Η αεροπειρατεία στα χρόνια της χούντας

1.  /  2.

 

Το εμβατήριο "αεροπόρος θα γενώ" ακουγόταν πολύ συχνά κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Ορισμένοι το πήραν τοις μετρητοίς και δοκίμασαν την τύχη τους με τα αεροπλάνα της Ολυμπιακής. Κάποιοι Αραβες διεκδικούσαν το δικαίωμα να έχουν πατρίδα, κάποιοι Ελληνες επιθυμούσαν να αποδράσουν από το στρατιωτικό καθεστώς και κάποιοι Ιταλοί επιχειρούσαν να βρεθούν σ' άλλη γη, σ' άλλα μέρη.


Η Ντακότα της Ελευθερίας

Δεν είχαν περάσει ούτε τρεις μήνες από την προσωρινή αποφυλάκισή του, όταν ο γιατρός Τσιρώνης έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο διαφυγής - του ίδιου και της οικογένειάς του - από την Ελλάδα των συνταγματαρχών. Ηταν βέβαιος ότι οι διώξεις θα συνεχίζονταν και εν πάση περιπτώσει τα περιθώρια αντιδικτατορικής δράσης στην Ελλάδα δεν φαίνονταν να διευρύνονται. Επέλεξε την 16η Αυγούστου 1969, μέρα ούτως ή άλλως ομαδικών θερινών αποδράσεων των κατοίκων των Αθηνών, και την πτήση της Ολυμπιακής για Αγρίνιο, από το οποίο καταγόταν, για να αποφύγει τις υποψίες του καθεστώτος. Η ίδια πτήση είχε τελικό προορισμό τα Ιωάννινα και επομένως το αεροπλάνο (μια Ντακότα) θα διέθετε καύσιμα για ακόμα μακρύτερα.
Στις 11 το πρωί της κρίσιμης μέρας, η οικογένεια Τσιρώνη εξοπλισμένη με δυο πιστόλια και δυο μαχαίρια καταλαμβάνει τις τέσσερις πρώτες θέσεις πίσω από το πιλοτήριο. Ο γιατρός ήταν αποφασισμένος να κυριεύσει το σκάφος, να το οδηγήσει στην Αλβανία και από 'κει να φύγει για τη Σουηδία απ' όπου σκόπευε να συνεχίσει τον αγώνα κατά της χούντας. Τότε δεν υπήρχαν έλεγχοι στα δρομολόγια του εσωτερικού και η εταιρεία δεν προκαθόριζε καν το πού θα κάτσει ο κάθε επιβάτης. Κυβερνήτης ήταν ο Γιώργος Τζώρτζης, συγκυβερνήτης ο Μιλτιάδης Χατζηγιαννάκης, συνοδός η Ρίλα Παπασπύρου και ο καιρός αίθριος και πολύ ζεστός.
"Η πτήση διαρκούσε περίπου μια ώρα ως το Αγρίνιο και άλλα σαρανταπέντε λεπτά μέχρι τα Γιάννενα" μας εξηγεί η κ. Παπασπύρου. "Ηταν, αν θυμάμαι καλά, η 7η πτήση μου. Ημουν 19 χρονών και όλα πήγαιναν καλά ως τη στιγμή που μετά τους γνωστούς καφέδες και τις πορτοκαλάδες που προσέφερα στους 25 επιβάτες, διαπίστωσα ότι οι τέσσερις πρώτοι έλειπαν απ' τις θέσεις τους και η πόρτα του κόκπιτ ήταν κλειστή. Και δεν άνοιγε, παρότι χτύπησα και δοκίμασα να την σπρώξω. Αυτό ήταν περίεργο, διότι μπορεί τότε πολύς κόσμος να μπαινόβγαινε στο πιλοτήριο χωρίς ειδική συνεννόηση με το πλήρωμα, αλλά η πόρτα έμενε ανοιχτή". Σ' αυτό τον τύπο αεροσκάφους δεν υπήρχε σύστημα ενδοσυνεννόησης των πιλότων με την αεροσυνοδό. Κανένας δεν ήξερε τι ακριβώς συμβαίνει. "Αρχισαν οι πρώτοι ψίθυροι και τα σχόλια. Κάποιοι έλεγαν ειρωνικά ότι ενδεχομένως να έχει φρακάρει η πόρτα λόγω του συνωστισμού στο πιλοτήριο. Γιατί πραγματικά το DC-3 ήταν ένα πολύ στενόχωρο σκάφος. Ο χρόνος κυλούσε και η πόρτα δεν άνοιγε. Οταν αφήσαμε πίσω μας το Αγρίνιο, χωρίς ο κυβερνήτης να ανακοινώσει τίποτα από τα μεγάφωνα, ανέλαβα να καθησυχάσω όσο γινόταν τους ανθρώπους λέγοντάς τους για κάποιο τεχνικό πρόβλημα του αεροδρομίου".
