ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ ΝΕΑΣ ΕΣΟΔΕΙΑΣ

Τα μυστικά της φυσούνας 

1.   2.   3.

 

ΣΤΟ ΟΡΙΟ

CN (Chloroacetophenone). Με την κωδική ονομασία CN, που της έχει δώσει ο αμερικανικός στρατός, είναι γνωστή η πιο συνηθισμένη χημική ουσία που χρησιμοποιείται στα "δακρυγόνα". Παρασκευάστηκε πρώτη φορά το 1871 από τον γερμανό χημικό Γκρέμπε. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον αμερικανικό στρατό στα τέλη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι χημικές ιδιότητες της ένωσης αυτής είναι κατάλληλες για πολεμική χρήση: είναι στερεό σε θερμοκρασία δωματίου και εξατμίζεται μόνο με τη θερμότητα της έκρηξης. Λειτουργεί δηλαδή σαν αεροζόλ. Δεν αντιδρά με το νερό, γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για την ανάμιξη με το νερό των πυροσβεστικών αντλιών που χρησιμοποιούνται στην καταστολή διαδηλώσεων. Είναι διαλυτό σε οργανικούς διαλύτες και γι' αυτό αποτελεί την πρώτη ύλη στα "ψεκαστήρια".

CS (Orthochlorobenzalmalononitrile). Η χημική αυτή ένωση δημιουργήθηκε από τους Βρετανούς Κόρσον και Στόκτον τον Μάιο του 1928. Η παραγωγή του ως χημικού όπλου ξεκίνησε τη δεκετία του '50, στην εταιρεία Chemical Defence Experimental Establishment, στο Πόρτον της Αγγλίας. Και η πρώτη εφαρμογή έγινε από τα βρετανικά στρατεύματα στην Κύπρο το 1961. Αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό το CN, όταν παρατηρήθηκε ότι το CN προκαλεί κάποιο εθισμό στους διαδηλωτές και μειώνεται η επίδρασή του. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το CN έχει σχετικά χαμηλό σημείο τήξεως (58 C) και οι Βρετανοί ήθελαν κάτι που να αντέχει στο τροπικό κλίμα των εξεγερμένων αποικιών τους. Αντιγράφουμε τις άμεσες συνέπειες της χρήσης του από το εγχειρίδιο χημείας του γερμανικού στρατού: "Προκαλεί έντονο ερεθισμό στα μάτια και τα ανώτερα αναπνευστικά όργανα. Μέσα σε δευτερόλεπτα δημιουργείται έντονο κάψιμο, πόνος και φλεγμονή. Συνήθως η επίδραση στις αναπνευστικές οδούς οδηγεί σε ανικανότητα αντίδρασης. Οταν η δηλητηρίαση είναι πιο έντονη, τότε προκαλείται πανικός, ο οποίος επιτείνει τα συμπτώματα και το άτομο δεν είναι ικανό ούτε να εισπνεύσει, ούτε να εκπνεύσει. Η έκθεση του ατόμου σε υψηλές συγκεντρώσεις CS προκαλεί ερύθημα και φουσκάλες."

CR (Dibenz-1,4-oxazepin). Από την ίδια αγγλική εταιρεία αναπτύχθηκε αυτό το "δακρυγόνο", για το οποίο πρωτακούσαμε το 1962. Κρατείται μεγάλη μυστικότητα για τις ακριβείς ιδιότητές του, λέγεται όμως ότι είναι πολύ αποτελεσματικότερο από το CN και το CS.

OC (Oleoresin Capsicum). Πρόκειται για μια φυσική ουσία που εξάγεται από τις πιπεριές καγιέν, εξού και η ονομασία του "pepper spray". Η εργαστηριακή του παρασκευή επιτεύχθηκε το 1930. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε από την αστυνομία των ΗΠΑ τη δεκαετία του '70. Μετά το 1989 χρησιμοποιείται μαζικά από το FBI. Κατά την εκτόξευσή του δεν εξατμίζεται, όπως τα άλλα δηλητηριώδη χημικά, και γι'αυτό απαιτείται άμεση επαφή με τα ευαίσθητα σημεία και τις βλεννογόνους του διαδηλωτή για να είναι αποτελεσματικό. Σύμφωνα με την αμερικανική εταιρεία Mace Security International που το παρασκευάζει, η άμεση επίδρασή του είναι ανεξέλεγκτος βήχας και έντονο πνίξιμο. Τα βλέφαρα ανοιγοκλείνουν με σπασμούς. Προκαλείται σοβαρό κάψιμο στα μάτια και τα δάκρυα που πέφτουν εξαπλώνουν τον πόνο και το τσούξιμο σε όλο το εκτεθειμένο δέρμα. Η δράση του είναι ταχύτατη (3-15 δευτερόλεπτα) και οι άμεσες συνέπειές της διαρκούν τουλάχιστον 20-30 λεπτά. Σε διάλυση 5.5% χρησιμοποιείται για τις βομβίδες και σε διάλυση 10% για την παραγωγή ψεκαστικού αφρού.

