ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ


Οι κομπάρσοι της κερκίδας

1.  /  2.

 
Σκοτώνουν οι πρόεδροι όταν γεράσουν

Αυτό δεν ήταν παρτίδα γκόλφ, ήταν ριπλέι της εξωτερικής πολιτικής τους. Πρώτος και δυναμικότερος, ο Τζόρτζ Μπούς έσπευσε να αποδείξει ότι δεν κέρδισε τυχαία τον πόλεμο του Κόλπου: η εναρκτήρια μπαλιά του βρήκε κατάφατσα την παρευρισκόμενη νεαρά Τζέραλντιν Γκρόμες, στέλνοντάς τη στο νοσοκομείο για δυό ράμματα. Φλεγματικός, ο πρώην πρόεδρος και διευθυντής της CIA ζήτησε συγνώμη και συνέχισε τις βολές. Μέχρι το τέλος του παιχνιδιού άλλος ένας θεατής ταξίδευε για το πρώτων βοηθειών. Ακολούθησε ο Τζέραλντ Φόρντ: με τη γνωστή προβληματική στόχευση που είχε επιδείξει στο χειρισμό των υποθέσεων του Βιετνάμ και της Αγκόλας, έθεσε άλλους δυο κοινούς θνητούς εκτός γηπέδου. Ο τρίτος της παρέας, σε ενεργό υπηρεσία ακόμη, δεν είχε τα περιθώρια για τέτοιες ανθρωποφάγες πολυτέλειες - συνεισέφερε απλώς στις φιλότιμες προσπάθειες των δυό άλλων για την ολοσχερή καταστροφή της τζαμαρίας των εγκαταστάσεων. Τα τηλεγραφήματα των διεθνών πρακτορείων δε μας διευκρινίζουν, δυστυχώς, ποιος κλήθηκε να πληρώσει το λογαριασμό της προεδρικής ατζαμοσύνης: οι πρώην ή ο ηθοποιός Μπόμπ Χόουπ, που είχε τη φαεινή ιδέα της διοργάνωσης του αγώνα;
Αν η εν λόγω αθλητική συνάντηση, το Φεβρουάριο του 1995, προκάλεσε τα σκωπτικά σχόλια των εγχώριων - και κατ' επέκταση των διεθνών - ΜΜΕ, η ανάμιξη των πολιτικών ανδρών των ΗΠΑ στα τεκταινόμενα της κερκίδας αντιμετωπίζεται συνήθως σαν μια από τις σοβαρότερες πτυχές της εσωτερικής πολιτικής τους, κατά κάποιο τρόπο σαν μια εκλαϊκευτική εικονογράφηση της συνολικότερης εικόνας που επιθυμούν να προβάλλουν για τον εαυτό τους. Ο Μπίλ Κλίντον μπορεί λχ να οικοδομεί διεθνώς το προφίλ του ειρηνοποιού που αγωνίζεται να κλείσει τις πληγές της παλιάς και της νέας τάξης πραγμάτων πατρονάροντας κι επιβάλλοντας κάθε είδους συμβιβαστικούς διακανονισμούς από το Οσλο μέχρι το Ντέιτον, στην εγχώρια πιάτσα των ΗΠΑ ωστόσο αυτός ο συμβολισμός χρειάστηκε να περάσει από την αγχώδη προεδρική διαμεσολάβηση στην πολύμηνη απεργία που είχε παραλύσει το εθνικό πρωτάθλημα του μπέιζμπολ. Τα πράγματα εδώ ήταν λίγο δυσκολότερα απ'ό,τι στην πρώην Γιουγκοσλαβία, καθώς στη σκιά καραδοκούσαν κι άλλοι για ν' αρπάξουν απ'τον πρόεδρο τις δάφνες του ειρηνοποιού - με πρώτο και καλύτερο τον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων Νιούτ Γκρίνγκριτς και το ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή Μπόμπ Ντόουλ. "Ο Λευκός Οίκος δε θα ανακατευόταν ποτέ στην απεργία των συσκευαστών κρέατος της Χόρμελ στη Μινεσότα ούτε στην απεργία του προσωπικού διανομής των εφημερίδων της Ν.Υόρκης" σχολίασε ψυχρά ο Μάικ Ντόουνι των Los Angeles Times (8/2/95). "Υποχρεωτική διαιτησία θα μπορούσε να επιβληθεί σε μιά πανεθνική απεργία των τρένων, η σύγκριση όμως ανάμεσα στους σιδηροδρόμους και το μπέιζμπολ είναι εντελώς ατυχής".
Δε βαριέσαι... Τιμώντας με 8μηνη καθυστέρηση τη νικήτρια ομάδα του NBA στο Λευκό Οίκο, ο πλανητάρχης έσπευσε τις ίδιες μέρες να εξηγήσει συνοπτικά στο φιλοθεάμον κοινό την ουσιαστική ταύτιση των δυο ασχολιών. "Ο μπασκετμπολίστας", δήλωσε στην προσφώνησή του προς τους παίκτες της "Χιούστον Ρόκετς", "είναι πολυπράγμων όπως και ο πρόεδρος. Δεν ξέρεις ποτέ πριν απ' το τέλος πώς θα σου πάει το ματς"...
Προφανώς, είναι κι αυτό μια άποψη.

