Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ


Ο μπαμπούλας με το γιαταγάνι

1.  /  2.

 

Ενα φάντασμα πλανιέται ξανά πάνω απ' την υδρόγειο. Αν πιστέψουμε τους κατ' επάγγελμα κινδυνολόγους, το βάθος του ουρανού είναι πράσινο -όχι χάρη στους οικολόγους αλλά εξαιτίας του χρώματος που έχει το λάβαρο του Προφήτη.

 


Ισλαμικά τόξα και χριστιανοί τοξότες

Με την κατάρρευση του εθνικόφρονος καθεστώτος της 21ης Απριλίου, ο "από βορρά κίνδυνος" έπαψε να "απειλεί" τη χώρα. Για μια ολόκληρη δεκαπενταετία, μοναδική εθνική απειλή στον ορίζοντα ήταν ο "τούρκικος σωβινισμός τον οποίο υποκινούσε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός με την βοήθεια του σιωνισμού". Η ελληνική εξωτερική πολιτική είχε δυο στόχους. Ο ένας στρεφόταν προς την πλευρά της Δύσης και διεκδικούσε την απομόνωση της τουρκικής χούντας, απαιτώντας για λογαριασμό των ελληνικών συμφερόντων τα προνόμια που είχε (ή νομίζαμε ότι είχε) η γειτονική χώρα. Ο άλλος αναζητούσε διπλωματικά στηρίγματα και νέες αγορές στα "αδέσμευτα" μεσανατολικά και αραβικά κράτη. Παράλληλα αναπτυσσόταν και η "διαβαλκανική συνεργασία" στην προοπτική της υπέρβασης του διπολικού ανταγωνισμού.
Το δόγμα μάλλον δεν πήγε και πολύ καλά, όπως άλλωστε και οι μπίζνες του φιλόδοξου ελληνικού κεφαλαίου με τον μουσουλμανικό κόσμο. Ισως ήταν γι' αυτό που ο "αριστερός αντιιμπεριαλιστικός" λόγος άρχισε σταδιακά να εκπίπτει και στη θέση του αναπτύχθηκε ένας δεξιόστροφος "αντιιμπεριαλισμός", που μας οδήγησε στον αμιγή αντιτουρκισμό με τα γνωστά ρατσιστικά πλέον στοιχεία. Από ένα σημείο και πέρα, όχι μόνο η "χούντα των Εβρενοζάληδων" αλλά όλοι συλλήβδην οι Τούρκοι αντιμετωπίσθηκαν ως "προαιώνιοι εχθροί". Σιγά-σιγά η ερμηνεία της τουρκικής επιθετικότητας μετασχηματίστηκε κι αυτή: από τον ιμπεριαλιστικό δάκτυλο περάσαμε στη θρησκευτική εξήγηση της Ιστορίας, όπου η "ενδιάθετη επιθετικότητα του Ισλάμ" προβάλλεται πλέον σαν υπ' αριθμόν 1 αιτία όλων των δεινών μας ως λαού και έθνους...

Κυκλωμένοι απ' το "Τόξο"... 


