ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΡΟ!


Ο μπόγιας πολιτεύεται

1.  /  2.

 

Καμπάνες έπεσαν στους πρώτους 118 από τους 504 του Πολυτεχνείου που έσπασαν το ρεκόρ μαζικότητας των 170 συλληφθέντων της επίσκεψης Λεπέν το 1984 και ήταν σαφώς περισσότεροι από τους 53 της μαθητικής εξέγερσης του 1991, τους 28 της Πρυτανείας του 1991, τους 33 αφισοκολλητές, τους 52 της ΑΣΟΕΕ του 1994, τους 58 της αντιπυρηνικής διαδήλωσης του 1986, τους 37 του Χημείου του 1985, ακόμα και από τους 243 προσαχθέντες της ιστορικής "σκούπας" του 1977. Και να σκεφτεί κανείς ότι, σε ολόκληρη τη χώρα, δεν διαθέτουμε παρά μόνο 450 εισαγγελείς.

 

 

Ψεκάστε με δακρυγόνα, σκουπίστε, δικάσατε

Ακόμα κι εκείνοι που το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου ζητούσαν ανοιχτά την άμεση άρση του ασύλου και τη δυναμική πάταξη των νεαρών αναρχικών που βρίσκονταν στο χώρο του Πολυτεχνείου, δύσκολα κρύβουν την απογοήτευσή τους για την έκβαση του πρώτου γύρου της δικαστικής εκκαθάρισης της υπόθεσης. Δε φταίει τόσο η εικόνα που έδωσε τις πρώτες τουλάχιστον μέρες η δίκη των 138 "πρωταιτίων", με τους διαπληκτισμούς καφενειακού επιπέδου ανάμεσα στην έδρα και μερίδα των κατηγορουμένων, όσο η ίδια η ουσία της όλης διαδικασίας. Αν το ντοπαρισμένο από την τηλεοπτική ρωμαϊκή αρένα κοινό περίμενε να εντοπιστούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι "βάνδαλοι της ΑΣΚΤ" και τα "παλιόπαιδα που έκαιγαν τη σημαία μας", διωκτικές αρχές και Δικαιοσύνη περιορίστηκαν στη συνοπτική επιμέτρηση ποινών με βάση όχι τα έργα, αλλά το "φρόνημα" καθενός από τους κατηγορούμενους. Σημείο των καιρών: ακόμα κι οι αστυνομικοί μάρτυρες κατηγορίας, όταν και όπως δέησαν να προσέλθουν στην αίθουσα του δικαστηρίου, δεν μπόρεσαν να υποδείξουν ούτε έναν από τους συλληφθέντες σαν δράστη κάποιας συγκεκριμένης πράξης. Με αποτέλεσμα, ο βαθμός "ενοχής" (και η ποινή) των συλληφθέντων να κριθεί κυρίως από τις δηλώσεις τους στο δικαστήριο - για θέματα τόσο σχετικά με την υπόθεση, όπως οι επιδόσεις των εθνικών μας αθλητών και ομάδων...
Ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε τα όργανα της τάξης και τους φορείς της τρίτης (;) εξουσίας για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων τους. Μια στοιχειώδης επισκόπηση της αντιμετώπισης των μαζικών κινημάτων στις χώρες της Δύσης αρκεί να μας πείσει ότι αυτός είναι ακριβώς στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ρόλος των κατασταλτικών μηχανισμών. Μπορεί τα στερεότυπα που επιστρατεύονται για τη νομιμοποίηση της δίωξης των εκάστοτε αντιφρονούντων να εστιάζονται συνήθως σε συγκεκριμένα δείγματα αντικοινωνικής ( ή, απλώς, απωθητικής στην πλειοψηφία) συμπεριφοράς, ο κύριος στόχος όμως είναι πολύ ευρύτερος: πρόκειται για τα κομμάτια εκείνα του πληθυσμού που σε κάθε δεδομένη συγκυρία δείχνουν τάσεις έμπρακτης αμφισβήτησης της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Αρκετά εύγλωττη υπήρξε επ' αυτού η εισαγγελέας του Μικτού Ορκωτού που, τις ίδιες μέρες με τη "μεγάλη δίκη" των 138, πρότεινε την καταδίκη 13 διαδηλωτών της μαθητικής εξέγερσης του 1990-91: "προξενεί μεγάλη εντύπωση στις μέρες μας", τόνισε στην αγόρευσή της, "η βιαιότητα νέων που θέλουν να ανατρέψουν τα πράγματα αν και έχουν συγκροτημένες προσωπικότητες και προέρχονται από συντηρητικές οικογένειες" ("Ε" 13/12/95).