Η αεροσυνοδός και ορισμένοι επιβάτες χτυπούν και σπρώχνουν έντονα την πόρτα. Ο Τσιρώνης αποφασίζει να απαντήσει: "Σκάστε και καθίστε", διατάζει. Η ανησυχία γίνεται φόβος και αγωνία. "Ακούγονται διάφορες υποθέσεις. Επικρατεί το σενάριο της αεροπειρατείας, ότι ο επιβάτης που είναι μέσα είναι κάποιος ποινικός που απειλεί, ίσως και να έχει ήδη σκοτώσει τον πιλότο. Προσπαθώ να διασκεδάσω την κατάσταση. Τους λέω ότι τα καύσιμα φτάνουν ως την Ιταλία , ότι το σκάφος δεν είναι ακυβέρνητο", θυμάται η κ. Παπασπύρου.
Η Ντακότα περνά και τα Γιάννενα, η αγωνία φουντώνει. Οταν λίγο αργότερα εμφανίζονται τα αλβανικά Μιγκ να στριφογυρίζουν δίπλα στο αεροπλάνο, η νεαρή αεροσυνοδός δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Επικρατεί πανικός. Κάποτε ακούγεται η φωνή του Γ. Τζώρτζη από τα μεγάφωνα: "Θα επιχειρήσουμε αναγκαστική προσγείωση". Η κ. Παπασπύρου μοιράζει τα μαξιλαράκια και δένεται και αυτή στη θέση της. "Το αεροπλάνο άρχισε να κατεβαίνει απότομα και η προσγείωση ήταν πράγματι ανώμαλη. Δεν υπήρχε κανονικός διάδρομος. Είχαμε προσγειωθεί σε κάποιο εγκαταλελειμμένο στρατιωτικό αεροδρόμιο κοντά στην Αυλώνα".
Μόλις το αεροπλάνο σταμάτησε, εμφανίστηκε ο Τσιρώνης με το παραμπέλουμ ψηλά, λέγοντας ότι στο όνομα της δημοκρατίας, της λευτεριάς και του ανθρωπισμού κατέλαβε το αεροπλάνο. Μια γιαγιά στα τελευταία καθίσματα δεν είχε καταλάβει απολύτως τίποτα: "Φτάσαμε επιτέλους κόρη μου", έλεγε ανακουφισμένη στην αεροσυνοδό. Είδαν μερικά τζιπ, ο γιατρός πήδηξε στο έδαφος μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια και ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τους επικεφαλής αλβανούς αξιωματικούς. Ενας επιβάτης, μουσικός στο επάγγελμα, λιποθύμησε. "Τον κατεβάσαμε στον ίσκιο κάτω απ' το φτερό και του έδωσα σταγόνες 'Τονοτίλ'. Συνήλθε και όλοι μαζί περιμέναμε την εξέλιξη της περιπέτειας. Ο Τσιρώνης κουβέντιαζε με τους Αλβανούς μακριά μας. Το κλίμα μεταξύ των υπολοίπων ήταν βαρύ. Υπήρχε φόβος και απόσταση. Την τύχη μας την είχαμε εμπιστευτεί στον Γ. Τζώρτζη. Σχεδόν τρεις ώρες μετά κατέφθασε μια Μερσέντες 600 για την οικογένεια Τσιρώνη και ένα προπολεμικό λεωφορειάκι για μας".
Ολοι μεταφέρθηκαν σε ένα πανδοχείο που είχε ετοιμαστεί ειδικά για τους ασυνήθιστους επισκέπτες. "Ηταν ένα όμορφο νεοκλασικό που μύριζε χλωρίνη. Τα δωμάτια λιτά με στρατιωτικές κουβέρτες". Εκεί μόνο κατάφερε η αεροσυνοδός να συνεννοηθεί με τον κυβερνήτη και να μοιραστούν και τα δικά τους προβλήματα. "Ο Τζώρτζης μου είπε ότι στην Αθήνα δεν ξέρουν πού βρισκόμαστε. Προσπαθούσε να πείσει τον Τσιρώνη να αποφύγει την Αλβανία, χώρα που ως γνωστόν δεν είχε σχέσεις με την Ελλάδα. Ηταν και ο ίδιος, ο κυβερνήτης, χαρακτηρισμένος από τη χούντα. Είχε επιστρέψει στην Ολυμπιακή ύστερα από ένα διάστημα που είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα για πολιτικούς λόγους και ανησυχούσε μήπως στην Ελλάδα τον θεωρήσουν συνεργάτη του Τσιρώνη ή ακόμα και των Αλβανών. Αλλά και εγώ άρχισα να έχω ανάλογους φόβους. Επτά μήνες περίμενα να εργαστώ στην Ολυμπιακή, αν και είχα περάσει το διαγωνισμό, επειδή ο πατέρας μου ήταν μακρονησιώτης και δεν μου έδιναν το χαρτί κοινωνικών φρονημάτων."