Οταν επομένως αποσυντέθηκε η Αυτοκρατορία του Κακού και ακολούθησε η Κρίση του Κόλπου, το έδαφος για την ισλαμοφοβία είχε ωριμάσει. Ο νεοφιλελευθερισμός εισήγαγε από τη Δύση ολόκληρο το "νέο" αντιισλαμικό οπλοστάσιο που ήρθε και έδεσε με τις παραδοσιακές ελληνορθόδοξες ψυχώσεις κατά των "απίστων". Πραγματικά καινοτόμος, καθότι ανοιχτός στις νέες ιδεολογικές τάσεις της Εσπερίας, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος χάραξε ήδη από το 1989 τη νέα εθνικόφρονα γραμμή: "Θα έπρεπε να υψώνουμε σε κάθε, δυτικό κυρίως, διεθνές φόρουμ τη φωνή μας επισημαίνοντας τον έρποντα ισλαμικό φανατισμό. Αυτόν ακριβώς που καθοδηγεί τις πράξεις της Τουρκίας ανοίγοντας σιγά σιγά ένα εξαιρετικά επικίνδυνο νέο μέτωπο για ολόκληρη τη χριστιανική Δύση".
Εκτοτε κλιμακώνεται μια άμιλλα για το ποιος πολιτικός, δημοσιολόγος, κληρικός, ανερχόμενος διανοούμενος ή δαιμόνιος ρεπόρτερ θα επινοήσει την πιο φαντεζί κινδυνολογία. Η τραγωδία στην πρώην Γιουγκοσλαβία και η γενικευμένη αναταραχή στις χώρες του πρώην "υπαρκτού σοσιαλισμού" τροφοδοτεί με άφθονο ισλαμοφοβικό υλικό τους εγχώριους ειδήμονες και επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο επαγγελματίες πατριώτες, χουντικούς και θρησκόληπτους ρατσιστές. "Βάσιμες οι θεωρίες για το Μουσουλμανικό Τόξο", δηλώνει στις 21/7/1991 ο υπουργός τότε των Εξωτερικών Α. Σαμαράς, νομιμοποιώντας πέρα από την τερατολογία των "εθνικών αναλυτών" και τους επίσημους σχεδιασμούς για τον "ιερό πόλεμο" των ορθοδόξων στα Βαλκάνια. Ανταποκριτές απ' όλο το φάσμα των ΜΜΕ σπεύδουν να πάρουν φώτιση από τους σέρβους πολέμαρχους για το πώς σφάζουν, βιάζουν και εθνοκαθαρίζουν τους Μουσουλμάνους, πριν οι άπιστοι προλάβουν να ολοκληρώσουν το υποστηριζόμενο από την Τουρκία και τον διεθνή ισλαμισμό Τόξο τους. Ο πολίτης βομβαρδίζεται με ειδήσεις και αναλύσεις που εισάγονται με απίστευτους τίτλους: "Ισλάμ: μια Λερναία Υδρα στο κατώφλι της Ευρώπης" (Τύπος της Κυριακής 21/8/94), "Οι μουσουλμάνοι των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών συσπειρώνονται γύρω από την Αγκυρα" (Εθνος 26/1/92), "Τα γιαταγάνια του Ισλάμ απειλούν πάλι τη Δύση" (Καθημερινή 14/6/92), "Χιλιάδες Τούρκοι από τη Γερμανία θα μεταφερθούν στη Βοσνία. Δούρειος Ιππος του Ισλάμ" (Απογευματινή 2/2/93), "Το Ισλάμ σκοτώνει τους άπιστους" (Εθνος 26/2/95), "Υπερκράτος 15 εκ. πιστών το Ισλάμ στην Ευρώπη" (Καθημερινή 9/4/95), "Το Ισλάμ ριζώνει στην Ευρώπη" (Βήμα 28/5/95), "Ισλαμικά τάγματα θανάτου στη Βαλκανική" (Απογευματινή 16/7/95) κ. ο.κ.
Εξίσου χουλιγκανικά απλώνεται η αντιισλαμική υστερία και έναντι των μεταναστών (αφού μεγάλο ποσοστό τους είναι μουσουλμάνοι) και φυσικά κατά της μειονότητας της Θράκης. Η τελευταία θεωρείται Πέμπτη Φάλαγγα και επομένως επικίνδυνη ακόμα κι όταν απλώς γεννάει περισσότερο από "εμάς", είναι προκλητική όταν θέλει να εκλέξει τους μουφτήδες της και πάνω απ' όλα όποτε επιχειρεί να εκφραστεί πολιτικά. Και, φυσικά, το φαινόμενο δεν περιορίζεται γεωγραφικά στις ευαίσθητες ακριτικές περιοχές της χώρας: "Μέκα της Μεσογείου κινδυνεύει να καταστεί η Αθήνα", μας προειδοποιεί πρόσφατο δημοσίευμα, "αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ενδώσει στις πιέσεις για δημιουργία τεμένους και δύο ιεροσπουδαστηρίων σε παραλιακό δήμο της Αττικής" (Αδ. Τύπος 27/3/95).