Ολα τα μωρά στην κλούβα

"Χαρτογράφηση" του αντιπάλου, "σπάσιμο του τσαμπουκά" και "σωφρονισμός" του - ιδού η συνταγή για μαζικές συλλήψεις και δίκες κάθε είδους "γνωστών-αγνώστων" αμφισβητιών. Το μόνο πρόβλημα αφορά τις λεπτομέρειες επί της διαδικασίας: αν οι χούντες δε δυσκολεύονται να γεμίσουν στάδια και φυλακές, οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες οφείλουν να σέβονται, τυπικά τουλάχιστον, τους κανόνες του παιχνιδιού. Προκύπτει έτσι μια εξαιρετική ποικιλία διωκτικών μεθόδων, συνήθως αμφίβολης νομιμότητας. Εικοσιδύο χρόνια μεταπολιτευτικής δημοκρατίας στη χώρα μας έχουν αποδώσει ένα πλούσιο δειγματολόγιο.
* Το Σάρωμα των Βιότοπων του Εχθρού. Ασχολίαστη πέρασε η πρόσφατη ανακοίνωση της αστυνομίας ότι ως "βεβαρημένο παρελθόν" 99 από τους συλληφθέντες του φετινού Πολυτεχνείου θεωρείται η παλιότερη σύλληψή τους, χωρίς άσκηση δίωξης ή άλλες έννομες συνέπειες, "σε χώρους όπου συχνάζουν αναρχικοί" ("Ε"29/11/95). Ενα απλό καφεδάκι στην πλατεία Εξαρχείων ή η παρακολούθηση κάποιας ροκάδικης συναυλίας μετατρέπεται έτσι σε επιβαρυντικό στοιχείο για τον άτυχο νέο που θα διασταυρωθεί με το δρομολόγιο κάποιων οργάνων. Γνωστές παλιότερα σαν "Επιχειρήσεις Αρετής" και τα τελευταία χρόνια ως "Σκούπες", οι ρουτινιέρικες εξορμήσεις των σωμάτων ασφαλείας για "εξακρίβωση στοιχείων" είναι λοιπόν πολύ λιγότερο αθώες απ' ό,τι αφήνεται να εννοηθεί. Κάποιες φορές προκαλούν τη μαζική αντίσταση των θιγομένων, εγκαινιάζοντας έτσι φαύλους κύκλους αλυσιδωτών "διασαλεύσεων της τάξης" - όπως συνέβη στα Εξάρχεια από το Σεπτέμβριο του 1984 μέχρι το καλοκαίρι του 1986. Αλλοτε ο πολιτικός χαρακτήρας της "σκούπας" είναι εξόφθαλμος - τυπικό δείγμα το σάρωμα της Ομόνοιας στις 4/3/1977 (243 προσαγωγές), προκειμένου να καταγραφούν και "συνετιστούν" οι φοιτητές που συγκέντρωναν υπογραφές κατά της αθώωσης των δολοφόνων του Πολυτεχνείου. Υπάρχει τέλος η περίπτωση των καταλήψεων στέγης όπου το άσυλο της κατοικίας τελεί υπό μόνιμη αναστολή, όπως αποδεικνύουν τόσο η μαζική προσαγωγή 86 ατόμων από το κτίριο της Φυλής & Φερρών (18/12/91) όσο και οι "προληπτικές" συλλήψεις του περυσινού Πολυτεχνείου.