Πριν όμως από τις ελληνικές υπηρεσίες, το πλήρωμα όφειλε να αντιμετωπίσει και τις αλβανικές. "Δεν κατάλαβα αν τους έπεισα τελικά ότι δεν είμαι κατάσκοπος. Τελειώνοντας με την ανάκριση, και ως την ώρα του δείπνου που είχε προαναγγελθεί, πήρα ένα από τα ποδήλατα της αυλής του πανδοχείου για να δω και την πόλη. Είχαν χαλαρώσει τα πράγματα, άλλα όχι και για ποδηλατάδα. Σε δέκα λεπτά με μάζεψαν και με γύρισαν πίσω."
Ομως η ευχάριστη έκπληξη για όλους ήρθε στο τραπέζι. Επιβάτες και πλήρωμα έμαθαν από επίσημα χείλη ότι την επομένη μπορούσαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα με καύσιμα της αλβανικής κυβέρνησης. Η οικογένεια Τσιρώνη ήταν κι αυτή χαρούμενη, αφού εξασφάλισε ό,τι επιθυμούσε. "Ηταν απολύτως κινηματογραφικό", αφηγείται η κ. Παπασπύρου. "Ενα μακρύ τραπέζι με άσπρο τραπεζομάντηλο. Κόκκινο κρασί, καλομαγειρεμένο κοτόπουλο, οι κομισάριοι από τα Τίρανα, οι τοπικές αρχές, οι 'αεροπειρατές', το πλήρωμα, οι κατάκοποι επιβάτες, οι μουσικοί και το παραδοσιακό χορευτικό συγκρότημα. Κάποιοι από μας χόρεψαν και τσάμικο. Ο Τσιρώνης μας ευχαρίστησε. Μιλούσε ακατάπαυστα για τις περιπέτειές του και για τη χούντα αποκλειστικά με τους επισήμους. Μετά το γλέντι μας ξενάγησαν στην πόλη".
Το απόγευμα της 17ης Αυγούστου, πλήρωμα και επιβάτες έφτασαν μέσω Κέρκυρας στο Ελληνικό. Στην υποδοχή ο αναπληρωτής υπουργός Προεδρίας Αγαθαγγέλου, εκ μέρους του Παπαδόπουλου. "Εκφωνήθηκαν λογίδρια για το ενδιαφέρον που έδειξε η 'Εθνική Κυβέρνησις' ώστε να φτάσουμε ασφαλείς στην 'αγκαλιά της πατρίδας' και βεβαίως καταδικάστηκε ο 'εγκληματίας' Τσιρώνης". Δεν δόθηκε έκταση στο γεγονός. Η δημοσιότητα δεν συνέφερε ούτε την δικτατορία ούτε την εταιρεία. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Ωνάσης, η κεφαλή τότε της Ολυμπιακής, καθησύχασε το πλήρωμα. Δεν είχε την παραμικρή υποψία εναντίον τους και θα τους κάλυπτε στην πορεία των ανακρίσεων.
Η οικογένεια Τσιρώνη περιπλανήθηκε και ταλαιπωρήθηκε στη Σουηδία, επέστρεψε μετά την πτώση των πραξικοπηματιών και αντιμετώπισε σειρά άλλων κατηγοριών, ώσπου ο ανυπότακτος γιατρός οδηγήθηκε στα άκρα και ταμπουρώθηκε στο διαμέρισμά του στο Παλαιό Φάληρο. Στις 11 Ιουλίου 1978, εικοσιοκτώ κομάντος με επικεφαλής τον Μ. Γεωργακάκη, εκτελώντας σχέδιο που εκπονήθηκε στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης του Μπάλκου, εκπορθούν το "ανεξάρτητο κράτος του" -όπως πιεστικά το ζητούσε ο πάντοτε ανυπόμονος και υπερβολικός Τύπος- και τελειώνουν μια για πάντα με τον ρομαντικό γιατρό. "Ο Τσιρώνης με τις αντικρατικές και αντικοινωνικές εκδηλώσεις του ήταν διαρκής κίνδυνος για τους αθώους πολίτες (...) Πολίτες κάθε κόμματος και εφημερίδες κάθε αποχρώσεως καλούσαν τις αρχές να θέσουν τέρμα", έλεγε η πομπώδης ανακοίνωση της κυβέρνησης Καραμανλή, προσπαθώντας να δικαιολογήσει το φόνο.


