ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ


Τα μυστικά του αγκυλωτού στρατού 

1.   2.   3. 


Το αμερικανικό όνειρο των "λευκών πολεμιστών"

Το 1995 ήταν η χρονιά των αποκαλύψεων για τη νεοναζιστική διείσδυση στο στρατό και την Εθνοφρουρά των ΗΠΑ. Το έναυσμα δόθηκε από πολύνεκρη βομβιστική έκρηξη της Οκλαχόμα (19/4/95), όταν έγινε γνωστό πως οι δυο υπεύθυνοι για τη σφαγή, ο Τίμοθι Μακβί και ο Τέρι Νίκολς, ήταν κολλητοί από την εποχή που υπηρετούσαν μαζί στην 1η μεραρχία πεζικού (1988-89), κι ότι ο πρώτος είχε παρασημοφορηθεί για τη δράση του ως πυροβολητής στον πόλεμο του Κόλπου. Ακολούθησε στις 7 Δεκεμβρίου το διπλό ρατσιστικό έγκλημα της Φαγιέτβιλ, στη Βόρεια Καρολίνα. Τρεις εξοδούχοι στρατιώτες της επίλεκτης 82ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας "συνέλαβαν" ένα περαστικό ζευγάρι μαύρων και τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ, με μια σφαίρα στο κρανίο, αφού πρώτα τους υποχρέωσαν να γονατίσουν. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των επόμενων ημερών, ο επικεφαλής των δολοφόνων, Τζιμ Μπουρμάιστερ, είχε ήδη διαπράξει ένα ρατσιστικό φόνο και ήθελε να αυξήσει το "σκορ" του, προκειμένου να "τιμηθεί" με το προβλεπόμενο "παράσημο" της οργάνωσής του. Στο δωμάτιό του βρέθηκαν σημαίες με σβάστικες, νεοναζιστικά φυλλάδια κι ένας αχρησιμοποίητος εκρηκτικός μηχανισμός. Το γεγονός προκάλεσε αίσθηση, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο στρατόπεδο αποτελούσε προ πολλού κέντρο δραστηριότητας ακροδεξιών ομάδων. Το 1987, δυο στρατιώτες που υπηρετούσαν εκεί διώχθηκαν για κλοπή σημαντικής ποσότητας πυρομαχικών (32.000 σφαίρες, 1.500 χειροβομβίδες, 3.600 λίβρες εκρηκτικών), με τα οποία είχαν εφοδιάσει μια τοπική συμμορία της Κου-Κλουξ-Κλαν. Αλλοι δυο πρασινοσκούφηδες από το ίδιο στρατόπεδο συνελήφθησαν για συλλογή πολεμοφοδίων που προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν "στον φυλετικό πόλεμο". Τέλος, μεταξύ Οκτωβρίου 1994 και Ιουνίου 1995, συμμορίες σκίνχεντς της περιοχής στις οποίες συμμετείχαν και στρατιώτες του Φορτ Μπραγκ είχαν επιτεθεί σε φοιτητές της περιοχής. Παρόλες όμως τις σχετικές αναφορές της τοπικής αστυνομίας προς τη διοίκηση του στρατοπέδου, η τελευταία απέφυγε να πάει οποιοδήποτε μέτρο. Μετά το φονικό, η κατακραυγή της κοινής γνώμης υποχρέωσε την Εγκληματολογική Υπηρεσία του Στρατού να διεξαγάγει έρευνα για την ύπαρξη ναζιστικών θυλάκων στις τάξεις της 82ης μεραρχίας. Το αποτέλεσμα ήταν σαφώς καθησυχαστικό: σε σύνολο 14.736 στρατιωτών της μονάδας, εντοπίστηκαν μόλις 22 σκίνχεντς για τους οποίους προτάθηκε η αποστράτευση ή η μη-ανανέωση του συμβολαίου, η δε διοίκηση απαλλάχθηκε από κάθε ευθύνη. "Εντοπίσαμε το πρόβλημα και θα λάβουμε μέτρα", τόνισε στους δημοσιογράφους ο αντισυνταγματάρχης Ρόμπερτ Μακφέτριτζ. "Θεωρούμε ότι πρόκειται για μικρούς αριθμούς".