Ανήκομεν , απολύτως, εις την Δύσιν

Ας μη βιαστούμε όμως να χρεώσουμε την ισλαμόφοβη αυτή τρομολαγνεία σε κάποια "βαλκανική καθυστέρηση" ή, λιγότερο αυτομαστιγωτικά, στη μακραίωνη και τραυματικά ματοβαμμένη ιστορία μας. Μπορεί στο εγχώριο κοινό οι εικόνες του μουεζίνη και του μιναρέ να ανακαλούν σχολικές εγχαράξεις με παιδομαζώματα, σφαγές και χαράτσια, η "ισλαμική απειλή" όμως είναι ένα ιδεολογικό προϊόν που μας έρχεται - όπως και τόσα άλλα - απέξω. Από τις μακρινές ΗΠΑ μέχρι τους ευρωπαίους εταίρους μας, "έγκυροι" αρθρογράφοι και κάθε λογής πολιτικοί (του συντηρητικού κατά κανόνα φάσματος) δε σταματούν να εφιστούν την προσοχή του κοινού τους απέναντι στον κίνδυνο του νέου εξ Ανατολών "ολοκληρωτισμού". "Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός μετατρέπεται ταχύτατα στην κυριότερη απειλή που αντιμετωπίζει η παγκόσμια ασφάλεια και ειρήνη", προειδοποιεί ο βρετανός ειδικός αναλυτής επί αμυντικών θεμάτων Κλέρ Χόλινγουερθ, κάνοντας λόγο για "απειλή συγκρίσιμη μόνο με το ναζισμό και το φασισμό της δεκαετίας του '30 ή τον κομμουνισμό της δεκαετίας του '50" (N.Y.Timews 9/9/1993). 
Την ίδια σύγκριση συναντάμε σε ομιλία του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Νταν Κουέιλ στους απόφοιτους της αμερικανικής ναυτικής Ακαδημίας της Ανάπολης, ενώ ο προεδρικός υποψήφιος της δεξιάς των Ρεπουμπλικάνων το 1992, γερουσιαστής Πατ Μπουκάναν προχώρησε, χρονικά τουλάχιστον, ακόμα παραπέρα: "Για μια χιλιετία, ο αγώνας γιά τις τύχες της ανθρωπότητας παιζόταν ανάμεσα στο χριστιανισμό και το Ισλάμ. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στον 21ο αιώνα: τη στιγμή που ξευτελιζόμαστε από τους Σιίτες, οι ομόθρησκοί τους εισβάλλουν στις χώρες της Δύσης". "Υφίσταται μουσουλμανική απειλή κατά της χριστιανικής Ευρώπης", υποστηρίζει απ' την πλευρά του ο Σερ Αλφρεντ Σέρμαν, πρώην σύμβουλος της Μάργκαρετ Θάτσερ και νυν υπερασπιστής από κοινού του Ισραήλ, της Τουρκίας και της Σερβίας. "Αυτή η απειλή εξελίσσεται αργά και θα μπορούσε ακόμα να τεθεί υπό έλεγχο, όμως η πολιτική των δυτικών δυνάμεων δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξή της". Βασική πηγή του