Η πιο πλούσια σε αεροπειρατείες περίοδος της ιστορίας μας είναι η επταετία

Το σιδερένιο πουλί και το απριλιανό 

Δεν φαίνεται να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης της "τρομοκρατίας" είναι μια ισχυρή κρατική μηχανή και ένας κατασταλτικός μηχανισμός με "λυμένα" τα χέρια. Η εφτάχρονη περίοδος της δικτατορίας στην Ελλάδα έχει το πιο βεβαρημένο ιστορικό σε αεροπειρατείες κάθε είδους. Και ασφαλώς δεν έλειψε ούτε η αστυνομοκρατία ούτε τα λυμένα χέρια στους αστυνομικούς υπαλλήλους εκείνη την εποχή.
Οι πιο γνωστές από τις αεροπειρατείες αυτές υπήρξαν έργο αράβων, όμως η "τιμή" για την πρώτη απαγωγή ελληνικού αεροσκάφους επί δικτατορίας ανήκει σε δύο ιταλούς.
* Στις 8 Νοεμβρίου 1968 ο Μαουρίτσιο Παλίτσι και ο Αλμπέρτο Τζόβενε επιχείρησαν να καταλάβουν ένα Μπόινγκ της Ολυμπιακής πάνω απ' το Παρίσι. Το επεισόδιο έγινε γνωστό στο ελληνικό κοινό με μια ξερή ανακοίνωση της εταιρίας: "Κατά τας απογευματινάς ώρας σήμερον αεροσκάφος της Ολυμπιακής Αεροπορίας υπήρξε θύμα αεροπειρατείας εκ μέρους δύο αλλοδαπών, πιθανώς ιταλικής υπηκοότητος, ολίγον μετά την απογείωσίν του εκ του αεροδρομίου Ορλύ των Παρισίων. Το αεροσκάφος υπεχρεώθη να επιστρέψη εις Ορλύ. Οι επιβάται, οι οποίοι πλήρεις αγανακτήσεως παρέστησαν μάρτυρες της αεροπειρατείας, συνεκρατήθησαν υπό των Αρχών μετά κόπου ευθύς μετά την προσγείωσιν προς αποφυγήν κακοποιήσεως των δραστών. Η εταιρία προτίθεται να διώξη αμειλίκτως τους δράστας, οι οποίοι και συνελήφθησαν." Από το ύφος της αναοίνωσης είναι φανερό ότι το φαινόμενο ήταν ακόμα σχετικά άγνωστο. Πάντως τα διεθνή πρακτορεία Ρόιτερ, Ασοσιέτεντ και Γαλλικό επιβεβαίωναν την πληροφορία ότι οι έλληνες και ξένοι επιβάτες άρχισαν να χτυπούν και να φτύνουν τους αεροπειρατές μετά την επέμβαση της γαλλικής αστυνομίας και ότι απαιτήθηκε ιδιαίτερη προσπάθεια για να αποφευχθεί το λιντσάρισμά τους.
* Στις 26 Δεκεμβρίου 1968 έγινε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού η πρώτη επίθεση αράβων κομάντος των Λαϊκού Μετώπου Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης με στόχο ισραηλινό αεροπλάνο. Οι δυο δράστες, ο 19χρονος φοιτητής Μαχέμπ Σλεϊμάν και ο 25χρονος δάσκαλος Μαχμούντ Μοχάμεντ συνελήφθησαν από την αστυνομία, αφού πρώτα εκσφενδόνισαν τις χειροβομβίδες τους προς το Μπόινγκ 707 της ΕΛΑΛ που ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για Παρίσι-Νέα Υόρκη. Από τις ριπές του αυτομάτου τους σκοτώθηκε ο ισραηλινός μηχανικός Λεόν Σιρντάν και τραυματίστηκε μια αεροσυνοδός. Ο τρόπος που έδρασαν και η εύκολη σύλληψή τους χωρίς να προβάλουν αντίσταση, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στόχος τους ήταν μόνο να δείξουν ότι μπορούν να χτυπήσουν ισραηλινούς στόχους, παρά να καταλάβουν το αεροπλάνο. 