Εξίσου καθησυχαστικά ήταν και τα επίσημα συμπεράσματα από την έκθεση μιας ευρύτερης Ερευνητικής Επιτροπής για τις Εξτρεμιστικές Δραστηριότητες στον αμερικανικό στρατό, που δόθηκε στη δημοσιότητα το Μάρτιο του 1996. "Το Υπουργείο Αμυνας δεν επιτρέπει να αναπτυχθούν ρατσιστικές κι εξτρεμιστικές δραστηριότητες στο στρατό", δήλωσε χαρακτηριστικά ο πολιτικός προϊστάμενος του Πενταγώνου, Ουίλιαμ Πέρι. Ακόμη πιο κατηγορηματικός ήταν ο υφιστάμενός του, Τόγκο Ουέστ: "Το να κρατάμε τους εξτρεμιστές έξω από το στρατό δεν είναι και τόσο δύσκολο πράγμα", υποστήριξε, "αφού αυτοί δεν έρχονται καν. Καλύτερο στρατό δε θα είχατε ούτε στα όνειρά σας" (The Philadelphia Inquirer 22/3/96). Ωστόσο, αν κάτι κατέγραψε η έκθεση της Ερευνητικής Επιτροπής, ήταν ακριβώς η προσπάθεια διείσδυσης των ναζί στο στράτευμα. Από τους 24. 600 ερωτηθέντες στρατιωτικούς, ένα 3,5% δήλωσε πως υπήρξε προσπάθεια προσεταιρισμού του από ακροδεξιές οργανώσεις. Ανάγοντας αυτό το ποσοστό στο σύνολο του αμερικανικού στρατού ξηράς, το περιοδικό Covert Action υπολογίζει ότι οι προσπάθειες στρατολόγησης αφορούν τουλάχιστον 17.500 στρατιωτικούς. Αλλο ένα 11,6% ανέφερε ότι γνωρίζει συναδέλφους του με "εξτρεμιστικές" (για τα δεδομένα του μέσου αμερικανού φαντάρου) ιδέες. "Το πραγματικό πρόβλημμα", παραδέχεται το Newsweek (25/3/96), "δεν είναι ο ακριβής αριθμός των ένστολων σκίνχεντς. Είναι η `κουλτούρα του λευκού πολεμιστή' που ανθεί συνήθως στις βάσεις των επίλεκτων μονάδων".
Αυτή η στρατιωτική `κουλτούρα' είναι άλλωστε που δεν επιτρέπει στους διοικητές των μονάδων να φανούν αυστηροί με τα "παιδιά τους" που ξεπερνούν τα επίσημα όρια. Μπορεί οι κανονισμοί να απαγορεύουν στους στρατιωτικούς την "ενεργό συμμετοχή" σε "ακραίες" οργανώσεις (στρατολογία, συγκέντρωση χρημάτων, διαδήλωση και εκπαίδευση), επιτρέπουν όμως την "παθητική" επαφή (επικοινωνία και προμήθεια προπαγανδιστικού υλικού). Είναι εξάλλου προφανές πως τα κριτήρια του στελεχικού δυναμικού των "μάχιμων" μονάδων για το τι συνιστά "εξτρεμισμό" δεν ταυτίζονται ακριβώς με αυτά των οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα... "Οι διοικητές όχι μονάχα καταγράφουν τα πολιτικά φρονήματα των στρατιωτών τους αλλά παίρνουν και πειθαρχικά μέτρα εναντίον όσων έχουν απαράδεκτες απόψεις", τονίζει στο περιοδικό Covert Action ένας πρώην αξιωματικός πληροφοριών του στρατού. "Οταν υπηρετούσα στην Κ.Αμερική, όσοι φαντάροι έκαναν την παραμικρή κριτική στο Δόγμα Ρέιγκαν, στέλνονταν αμέσως σπίτι".
Ενα άλλο σημείο θεσμοποιημένης επαφής ανάμεσα στις ακροδεξιές παραστρατιωτικές ομάδες και το στράτευμα, είναι η δυνατότητα των μελών των 1.945 αναγνωρισμένων σκοπευτικών λεσχών των ΗΠΑ να χρησιμοποιούν δωρεάν τα πεδία βολής του στρατού για να "αθλούνται". Πρόκειται για ένα `Πρόγραμμα Σκοποβολής Πολιτών' που θεσπίστηκε μετά τον πόλεμο του 1898, με πρόθεση να βελτιώσει τις άθλιες (τότε) επιδόσεις των αμερικανών φαντάρων στο σημάδι. Το 1989 το πρόγραμμα "κάλυψε" 165.000 σκοπευτές, το 41% των οποίων ήταν κάτω των 21 χρόνων, και περιλάμβανε δωρεάν διανομή 40 εκατομμυρίων σφαιρών και πώληση 6.000 τουφεκιών Μ1 από τα στρατιωτικά αποθέματα σε τιμές ευκαιρίας. Χρειάστηκε να συγκλονιστεί η χώρα από τη σφαγή της Οκλαχόμα για να αρχίσουν τα ΜΜΕ να αντιμετωπίζουν στα σοβαρά αυτή τη γαλαντομία των αρχών: όταν ο ηγέτης της ακροδεξιάς "Πολιτοφυλακής του Μίτσιγκαν", Μάρκ Κέρνκε, "υπενθύμισε" στο δίκτυο ABC ότι τα 10.000 μέλη της οργάνωσής του διαθέτουν ελεύθερη πρόσβαση στο πεδίο βολής του Κάμπ Γκρέιλινγκ, οι αρχές έδειξαν σε κάποιους θερμόαιμους την πόρτα. Οχι όμως για πολύ: ο ίδιος ο κανονισμός των Πεδίων Βολής του αμερικανικού στρατού, τα θέλει ανοιχτά σε όλους τους πολίτες "που μπορούν να φέρουν όπλα". Αρκεί, εννοείται, να μη διακρίνονται για "αντεθνικά" φρονήματα...