κακού είναι, φυσικά, "η εγκληματική πολιτική στον τομέα της μετανάστευσης, που δημιούργησε ταχύτατα στην κεντρική και δυτική Ευρώπη μια όλο και πιο μαχητική μειονότητα 15 εκατομμυρίων μουσουλμάνων". Το όλο κλίμα δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστες ούτε τις χώρες εκείνες που παραδοσιακά διακρίνονταν για την ανοχή τους απέναντι στην κάθε λογής διαφορετικότητα. "Πόσος καιρός μας μένει μέχρι τα σουηδόπουλα ν' αρχίσουν να προσεύχονται προς τη Μέκκα;" αναρωτιέται δημόσια στη Στοκχόλμη η ακροδεξιά Βίβιαν Φράντσεν, ενώ ο νέος αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος Ιαν Βαχτμάιστερ, λιγότερο λυρικός, υπόσχεται στους ψηφοφόρους ότι "στη δική του Σουηδία, δεν πρόκειται να υπάρξουν πολλά τζαμιά".
Σε κάθε περίπτωση, η άνοδος του ισλαμικού κινήματος σε ορισμένες από τις χώρες της Μέσης Ανατολής επιστρατεύεται σαν πειστήριο της απειλής που οι εξ ορισμού "βίαιοι" κι "αντιδημοκρατικοί" μουσουλμάνοι υποτίθεται πως συνιστούν για τις δυτικές κοινωνίες. Διαγράφονται έτσι μονοκοντυλιά οι παράγοντες που παρήγαγαν αυτά τα κινήματα στις συγκεκριμένες χώρες: η ανυπαρξία προοπτικής για έξοδο ευρύτατων στρωμάτων (και δη της νεολαίας) απ' τη μιζέρια, οι χαώδεις τριτοκοσμικές κοινωνικές ανισότητες, η άγρια καταστολή των κατά τόπους αντιπολιτεύσεων που μετέτρεψε de facto τα τζαμιά σε μοναδικό νόμιμο τόπο μαζικής ζύμωσης και συνάθροισης, ακόμα και η μέχρι πρότινος ενθάρρυνση των ισλαμιστών από τη Δύση προκειμένου να συνθλιβεί η εθνικιστική και κομμουνιστική αριστερά... Παραβλέπονται επίσης τόσο η πολυπλοκότητα κι οι κατά τόπους ιδιαιτερότητες του φαινομένου, όσο και οι συχνές ενδοϊσλαμικές αντιθέσεις και διενέξεις - παράγοντες δηλαδή που καθιστούν το φάντασμα της "παγκόσμιας μουσουλμανικής απειλής" πολύ λιγότερο ορατό από την προπαγανδιστική σκιά του.
Mια ειλικρινής προσέγγιση του ισλαμικού ριζοσπαστισμού θα απαιτούσε άλλωστε την εξέταση των ευθυνών του δυτικού ιμπεριαλισμού, αλλά και των οικονομικών μοντέλων που επιβάλλονται σε παγκόσμια κλίμακα τις δυο τελευταίες δεκαετίες. Ρόλος όμως του μπαμπούλα δεν είναι να προωθεί την αυτοκριτική εκείνων που τον επικαλούνται...