 


ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗΣ. Μεταξύ άλλων, ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας κατέχει και το ρεκόρ της πιο γρήγορης προσέλευσης σε κερκίδα γηπέδου. Για να παρακολουθήσει τον τελικό του Ευρωμπάσκετ '87 έκανε χρήση ελικοπτέρου.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Τη σχετικότητα του πολιτικού οφέλους που πρέπει ννα προσδοκά κάποιος πολιτευόμενος από την υποστήριξη των συμφερόντων κάποιας μεγάλης ομάδας ανέλυε ο Παναγιώτης Φασούλας στον Κώστα Αναστασόπουλο ("Ε", 3.10.93): "Μέτρησε ότι διαφημίστηκε από την υπόθεση Γαλακτερού, αλλά δεν πιστεύω ότι βρέθηκαν νεοδημοκράτες που ψήφισαν Βενιζέλο επειδή έφερε τον Γαλακτερό στον ΠΑΟΚ. Συμφωνώ ότι παίζουν πάντα κάποιο ρόλο οι αθλητικές υποθέσεις, όχι όμως όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Στις δημοτικές εκλογές ισχύει μάλλον αυτό. Οπου δηλαδή βαρύνουν τα ονόματα αθλητών, αφού οι ψηφοφόροι από ένα κατεβατό 30 ονομάτων επιλέγουν αναγκαστικά τα πιο γνωστά". Ο δημοσιογράφος του θυμίζει την περίπτωση Παναγούλια, ο οποίος "πάτωσε" στις βουλευτικές εκλογές, ενώ είχε θριαμβεύσει στις δημοτικές. Και ο "ψηλός" του Ολυμπιακού και της Εθνικής συμφωνεί: "Στις βουλευτικές εκλογές αντίθετα με τις δημοτικές υπάρχουν συνήθως στα ψηφοδέλτια άτομα πιο καταξιωμένα στον πολιτικό χώρο και με ισχυρότερους κομματικούς μηχανισμούς. Το να στηρίζεσαι μόνο στο αθλητικό σου παρόν ή παρελθόν είναι λάθος για να διεκδικήσεις νίκη στις βουλευτικές εκλογές." Θυμίζουμε ότι ο ίδιος ο Φασούλας 'εκδιώχθηκε' από το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης μόλις μεταγράφτηκε στον Ολυμπιακό.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ο φιλελεύθερος πολιτικός δεν ήταν δυνατόν να αγνοήσει την οικογενειακή του παράδοση. Η καριέρα του συνδέθηκε αναπόφευκτα με τον Ολυμπιακό. Με τις καλές και τις κακές στιγμές του, όπως εκείνη η πολιτικό-ποδοσφαιρική φιέστα υποδοχής του Ντέταρι που σφράγισε το απόγειο της κοσκωτικής περιόδου. Ακόμα και μετά την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική, ο κ. Ανδριανόπουλος δεν ξέχασε την παλιά του αγάπη. Για να εξηγήσει τη στάση του δήλωσε ότι "άρρωστο δεν είναι μόνο το κόμμα, αλλά και το γήπεδο στο οποίο παίζουν. Δεν μπορώ εγώ να κάνω μια κίνηση σε ένα άρρωστο γήπεδο."