* Μια βδομάδα αργότερα, η σκυτάλη περνάει στους έλληνες. Ο πρώτος που κάνει επιτυχημένη αεροπειρατεία επί ελληνικού εδάφους είναι ο Κρητικός Γεώργιος Φλαμουρίδης ή Παραβολιδάκης. Στις 2 Ιανουαρίου 1969, ο 30χρονος λατόμος από το Ηράκλειο υποχρέωσε την εσωτερική πτήση της Ολυμπιακής Ηράκλειο- Αθήνα να κατευθυνθεί προς το Κάιρο. Το αεροσκάφος ήταν ένα Ντάγκλας DC-6Β με 97 επιβάτες και 5μελές πλήρωμα. Στο Κάιρο οι αρχές συνέλαβαν το αεροπειρατή και φρόντισαν για την επιστροφή των επιβατών και του πληρώματος. Το αιγυπτιακό πρακτορείο ΜΕΝΑ ανέφερε ότι κατά την κατάθεση του πιλότου ο Φλαμουρίδης πυροβόλησε πάνω από το κεφάλι του και τρύπησε το παρμπρίζ του αεροσκάφους για να τον εμποδίσει να επικοινωνήσει με την Αθήνα.
Για να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις από το επεισόδιο η χουντική λογοκρισία επέβαλε στις εφημερίδες να γράψουν ότι ο Φλαμουρίδης "τελεί εν διαστάσει μετά της συζύγου του και του πατρός του" (!) και δημοσίευσαν το ποινικό του μητρώο με κύριο στοιχείο ότι "έχει καταδικασθή εις φυλάκισιν ενός έτους δι' απείθειαν εις διαταγήν στρατιωτικής Αρχής. Δια το τελευταίον αδίκημα είχεν αμνηστευθή τον Δεκέμβριον του 1967, οπότε και απελύθη εκ των φυλακών Αβέρωφ".
* Μεσολάβησε η αεροπειρατεία Τσιρώνη που περιγράφουμε στις προηγούμενες σελίδες και το 1969 έκλεισε με μια ακόμα αποτυχημένη απόπειρα παλαιστίνιων αεροπειρατών. Στις 21 Δεκεμβρίου συνελήφθησαν στο Ελληνικό δύο νεαροί άντρες και μια γυναίκα, μέλη του Λαϊκού Μετώπου Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, που είχαν σκοπό να απαγάγουν ένα Μπόινγκ της TWA. Στις αποσκευές τους ανακαλύφθηκαν εκρηκτικές ύλες, χειροβομβίδες, ωρολογιακοί μηχανισμοί και προκηρύξεις της οργάνωσής τους.
* Η δίκη των πρώτων αράβων κομάντος είχε οριστεί για το Φεβρουάριο του 1970, όμως η κυβέρνηση φρόντισε να την αναβάλει. Η δίκη της δεύτερης ομάδας θα γινόταν στις 24 Ιουλίου. Δυο μέρες νωρίτερα πραγματοποιήθηκε η πρώτη επιτυχημένη αεροπειρατεία από το Λαϊκό Μέτωπο σε αεροσκάφος της Ολυμπιακής που ερχόταν από τη Βηρυτό. Την ίδια μέρα είχε αναλάβει ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά προτίμησε να αναθέσει το χειρισμό της υπόθεσης στον Παττακό. Εκείνος, αφού δήλωσε ότι δεν εκβιάζεται και ότι δεν δέχεται καμιά συζήτηση, τελικά αποδέχθηκε τη μεσολάβηση του Αντρέ Ροσά, αντιπροσώπου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στη Μέση Ανατολή και συμφώνησε να απελευθερωθούν μετά ένα μήνα οι 7 σύντροφοι των αεροπειρατών που κρατούνταν στις ελληνικές φυλακές. Ανάμεσα στους 5 έλληνες επιβάτες και ο νεαρός γιος του έλληνα πρεσβευτή στη Δαμασκό Μανόλης Καλαμίδας, ο γνωστός σήμερα στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά.
* Την επαύριο της χουντικής "φιλελευθεροποίησης", στις 5 Αυγούστου 1973, είναι η ώρα του "Μαύρου Σεπτέμβρη" να χτυπήσει στο Ελληνικό. Η επίθεση σε αεροσκάφος της TWA που θα κατευθυνόταν στο Τελ Αβίβ κατέληξε σε τρεις νεκρούς και 55 τραυματίες. Οι δύο κομάντος που συνελήφθησαν παραπέμφθηκαν με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, δεν έγινε όμως δεκτή η αίτηση των αμερικάνων να τους εκδώσει η Ελλάδα και να δικαστούν στις ΗΠΑ.