Αντιϊσλαμιστές με λερωμένα χέρια

Αν κάποια χώρα προβάλλεται σήμερα σαν το κατεξοχήν πεδίο της αναμέτρησης ανάμεσα στο "δυτικό πολιτισμό" και την "ισλαμική βαρβαρότητα", αυτή χωρίς αμφιβολία είναι η Αλγερία. Τέσσερα χρόνια εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στο ισλαμικό αντάρτικο και τη στρατιωτική χούντα με αποτέλεσμα 30-50.000 νεκρούς, θεαματικές επιθέσεις εναντίον δυτικών υπηκόων και εγκληματικές πράξεις τυφλής τρομοκρατίας με σωρηδόν θύματα ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό - όλα φαίνεται να υπακούν στο θεωρητικό μοντέλο περί των "τρελών του Αλλάχ" που βάζουν στο στόχαστρο τις αξίες του σύγχρονου κόσμου. Η ίδια η Δύση, άλλωστε, έσπευσε να επικυρώσει αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων. Επισκεπτόμενος το Μάιο του 1994 το Αλγέρι ως επικεφαλής της ευρωπαϊκής τρόικας μαζί με το βέλγο Βίλι Κλάες, το γερμανό Ντ.Κ άστρουμπ και τον ολλανδό επίτροπο Βάν Ντερ Μπρούκ, ο (τότε) υφυπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου τόνισε ότι η Κοινότητα θεωρεί τη χώρα του στρατηγού Ζερουάλ σαν το "ανάχωμα της Ευρώπης απέναντι στο ισλαμικό τόξο". Ενα δωράκι 150 εκατομμυρίων ECU συνόδευσε αυτή την επιχείρηση τόνωσης του ηθικού.
Οι ίδιες οι αιτίες της ανάπτυξης του ισλαμικού κινήματος συνήθως παρακάμπτονται από τους απανταχού κινδυνολόγους, όπως άλλωστε και οι μέθοδοι που επιστρατεύτηκαν από τους υπερασπιστές των δυτικών αξιών για την ανάσχεσή του. Θυμίζουμε τα γεγονότα επί τροχάδην: ύστερα από την υιοθέτηση δραστικών νεοφιλελεύθερων οικονομικών μέτρων από το μονοκομματικό καθεστώς του FLN, η αιματηρή εξέγερση της νεολαίας του Αλγεριού τον Οκτώβριο του 1988 οδηγεί τον πρόεδρο Μπενζεντίντ σε ένα είδος μεσανατολικής "περεστρόϊκα" και θέσπιση του πολυκομματισμού. Γρήγορα όμως γίνεται αντιληπτό ότι το ρεύμα της εποχής ευνοεί κυρίως τους φονταμενταλιστές του Μετώπου Ισλαμικής Σωτηρίας (FIS), που σαρώνουν κυριολεκτικά στις τοπικές εκλογές του 1990 και - παρά την απώλεια ενός εκατομμυρίου ψήφων - κερδίζουν τη σχετική πλειοψηφία στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών το Δεκέμβριο του 1991. Δεύτερος γύρος δε θα υπάρξει: τον Ιανουάριο ο στρατός ανακοινώνει την αναβολή επ' αόριστον της εκλογικής διαδικασίας, τη διάλυση της Βουλής και την ανάληψη της εξουσίας από μιά Ανώτατη Κρατική Επιτροπή. Η δημοκρατική κι αριστερή αντιπολίτευση, που στις αρχές του χρόνου είχε συγκεντρώσει στο Αλγέρι 400.000 διαδηλωτές κατά των ισλαμιστών ζητώντας παράλληλα τη συνέχιση της εκλογικής διαδικασίας και ποντάροντας στην ενεργοποίηση των μέχρι τότε αδρανών στρωμάτων της αλγερίνικης κοινωνίας (42% αποχή στον πρώτο γύρο) βγήκε εκτός μάχης καθώς το λόγο πλέον είχαν τα όπλα. Εκτός νόμου από τις 4 Μαρτίου, με 30.000 μέλη ή συμπαθούντες και την κεντρική ηγεσία του στη φυλακή, το FIS περνά σταδιακά στην ένοπλη πάλη. Διάσπαρτες ομάδες οργανώνουν τον Ιερό Πόλεμο κατά συνοικίες και οικισμούς, υπακούοντας στους τοπικούς θρησκευτικούς & πολιτικοστρατιωτικούς ηγέτες και διατηρώντας νεφελώδεις μάλλον σχέσεις με την έγκλειστη κεντρική καθοδήγηση. Πρόκειται για τα Djamaa Islamiya Moussalaha, τις Ενοπλες Ισλαμικές Ομάδες που θα γίνουν γνωστές στη Δύση με το ακρωνύμιο GIA - ιδίως όταν βάζουν πια στο στόχαστρο τους παρεπιδημούντες ξένους