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ. Το φίλαθλο ταμπεραμέντο του ξεδιπλώνει ο κ. Σαμαράς εκτός Ελλάδος. Κατά την περιοδεία του στην Αυστραλία τον Οκτώβριο του 1994 ο πρόεδρος της Πολιτικής Ανοιξης όχι μόνο φρόντισε να παρακολουθήσει τον αγώνα της ομάδας των ομογενών με μια ιταλική, αλλά δεν άντεξε. Εγκατέλειψε την εξέδρα των επισήμων και έκατσε στην εξέδρα των φανατισμένων ελλήνων φιλάθλων και οργάνωσε τα συνθήματά τους!

ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ο υπουργός Οικονομικών είναι το γνωστότερο πολιτικό πρόσωπο που μπορεί κανείς να συναντήσει στο γήπεδο της Ριζούπολης. Ενας πολιτικός που ακολουθεί αυτόν τον "μονήρη" δρόμο της πιστής τήρησης του προϋπολογισμού δεν θα μπορούσε να συχνάζει παρά μόνο στην έδρα μιας ομάδας σαν τον Απόλλωνα Αθηνών και βέβαια να αδιαφορεί για τις ψήφους που συγκεντρώνονται σε άλλα κυρίως γήπεδα. Ακούγεται, πάντως, ότι ο ίδιος είναι υπέρμαχος ενός διακανονισμού των χρεών των ΠΑΕ. Μ' αυτό τον τρόπο θα εισπράξει και το υπουργείο κάποιο σεβαστό ποσό από τα παγωμένα δις, αλλά θα αναπνεύσουν και οι μικρότερες ομάδες. Μέχρι σήμερα η πολιτεία αναβάλει συνεχώς τη λύση του προβλήματος, προτιμώντας να ελέγχει τις ΠΑΕ, μέσω αυτής της οικονομικής εκκρεμότητας. Πάντως δεν γνωρίζουμε αν το μέτρο -εφόσον εφαρμοστεί- θα καταστήσει δημοφιλέστερο τον υπουργό.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ. Μέχρι και μήνυση κατά παντός υπευθύνου έφθασε να καταθέσει ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στις 5.7.1995 για να ανακαλυφθούν οι υπαίτιοι της ατμόσφαιρας που επικράτησε στο γήπεδα κατά τον τελικό αγώνα των εθνικών ομάδων Νέας Γιουγκοσλαβίας - Λιθουανίας στο περυσινό Ευρωμπάσκετ. Στη μήνυση ζητούσε τη δίωξη κάθε υπευθύνου για το αδίκημα της "έκθεσης σε κίνδυνο και διατάραξης των φιλικών σχέσεων του ελληνικού κράτους με ξένο κράτος."
Στον αντίποδα αυτής της λογικής, η ΟΑΚΚΕ (Οργάνωση για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ) υποστήριζε την ίδια μέρα ότι "έφτανε ένας τελικός μπάσκετ για να αποκαλυφθεί ότι οι Σέρβοι σοβινιστές υποκλέπτουν αθλητικές νίκες για να στεφανώσουν τις άδικες πολεμικές τους εξορμήσεις (...) και ότι οι έλληνες πολιτικοί είναι τόσο γλοιώδεις."

ΝΙΚΟΣ ΣΗΦΟΥΝΑΚΗΣ. Σε αντίθεση με τους περισσότερους πολιτικούς που επιδιώκουν να βρίσκονται σε κερκίδα μόνο όταν προεξοφλείται κάποια "εθνική" ή "συλλογική" επιτυχία, ο πρώην υπουργός Τουρισμού δεν δίστασε: Παρών στην ήττα της εθνικής ποδοσφαίρου από τη Βουλγαρία στο Σικάγο για το Μουντιάλ, παρών και στην ήττα της εθνικής μπάσκετ από τη Νέα Γιουγκοσλαβία στην Αθήνα για το Ευρωμπάσκετ. Στην πρώτη, μοιράστηκε την πίκρα με τους συναδέλφους του Γρηγόρη Νιώτη, Βαγγέλη Μεϊμαράκη και Γιάννη Κατσαρό. Στη δεύτερη, με τον Κίμωνα Κουλούρη, το Γιώργο Λιάνη, τη Φάνη Πάλλη Πετραλιά.

ΑΚΗΣ ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ. Αν ο κ. Βενιζέλος έχει συνδέσει το όνομά του και την πολιτική του σταδιοδρομία στη Θεσσαλονίκη με τον ΠΑΟΚ, ο σύντροφός του υπουργός Εσωτερικών προτίμησε να βοηθήσει τον Αρη και τον πρόεδρό του κ. Βρούσγο στις δύσκολες στιγμές που πέρασαν. Δεν γνωρίζουμε πώς θα εκφραστούν αυτές οι αντιθέσεις στις προσυνεδριακές διαδικασίες της κομματικής οργάνωσης Θεσσαλονίκης του Κινήματος.

ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ. Σύμφωνα με το αθλητικό ρεπορτάζ, η πρώτη φορά που έκανε αισθητή την παρουσία του σε κάποιο γήπεδο ο πολιτευτής της Πολιτικής Ανοιξης ήταν η παραμονή της προσχώρησής του στο κόμμα του κ. Σαμαρά.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Σπύρου Λιναρδάτου "4η Αυγούστου"
(εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1966). Κλασική μελέτη για το μεταξικό καθεστώς. Περιγράφει τον τρόπο που ο Μεταξάς χρησιμοποίησε τις αθλητικές εκδηλώσεις και τα γήπεδα για να εμπεδώσει την πολιτική και ιδεολογική του κυριαρχία. Πολλά από τα στοιχεία αυτά βρήκαν μιμητές στο δημοκρατικό στρατόπεδο, αρκετά χρόνια αργότερα.

Jean-Marie Brohm "Le mythe olympique" (εκδόσεις Cristian Bourgois, Παρίσι 1981). Ανατομία των αρχαίων αγώνων και της αναβίωσής τους από τον βαρόνο Πιερ ντε Κουμπερτέν. Επισημαίνεται η άμεση πολιτική συνέπειά τους και αναλύεται ο ιδεολογικός λόγος που τους συνοδεύει. 

Michel Beaulieu "Histoire d' un espace: le stade" (άρθρο στο συλλογικό "Quel Corps" Editions de la passion, Παρίσι 1986). Η ιστορική διαμόρφωση του χώρου του σταδίου και η σχέση της με την πολιτική εξουσία, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Νίκου Κακαουνάκη "2650 Μερόνυχτα Συνωμοσίας" (εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1976). Δημοσιογραφική καταγραφή των εσωτερικών σχέσεων και των πρωτοβουλιών των πρωταγωνιστών του απριλιανού πραξικοπήματος. Αναφορά και φωτογραφικά ντοκουμέντα για την παρουσία στα γήπεδα της Δέσποινας αλλά και των Ασλανίδη, Παττακού, Μακαρέζου.



ΔΕΙΤΕ

Η γοητεία της εξουσίας (Power) του Σίντνεϊ Λιούμετ (1985). Κατάδυση στον κόσμο του ίματζ μέϊκιν των πολιτικών, μέσα από τη ματιά του δημιουργού του τηλεοπτικού τους προφίλ. Οι εικόνες του "σπόρτσμαν" και του "φίλαθλου" αποτελούν βασικό στοιχείο της συνταγής.

Olympiad της Λένι Ρίφενσταλ (1938). Η καταγραφή της χιτλερικής Ολυμπιάδας του 1936, σύμφωνα με τις επιταγές και τις διαθέσεις της γκεμπελικής προπαγάνδας. Η παρουσία των ηγετών του ναζιστικού καθεστώτος στις κερκίδες του ολυμπιακού Σταδίου του Βερολίνου, αποκορύφωμα της "γιορτής συμφιλίωσης όλων των λαών".

Τρελές σφαίρες (Naked gun) του Ντέιβιντ Ζούκερ (1988). Παρωδία αστυνομικού με ήρωα έναν γκαφατζή υπαστυνόμο που υποχρεώνεται να παίξει μπέιζμπολ για να αποτρέψει την απόπειρα δολοφονίας της βασίλισσας Ελισάβετ στις κερκίδες των επισήμων του σταδίου του Λος Αντζελες. Συμμετέχει ο γνωστός Ο.J.Simpson.

Μπεν Χουρ (Ben Hur) του Γουίλιαμ Γουάιλερ (1959). Η θρυλική και θανατηφόρα αρματοδρομία ανάμεσα στον ήρωα και τον Μεσάλα διεξάγεται ενώπιον του Ποντίου Πιλάτου. Αυτά βλέπουν οι σύγχρονοι πολιτικοί και νοσταλγούν την εποχή που δεν περνούσαν απαρατήρητοι στις κερκίδες.

(Ελευθεροτυπία, 12/5/1996)

 

www.iospress.gr                                   ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