Ο ανυπότακτος του Καλού Χωριού


Ιπτάμενος της Πολεμικής Αεροπορίας ο Κρητικός Μιχάλης Μανιαδάκης αρνιόταν μετά την 21η Απριλίου να ενσωματώσει στη στολή του τα σύμβολα της χούντας. Την απόφασή του αυτή δεν την έκαμψαν ούτε οι φυλακίσεις ούτε οι συνεχείς μεταθέσεις σε όλη τη χώρα (Τανάγρα, Αραξος, Σούδα, Λάρισα). Λίγο πριν μετατεθεί στη Σχολή Πολέμου στο Τατόι και διαβλέποντας ότι του ετοίμαζαν νέες διώξεις αποφάσισε να διαφύγει στη Σοβιετική Ενωση με το αεροπλάνο του. "Προκειμένου να με κάψουν αυτοί, καλύτερα να κάψω μόνος μου τον εαυτό μου", μας εξηγεί ο ίδιος.
Κατέστρωσε λεπτομερές σχέδιο πτήσης, υπολόγισε τη διαδρομή, τα καύσιμα που χρειαζόταν η Ντακότα του, και το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου 1970 απογειώθηκε από τη Σούδα, πέρασε από το Ηράκλειο, και έφτασε με ελιγμούς στη Ρόδο, όπου ζήτησε να έρθει σε επαφή με το FIR της Τουρκίας. Το επιτελείο επιχείρησε να τον μεταπείσει, αλλά ήταν ήδη αργά.
Πάνω από την Τουρκία πέταξε ανενόχλητος. Πολύ αργότερα πληροφορήθηκε από έλληνα αξιωματικό του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη ότι είχαν απογειωθεί 4 τουρκικά μαχητικά να τον αναχαιτίσουν, αλλά ο ίδιος δεν τα συνάντησε ποτέ. Μόλις μπήκε στο σοβιετικό εναέριο χώρο αναχαιτίστηκε από σοβιετικά μαχητικά, τα οποία τον οδήγησαν και προσγειώθηκε στη Σεβαστούπολη, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο.
Εμεινε 6 χρόνια στην Τασκένδη δουλεύοντας σε οικοδομές. Αδεια επιστροφής στην Ελλάδα του δόθηκε μόλις δυο χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, το Νοέμβριο του 1976. Στις αρχές του 1977 πέρασε από δίκη με τις κατηγορίες της προδοσίας και της καταστρατήγησης βασικών κανόνων εναέριας κυκλοφορίας, αλλά αθωώθηκε, συνέχισε για λίγο διάστημα τις πτήσεις κυρίως σε ψεκασμούς και μετά επέστρεψε στο χωριό του. Από το 1982 μέχρι σήμερα εκλέγεται συνεχώς πρόεδρος της κοινότητας Καλού Χωριού Λασηθίου.

(Ελευθεροτυπία, 21/4/1996)

 

www.iospress.gr                                   ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