υπηκόους. Δύσκολο είναι να παρακολουθήσει κανείς με κάποια σαφήνεια τις αμφιλεγόμενες συχνά πληροφορίες των δυτικών υπηρεσιών γιά τους ρευστούς ούτως ή άλλως συσχετισμούς ανάμεσα σε τάσεις, φατρίες και οργανώσεις του αντάρτικου · άλλο τόσο προβληματική παραμένει η ακριβής καταγραφή της δολοφονικής δραστηριότητας του τελευταίου, από τη στιγμή μάλιστα που έγινε γνωστό ότι οι επίσημες στατιστικές καταχωρούν στο ενεργητικό των "τρομοκρατών" κάθε κρούσμα ποινικής παραβατικότητας στη χώρα κι ότι οι "αντιτρομοκρατικές" δυνάμεις επιδίδονται συχνά σε όχι και τόσο διαφανείς προβοκάτσιες του αντιπάλου τους... Αυτό που είναι διαυγέστατο, αντίθετα, είναι το ανθρώπινο κόστος της "ανάσχεσης του ισλαμικού φανατισμού" από τους στυλοβάτες των δυτικών αξιών στην Αλγερία: από το Μάρτιο του 1993 η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει ότι τα βασανιστήρια αποτελούν μόνιμη πλέον πρακτική στις ανακρίσεις των υπόπτων από τα σώματα ασφαλείας (στη δίκη των υπόπτων για τη βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας, ένας από τους κατηγορούμενους είχε ευνουχιστεί στη διάρκεια της "επεξεργασίας" του)· η αντιτρομοκρατική νομοθεσία του 1992 θέσπισε αναδρομικά νέα αδικήματα, επέκτεινε σε 12 μέρες το όριο προανάκρισης, καθιέρωσε την ανωνυμία των δικαστών και κατέβασε το όριο πλήρους καταλογισμού των πολιτικών εγκλημάτων στα 16 χρόνια, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η μαζική προσχώρηση εφήβων στις τάξεις των επαναστατών· χιλιάδες ύποπτοι μαζεύονται από τους κουκουλοφόρους "Νίνζα" των ειδικών δυνάμεων στα λαϊκά προάστια για να εκτοπιστούν με συνοπτικές διαδικασίες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα βάθη της Σαχάρας· στην ύπαιθρο ο στρατός καίει και βομβαρδίζει τα "ύποπτα" χωριά, αποφεύγοντας συνήθως να πιάνει αιχμαλώτους και λύνοντας επιτόπου τους λογαριασμούς του με τους συνεργάτες του "εχθρού" · ενοχλητικοί αντιφρονούντες ξεπαστρεύονται από παρακρατικά αποσπάσματα θανάτου, με γνωστότερο την "Οργάνωση Ελεύθερης Αλγερινής Νεολαίας" (OJAL).
Παρά την αγριότητα του εμφυλίου αυτού πολέμου, οι ιδεολογικές κατασκευές που επιστρατεύονται για να τον στηρίξουν συγκλίνουν σ' αυτό που τα δυτικά ΜΜΕ συνήθως προτιμούν να αγνοούν - την κοινωνική του διάσταση. Το FIS λανσάρει την ιδέα της "δεύτερης επανάστασης" που συνεχίζει τον "ανολοκλήρωτο" αγώνα του 1954-62 ενάντια στους Γάλλους αποικιοκράτες, στρατολογώντας ανάμεσα στη διψασμένη για κοινωνική δικαιοσύνη νεολαία των αστικών κέντρων. Γιά τους καθεστωτικούς υπέρμαχους της στρατιωτικής λύσης από την άλλη, γνωστούς με το εύγλωττο προσωνύμιο "Οι Ξεριζωτές", πρόκειται για αγώνα μέχρι θανάτου ανάμεσα σε "δυό Αλγερίες" - τη "μοντέρνα" και την "αρχαϊκή": "οι βίλες του πλούσιου προαστίου Ύδρα", καταγράφει την άποψή τους η παρισινή Le Mοnde Diplomatique ( 8/92), "τα κατοικούμενα από ευκατάστατους ανθρώπους υψώματα του Αλγεριού τα εξοπλισμένα με παραβολικές αντένες προσανατολισμένες προς τη Γαλλία, είναι `μοντέρνα', ενώ `αρχαϊκά' είναι τα λαϊκά προάστια, οι εγκαταλειμμένες συνοικίες που προκαλούν τρόμο με τα ξεχειλισμένα τζαμιά τους, με τα πεζοδρόμιά τους τα γεμάτα - όσο παίρνει το μάτι - με χιλιάδες περιφερόμενους άνεργους νέους που δε νοιάζονται ούτε για Θεό ούτε για τίποτα, με την οργή μέσα στο βλέμμα..."