CN/CS, CN/OC, CS/OC. Η ανάμιξη των παραπάνω "δημοφιλών" χημικών όπλων επιτείνει τη δηλητηριώδη δράση τους. Η προτιμότερη σύνθεση είναι το OC/CS, η οποία αποκαλείται "ενισχυμένη δόση".


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Jacob Petry, Alfred Schrempf "Chemical Mace"
(Direkt Verlag, Eschborn, 1977). Πλήρης τεκμηρίωση της εφαρμογής των νέων χημικών όπλων από την αστυνομία των δυτικών χωρών, και ειδικότερη αναφορά στη Γερμανία. Λεπτομερή στοιχεία για τις βλαπτικές συνέπειες της χρήσης των νέων "ψεκαστικών" συστημάτων. Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι ο πρώτος συγγραφέας υπήρξε πρόεδρος του συνδικάτου αστυνομικών υπαλλήλων στο Εσεν. Ο Γιάκομπ Πέτρι, πρωτοστάτησε στην κίνηση των γερμανών αστυνομικών για την απαγόρευση των "ψεκαστηριών". 

Hans Guenter Brauch, Alfred Schrempf "Giftgas in der Bundesrepublik" (Fischer Verlag, Frankfurt 1982). Τα "δακρυγόνα" ως κανονικά χημικά όπλα στα χέρια της αστυνομίας. Περιγραφή του τεχνικού, ιατρικού και νομικού προβλήματος που θέτει η χρήση των όπλων αυτών κατά του "εσωτερικού εχθρού".

Ben Alofs "Harassing agents and their use in the Israeli-occupied territories" (Αμστερνταμ 1988, Dutch Palestine Committee). Ενας ολλανδός νοσοκομειακός αναλύει την επικινδυνότητα των δακρυγόνων, με συγκεκριμένο παράδειγμα τις προσπάθειες καταστολής της Ιντιφάντα από τον ισραηλινό στρατό. 

Francis Kahn "Utilisation par les forces americaines et leurs satellites des gaz de combat au Vietnam" ("Tribunal Russel. Le jugement final", Παρίσι 1968, Gallimard, σ.141-155). Κατάθεση γάλλου καθηγητή ιατρικής στο Διεθνές Δικαστήριο Μπέρναρντ Ράσελ, σχετικά με τη χρήση αερίων CS ως πολεμικό όπλο από τον αμερικανικό στρατό στο Βιετνάμ. Επανειλημμένες αναφορές στα φονικά αποτελέσματα του συγκεκριμμένου όπλου.

Lynne Wilson "Pepper spray madness" (Covert Action Quarterly, τχ.56, 1996). Δημοσιογραφική περιγραφή της θανατηφόρας κατάχρησης του "ψεκαστηριού" από τα αμερικανικά σώματα ασφαλείας.

Hλίας Ψυχογιός "Δημόσιαι Συναθροίσεις" (Αθήνα 1979). Ο πατέρας των ελληνικών ΜΑΤ αναλύει, ως υπαρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων πλέον, τις "σωστές" τακτικές για τη βίαιη διάλυση "οχλοκρατικών συναθροίσεων". Ειδικό κεφάλαιο αφιερωμένο στα δακρυγόνα, που παρουσιάζονται σαν το ιδεώδες μέσο χάρη στο οποίο "η αριθμητική υπεροχή του πλήθους δεν αποτελεί πλέον θέμα δια την Αστυνομίαν"
.


ΔΕΙΤΕ

Αναρχία.
Νοέμβριος 1985 του Γιώργου Καρατζαφέρη (1985). Δίωρη βιντεοκασέτα της TV-Press για τα επεισόδια που ακολούθησαν το φόνο του Μιχάλη Καλτεζά. Αποκαλυπτικές σκηνές για το τι συμβαίνει ακόμα και σε τυχαίους περαστικούς όταν βρεθούν για ώρα δίπλα στο "δακρυγόνο" νέφος του CS.

(Ελευθεροτυπία, 13/9/1998)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