Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΙΕΤΝΑΜ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ

Η δικαίωση των γερακιών 

1.   2.   3.

 

ΣΤΟ ΟΡΙΟ


ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ
. Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας την εποχή της Επιχείρησης Τέιλγουιντ -και στη συνέχεια (1973-77) υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ- αρνήθηκε επίμονα να δώσει συνέντευξη στους δημοσιογράφους του CNN Ειπριλ Ολιβερ και Τζακ Σμιθ για την εκπομπή "Κοιλάδα του θανάτου". Αυτό, από ό,τι φαίνεται, δεν τον εμπόδισε να χαρακτηρίσει μονόπλευρη την εκπομπή και να πιέσει τους υπεύθυνους του καναλιού να την αποκηρύξουν. Οπως προκύπτει από στοιχεία που έδωσαν στη δημοσιότητα οι δύο ρεπόρτερ, ο Χένρι Κίσινγκερ αρνήθηκε επανειλημμένα να τους μιλήσει για το τι ακριβώς συνέβη στο Λάος τον Σεπτέμβριο του 1970. Την ίδια "σιωπηλή" στάση επέλεξαν τόσο ο τέως διευθυντής της CIA Ρίτσαρντ Χελμς όσο και ο παλαιός διοικητής των κομάντος της SOG Τζον Σάντλερ.

ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΜΟΥΡΕΡ. Τεράστιο τμήμα του πορίσματος Ειμπραμς βασίζεται στην αμφισβήτηση της μαρτυρίας του τότε αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, ναυάρχου Μούρερ. Στην απάντησή τους οι δημοσιογράφοι Ολιβερ και Σμιθ παραθέτουν τις θέσεις του Μούρερ που "παραλήφθηκαν" από τον Ειμπραμς, όπως για παράδειγμα τη δήλωσή του ότι "δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι η αποστολή των κομάντος της Επιχείρησης Τέιλγουιντ ήταν να σκοτώσουν λιποτάκτες". Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι αποκαλύψεις τους για το πώς ακριβώς "ανασκεύασε" ο ναύαρχος τη συνέντευξή του μετά την προβολή της εκπομπής. Καταρχάς, ο Μούρερ είχε εγκρίνει το απομαγνητοφωνημένο κείμενο που θα ακουγόταν στην εκπομπή έξι ημέρες πριν από την προβολή της. Την επομένη της προβολής, το Πεντάγωνο έστειλε με φαξ στον Μούρερ τη δήλωση που όφειλε να διανείμει στον τύπο, στην οποία αναφέρονταν τα εξής: "Στις συζητήσεις μου με το CNN, δεν επιβεβαίωσα τη χρήση του αερίου σαρίν κατά την Επιχείρηση Τέιλγουιντ". Ο τέως ναύαρχος διόρθωσε την υπαγορευμένη δήλωση ως εξής: "Δεν έδωσα άδεια για τη χρήση του αερίου σαρίν κατά την Επιχείρηση Τέιλγουιντ".

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ. Αν στη χώρα μας τονίστηκε κυρίως το στοιχείο της "γκάφας", στην άλλη όχθη του Ατλαντικού οι διαμαρτυρίες είχαν σαφώς "πατριωτικό" περιεχόμενο. Τυπικό δείγμα τους μπορεί να θεωρηθεί ένα κύριο άρθρο της έγκυρης New York Post, το οποίο διαπίστωνε πως "οι ήρωες κηλιδώνονται από το CNN" κι επικαλούνταν την περίπτωση "ενός από τους πιο φημισμένους στρατιώτες της SOG" που, την επομένη της προβολής του ντοκιμαντέρ, υποχρεώθηκε να εξηγήσει στην κόρη του αν και γιατί ήταν δολοφόνος. Από κοντά κι η μηνιαία συνάντηση των βετεράνων καταδρομέων στο Φαγιέτβιλ της Βόρειας Καρολίνα, που με ψήφισμά τους αποφάσισαν "να απαλλάξουν όσους συμμετείχαν στην Tailwind από κάθε κατηγορία που θα μπορούσε να τους χαρακτηρίσει σαν εγκληματίες πολέμου" και "να αποκαταστήσουν την εικόνα `των καλύτερων της Αμερικής', των πρασινοσκούφηδων".