Βοήθεια, ο Κομφούκιος!

Οταν το καλοκαίρι του 1993 ο ακροδεξιός καθηγητής του Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντινγκτον δημοσίευσε στην επιθεώρηση "Φόρεϊν Αφέρς" το πασίγνωστο πλέον άρθρο του για τη "Σύγκρουση Πολιτισμών" σαν υπόβαθρο της μετά-ψυχροπολεμικής διεθνούς πολιτικής, η απήχησή του στη χώρα μας ήταν φυσικά αρνητικότατη. Οπως θα θυμούνται οι αναγνώστες, οι ενστάσεις που διατυπώθηκαν τότε δεν αφορούσαν τόσο την - κατά βάση ρατσιστική - άποψη του αμερικανού πανεπιστημιακού ότι για τη μη έλευση του πραναγγελθέντος τέλους της Ιστορίας φταίει η πολιτισμική διαφορετικότητα ανάμεσα στο δυτικό κόσμο και τους "άλλους", όσο για το γεγονός ότι η χώρα μας κατατασσόταν στη δεύτερη βαθμίδα "δυτικότητας" - αυτή του "σλάβο-ορθόδοξου κόσμου", ένα είδος μεταβατικού σταδίου ανάμεσα στην καθεαυτό Δύση και το τριτοκοσμικό χάος.
Κι όμως, οι εξοργισμένοι εγχώριοι αναλυτές κατά πάσα πιθανότητα θα έσπευδαν μετά ενθουσιασμού να προσυπογράψουν το όλο σκεπτικό και το μεγαλύτερο μέρος των εκτιμήσεων του κ. Χάντινγκτον. Συνεχίζοντας την παράδοση αναζήτησης προνομιακού αντιπάλου της Δύσης στη "μετακομμουνιστική" εποχή από πλευράς των επιτελικών εγκεφάλων των ΗΠΑ, η "Σύγκρουση Πολτισμών" είναι ένα κείμενο καθαρά ισλαμόφοβο. Αφού προχωρεί σε επανερμηνεία της ιστορίας της Ανατολικής Μεσογείου από τις σταυροφορίες μέχρι τις μέρες μας και αποκαθιστά τις "παρεξηγημένες" αποικιακές και νεοαποικιακές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του αιώνα μας σαν δείγματα αυτής της (υποτίθεται) "πολιτισμικής" αναμέτρησης, προχωρά στον εντοπισμό του νέου εχθρού: "Ενα Ισλαμο-Κομφουκιανό στρατιωτικό σύμπλεγμα έχει δημιουργηθεί, προορισμένο να προωθήσει την απόκτηση από τα μέλη του των όπλων εκείνων και της στρατιωτικής τεχνολογίας που χρειάζονται για την ανάσχεση της στρατιωτικής ισχύος της Δύσης". Κεντρική θέση στο νέο φόβητρο κατέχει η ενίσχυση του οπλοστασίου της Κίνας και, κυρίως, η αύξηση των κινέζικων εξαγωγών όπλων προς τη Μ. Ανατολή · αναπόφευκτη, λοιπόν, η σύσταση του Χάντινγκτον προς τις δυτικές κυβερνήσεις "να περιορίσουν την επέκταση της στρατιωτικής ισχύος των Κομφουκιανών και Ισλαμικών κρατών", πράγμα το οποίο απαιτεί πρώτα απ' όλα "το μετριασμό της μείωσης των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Δύσης και τη διατήρηση στρατιωτικής υπεροπλίας στην Ανατολική και Ν.Α. Ασία". Ενα τυπικό με άλλα λόγια πρόγραμμα συνέχισης της κυριαρχίας του αναπτυγμένου Βορρά πάνω στο "χαώδη" Νότο - μόνο που η λέξη "ιμπεριαλισμός" έχει πια εξοριστεί απ' το politically correct λεξιλόγιο της νέας εποχής μας...

(Ελευθεροτυπία, 21/1/1996)

 

www.iospress.gr                                   ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