Οι πραιτωριανοί του κυρίου Προέδρου

Οι σχέσεις του Ζαν Μαρί Λεπέν με τον γαλλικό στρατό είναι γνωστές. Ο ίδιος περηφανεύεται για τη θητεία του στην Αλγερία και δεν κρύβει την προσπάθειά του να στρατολογήσει οπαδούς μέσα στο μηχανισμό του στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας. Ομως αυτό που ανησυχεί ιδιαίτερα τη δημοκρατική κοινή γνώμη της Γαλλίας είναι η δράση του "παράλληλου" ιδιωτικού στρατού που έχει οργανώσει το "Εθνικό Μέτωπο". Το DPS (Departement Protection-Securite, Τομέας προστασία, ασφάλεια) υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε ως μονάδα περιφρούρησης των συγκεντρώσεων του ακροδεξιού κόμματος, αλλά πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε πραγματικό παρακρατικό μηχανισμό, που ευθύνεται για επιθέσεις κατά "αντιφρονούντων" και στόχος του είναι η κατατρομοκράτηση όσων πολιτών αντιστέκονται στην επέλαση του ρατσιστικού μετώπου.
Το DPS συγκροτήθηκε το 1986 από τον λοχαγό Ζαν Φορ, παλιό στέλεχος του OAS, της γαλλικής παρακρατικής τρομοκρατικής οργάνωσης στην Αλγερία. Το 1994 ανέλαβε τη διοίκηση του DPS ο Μπερνάρ Κουρσέλ, απόστρατος αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων, ο οποίος μέχρι το 1985 ήταν εκπαιδευτής αλεξιπτωτιστών και στη συνέχεια εργάστηκε ως υπέυθυνος ασφαλείας της εταιρίας όπλων Λουσέρ. Ο Κουρσέλ οργάνωσε τις Κινητές Ομάδες Επέμβασης (UMI), οι οποίες φέρουν εξοπλισμό αντίστοιχο με τον εξοπλισμό των γαλλικών ΜΑΤ, των CRS.
Η δομή του DPS είναι απολύτως συγκεντρωτική και ιεραρχημένη. Τα 4.000 περίπου μέλη χωρίζονται σε έξι μεγάλες ζώνες. Οι υπεύθυνοι των ζωνών διοικούν 22 περιφερειακούς γραμματείς, οι οποίοι με τη σειρά τους ελέγχουν 95 τοπικούς υπευθύνους. Η αναζήτηση των στελεχών γίνεται στο χώρο των αποστράτων. Οι απλοί "στρατιώτες" είναι μέλη του "Εθνικού Μετώπου" με μαχητική διάθεση. Ενας απ' αυτούς έδωσε τον περασμένο Νοέμβριο συνέντευξη στην εφημερίδα "Λιμπερασιόν" και έτσι μάθαμε όλοι ότι ενώ τα όπλα επισήμως απαγορεύονται, όλοι έχουν περίστροφα και δακρυγόνα στις τσάντες και τα παντελόνια τους, καθώς και ότι μεταξύ τους συνηθίζουν να χαιρετιούνται με το γνωστό ναζιστικό "Ζιγκ Χάιλ". Από τον ίδιο πληροφορούμαστε ότι οι σχέσεις του DPS με τα CRS είναι άψογη: "Συνεργαζόμαστε ακόμα και με τους αξιωματικούς. Τους την έχει δώσει που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να τις φάνε από κανένα πιτσιρίκι διαδηλωτή, και είναι πάντα πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί μας."
Η έκταση που έχει αρχίσει να παίρνει η παρακρατική δραστηριότητα του DPS ανησύχησε ακόμα και τα συνδικάτα των αστυνομικών, τα οποία ζήτησαν τη διάλυσή του. Ομως από νομική άποψη η διάλυση δεν είναι δυνατή διότι δεν διαθέτει καμιά αυτόνομη νομική υπόσταση. Για να διαλυθεί το DPS πρέπει να διαλυθεί και το "Εθνικό Μέτωπο".

(Ελευθεροτυπία, 25/1/1998)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