οι καλύτεροι Ευρωπαίοι πρέπει να καταπιαστούν με τη μεγαλειώδη αποστολή τους:'την διεύθυνση και την επιτήρηση του παγκόσμιου πολιτισμού επί της γης'". 

Ακολουθούν: "Η ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το δικαίωμα του ανθρώπου" (1981), "Οι ιδέες στα ορθά" (1981), "Η θρησκεία της Ευρώπης" (1982) - με έμφαση στον αρχαιοελληνισμό του Χέντερλιν, ο οποίος πιστεύει ότι ένας λαός μπορεί να δώσει τον καλύτερο εαυτό του όταν αυτοεξαναγκαστεί να φτάσει στα άκρα (!). Μετά θα έρθει το βιβλίο "Ατενίζοντας την Γερμανία", το περί "Τρομοκρατίας" (1987), στο οποίο μαθαίνουμε ότι το αίμα δεν έχει νόημα, το μόνο που έχει σημασία είναι η εξέλιξη του συσχετισμού των δυνάμεων. Την ίδια χρονιά φτάνουν στην Ελλάδα και τα πρώτα σαφή αντιιμπεριαλιστικά ρεφλέξ της νέας ακροδεξιάς με την έκδοση των πρακτικών του 20ού Εθνικού Διαλόγου του περιοδικού της παρέας του ντε Μπενουά, με τίτλο "Ευρώπη: 51η πολιτεία της Αμερικής;". Στο βιβλίο αυτό διεγείρεται ο εθνικιστικός αντιαμερικανισμός μέσω των ευρύτατα πλέον διαδεδομένων κινδυνολογικών αναφορών του είδους "πεθαίνει η γλώσσα μας, τα τηλεοπτικά προγράμματα είναι όλα αμερικάνικα, χάνεται η παράδοσή μας" κ.λπ. Κατηγορούνται οι υποτελείς στις ΗΠΑ και υψώνεται το λάβαρο της αντίστασης στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στο μπαστάρδεμα του "γαλλισμού". Η μεταγραφή στα ελληνικά αυτής της γραμμής θα γίνει αισθητή μια πενταετία αργότερα, όταν Χρυσαυγίτες, ΕΠΕΝίτες, ΕΝΕΚίτες και άλλες "υπερπατριωτικές" δυνάμεις θα περάσουν στην πρώτη γραμμή "υπεράσπισης των εθνικών μας θεμάτων", καταγγέλλοντας με τον πιο σκληρό τρόπο τον δυτικό ιμπεριαλισμό και (κατά περίσταση) όλους τους βαλκάνιους γείτονες που "παίζουν το παιχνίδι των δυτικών". 

Το βιβλίο του ντε Μπενουά "Ο προσδιορισμός του κυριότερου εχθρού" θα έρθει να οργανώσει τη στρατηγική της μισαλλοδοξίας σε νέες βάσεις. Κακός ο σοσιαλκομμουνισμός, κακή η δικτατορία, χειρότερη όμως η φιλελεύθερη αστική δημοκρατία που οδηγεί στον εκφυλισμό και τη διάλυση. Φέρνει τους ξένους και τρέφει τους αριστερούς διεθνιστές. Το 1990 θα κυκλοφορήσει το συλλογικό "Φιλελευθερισμός: ο εχθρός των λαών", με την πλατφόρμα μιας εκσυχρονισμένης εθνικοσοσιαλιστικής και προφανώς ξενόφοβης πολιτικής πρότασης που ήδη είχε αρχίσει να αποδίδει στις χώρες της Ευρώπης. Την απόδοση στην ελληνική γλώσσα των δύο παραπάνω κειμένων του ντε Μπενουά και της παρέας τού Elements, θα αναλάβουν, το πρώτο ο αντιδήμαρχος σήμερα του κ. Αβραμόπουλου, Φώτης Ν. Παπαθανασίου, το δεύτερο ο αρχηγός του λεπενικού "Ελληνικού Μετώπου" Μάκης Βορίδης. Για την πολιτική εξέλιξη του Μ. Βορίδη δεν χρειάζονται και πολλά λόγια. Για τα φρονήματα όμως του κ. Παπαθανασίου έπρεπε να ψάξουμε στις στήλες της "Ακροπόλεως" (20/2/2000) -όπου χαιρετίζεται η απόφαση του δήμου Ιστιαίας για άμεση απέλαση όλων των μεταναστών που απειλούν τη φυλή μας- ώστε να διαπιστώσουμε πόσο βαθιά τον έχουν επηρεάσει οι ιδέες ντε Μπενουά.

(Ελευθεροτυπία, 5/3/2000)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -   ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