* Οι Προληπτικές Συλλήψεις. Υποκατηγορία της προηγούμενης πρακτικής, διακρίνονται για τη σαφή αιτιολόγησή τους από τους αρμόδιους. Πέρα από τις γνωστές επαναλαμβανόμενες σκηνές των προαναφερθέντων χώρων, ας αναφέρουμε εδώ τις "προληπτικές" συλλήψεις συμπαραστατών των διωκόμενων αντιπυρηνικών διαδηλωτών της 13ης Μαΐου 1986 και, κυρίως, το σιωπηρό πογκρόμ κατά των εν Ελλάδι Παλαιστινίων και λοιπών Αράβων φοιτητών το Φεβρουάριο του 1991, διαρκούντος του πολέμου στον Κόλπο.
* Το Μάντρωμα των Αντιπάλων. Δεν ήταν μόνο ο Τσόρτσιλ που δρομολόγησε τη σύγκρουση με το ΕΑΜ, αφού πρώτα φρόντισε να επιλέξει ο ίδιος το πεδίο της σύρραξης. Οι πιο εντυπωσιακές αστυνομικές "επιτυχίες" κατά των αντιφρονούντων συνήθως έχουν προαναγγελθεί μεγαλόφωνα. Τα πρωτεία ανήκουν αναμφίβολα στα γεγονότα της 25ης Οκτωβρίου 1991, όταν τεράστιες δυνάμεις των ΜΑΤ κυριολεκτικά οδήγησαν στο χώρο του ΕΜΠ μερικές δεκάδες θερμόαιμους μαθητές, πυροδοτώντας έτσι μια (όχι ιδιαίτερα μαχητική) "κατάληψη" που κατέληξε στο γνωστό εμπρησμό της πρυτανείας. Συζητήσιμες μπορούν επίσης να θεωρηθούν οι προθέσεις του τότε αστυνομικού διευθυντή Χοχτούλα ο οποίος, ανακοινώνοντας την απαγόρευση διαδήλωσης αναρχικών στα Εξάρχεια (9/5/85), φρόντισε να προειδοποιήσει τους συγκεντρωμένους ότι "εφόσον δεν βρίσκονται σε πανεπιστημιακό χώρο και δεν τους καλύπτει το άσυλο, θα συλληφθούν και θα ισοπεδωθούν" · ακολουθώντας τη συμβουλή, αυτοί έσπευσαν να οχυρωθούν στο Χημείο εγκαινιάζοντας τη δεκαετή χρήση των πανεπιστημιακών κτιρίων ως "στρατιωτικών" ορμητηρίων... Εξίσου επιγραμματικός, ο ιδρυτής των ΜΕΑ Μιχ. Γεωργακάκης είχε αποδειχθεί επίσης περισσότερο αποτελεσματικός την επομένη της δυναμικής αντιφασιστικής διαδήλωσης κατά του Λεπέν: περικυκλώνοντας τα γραφεία του περιοδικού "Ρήξη" (5/12/84), φρόντισε να διευκρινίσει στους ευρισκόμενους μέσα σ' αυτά ότι "ούτως ή άλλως, είναι όλοι κρατούμενοι". Η "ψαριά" απέδωσε 170 κεφάλια που, παρά τις ιαχές των εφημερίδων την επομένη, αθωώθηκαν μαζικά ακόμα κι από τις (ελαφρές) κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν.