ΕΘΝΟΠΡΟΔΟΤΕΣ. Στις λιγοστές φωνές που υπερασπίστηκαν τους δημοσιογράφους του CNN συγκαταλέγονται οι "Βετεράνοι του Βιετνάμ κατά του Πολέμου": "Αν οι στρατιωτικοί παραδέχονταν πως επιχείρησαν να σκοτώσουν αυτομόλους", διαβάζουμε σε ανακοίνωσή τους, "τότε θα ομολογούσαν πως υπήρξαν τέτοιοι αυτόμολοι. Μέχρι σήμερα όμως, το Πεντάγωνο δέχεται ότι μόνο δυο Αμερικανοί, ο Νόλαντ και ο Γκάργουντ, έστρεψαν στη διάρκεια του βιετναμικού πολέμου τα όπλα τους προς την αντίθετη κατεύθυνση. Γνωρίζουμε από προσωπική εμπειρία πως αυτός ο αριθμός είναι ψέμμα. Στην Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη και στο Δέλτα του Μεκόνγκ, από το 1969 και μετά είχαμε διαταγή να επαγρυπνούμε για "ασπρόμαυρες μονάδες" του εχθρού. Στη δε κινεζική συνοικία της Σαϊγκόν, οι αμερικανοί στρατιώτες που πέρασαν στο απέναντι στρατόπεδο ήταν τόσοι, ώστε οι στρατονόμοι δεν τολμούσαν πια να σαρώσουν την περιοχή".


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

"Operation Tailwind Review. Extract of US Air Force Report"
(http://www.defenselink.mil/pubs/tailwind_af.html). Αποσπάσματα από την επίσημη έκθεση της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ για την επιχείρηση Tailwid, που συντάχθηκε για να διαψεύσει το ρεπορτάζ του CNN.

Floyd Abrams "Report on CNN broadcast 'Valley of death'" (http://cnn.com/US/9807/02/tailwind.findings/index.html). Το πλήρες κείμενο του πορίσματος Ειμπραμς, βάσει του οποίου το CNN "απέσυρε" το ρεπορτάζ του.

April Oliver & Jack Smith "'Tailwind'. Rebuttal to the Abrams/Kohler Report" (http://www.freedomforum.org/fpfp/specialprograms/tailwind.contents.asp). Η εκτενής απάντηση των δημιουργών της επίμαχης εκπομπής, που υπερασπίζουν το δημοσιογραφικό τους έργο.

Gabriel Kolko "Vietnam. Anatomy of war, 1945-1975" (Λονδίνο 1986, εκδ. Unwin). Ισως η καλύτερη εξιστόρηση του βιετναμικού πολέμου, γραμμένη με βάση πλήθος αρχειακών πηγών και από τις δυο πλευρές. Εμφαση στην κοινωνική δυναμική της σύρραξης και τις μεταβαλλόμενες στρατηγικές των εμπολέμων.

Noam Chomsky & Edward Herman "After the cataclysm. Post-war Indochina and the reconstruction of imperial ideology" (Νότινχαμ 1979, εκδ. Spokesman). Τα πρώτα βήματα της ιδεολογικής αντεπίθεσης των ΗΠΑ, με μοχλό την προπαγάνδα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διαφωνώντας με το υπεραισιόδοξο κλίμα της εποχής, οι αιρετικοί συγγραφείς υποστηρίζουν πως ο πόλεμος του Βιετνάμ αποτέλεσε "μερική νίκη" για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, εφόσον οι χώρες της περιοχής, σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένες πλέον, πολύ δύσκολα θα μπορέσουν να ορθοποδήσουν και να αποτελέσουν θετικό παράδειγμα για άλλους λαούς.

Ray Bonds (επιμ) "Τhe Vietnam War" (Λονδίνο 1979, εκδ. Salamander Books). Συλλογικό έργο, γραμμένο σε μεγάλο βαθμό από στρατιωτικούς εν ενεργεία, που προσπαθεί να αποδείξει ότι ο πόλεμος του Βιετνάμ κερδήθηκε από τον αμερικανικό στρατό αλλά χάθηκε εξαιτίας των "πολιτικών" και των επιλογών τους. Προλογίζει ο στρατηγός Ουεστμόρλαντ.

"ΝΑΜ. Η εμπειρία του Βιετνάμ" (Αθήνα 1989, εκδ. Αλκυών). Εισαγωγή της ανάλογης (πάρα)φιλολογίας στην καθ' ημάς εκδοτική Ανατολή. Εξάτομη ιλουστρασιόν έκδοση, πλούσια σε εικονογράφηση αλλά πολύ φτωχή σε περιεχόμενο και με άθλια μετάφραση.

(Ελευθεροτυπία, 8/11/1998)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