Το ψάρι αθωώνεται απ' το κεφάλι

Οι μαζικές συλλήψεις μπορεί να ικανοποιούν τις μακροπρόθεσμες ανάγκες των κατασταλτικών μηχανισμών, οι τελευταίοι όμως -για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα- θα πρέπει να είναι σε θέση, εκτός από τα εν γένει "παιδιά της διπλανής πόρτας", να βάλουν κάποτε στο χέρι και τους σκοτεινούς εκείνους μηχανισμούς που παρασέρνουν στον κακό δρόμο αθώες υπάρξεις. Εδώ όμως είναι που ο αντίπαλος αποδεικνύεται πιο σκληρόπετσος και η αστική νομιμότητα εμποδίζει την αίσια έκβαση των εγχειρημάτων. Τρεις προσπάθειες δίωξης "ηθικών αυτουργών", όλες στις αρχές της Μεταπολίτευσης, κατέληξαν σε φιάσκο:
* η δίωξη της ηγεσίας του ΕΚΚΕ για την επίθεση διαδηλωτών της οργάνωσης στην αμερικάνικη πρεσβεία (21/4/1975). Καταδικασμένοι πρωτόδικα σε 18,4 μήνες για ηθική αυτουργία στον τραυματισμό 19 αστυνομικών και φθορές στο κτίριο, οι Χρ.Μπίστης, Α.Φιλίνη και Π.Στάγκος αθωώνονται από το Εφετείο στις 8/1/76.
* η δίωξη 23 στελεχών της άκρας αριστεράς για τις εργατικές ταραχές της 25ης Μαΐου 1976 κατά του ν.330. Οι 14 που φτάνουν στο δικαστήριο τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας (απαγόρευση συγκεντρώσεων σε όλη την Αθήνα όσο διαρκεί η δίκη), αθωώνονται επίσης πανηγυρικά, παρόλο που υπερασπίζονται πολιτικά την αντίσταση των διαδηλωτών απέναντι στα ΜΑΤ.
* η σύλληψη 7 εκδοτών αριστερών εντύπων (Γ.Φελέκης, Ν.Μπαλλής, Ν. Πρωτοψάλτης, Κ.Βασιλειάδης, Η.Μπακογιάννης, Γ.Καραμπελιάς, Π. Λινάρδος-Ρυλμόν) και του τραγουδιστή Ν. Ασιμου ως ηθικών αυτουργών των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας για την "αυτοκτονία" των ηγετικών στελεχών στις φυλακές του Σταμχάιμ (18/10/77). Μετά αλλεπάλληλες αναβολές της δίκης, αθωώνονται κι αυτοί το Φεβρουάριο του 1981.
Το πείραμα δεν επαναλήφθηκε.


Με 12.000 συλλήψεις «έκλεισε» το κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ.

Μέρα Μαγιού τους μάζεψαν...

Επί μέρες, τα ΜΜΕ προαναγγέλλουν ότι ολιγάριθμοι ταραξίες αναμένεται να μετατρέψουν το κέντρο της πρωτεύουσας σε πεδίο μάχης ενός κατά φαντασίαν αντάρτικου των πόλεων· τα σώματα ασφαλείας προχωρούν σε μαζικές συλλήψεις νέων, που αποδεικνύονται τελικά πολύ περισσότεροι από τις αρχικές προβλέψεις· καταγγελίες για ανεξέλεγκτη αστυνομική βία εις βάρος των συλληφθέντων, οι περισσότεροι απ' τους οποίους αφήνονται ελεύθεροι με εγγύηση· τα ΜΜΕ προβάλλουν το οικονομικό κόστος των ταραχών, οι αρχές αναζητούν τους "πρωταίτιους" των γεγονότων ανάμεσα στους συλληφθέντες με βεβαρημένο μητρώο αντικαθεστωτική δράσης, η κυβέρνηση υπερασπίζεται σθεναρά την πρακτική των μαζικών συλλήψεων και τα γκάλοπ επιβεβαιώνουν την προτίμηση του κοινού γιά δυναμική επιβολή της τάξης. Δε βρισκόμαστε στην Αθήνα του 1995 αλλά στην Ουάσιγκτον του 1971, όπου παίζεται η τελική πράξη του ριζοσπαστικού αντιπολεμικού κινήματος της δεκαετίας του '60.
Ολα ξεκίνησαν με τις μαζικές διαδηλώσεις της 24ης Απριλίου, όταν 200.000 άτομα συγκεντρώθηκαν στην Ουάσιγκτον ζητώντας την άμεση απεμπλοκή των ΗΠΑ από το Βιετνάμ. Η εκδήλωση αντιμετωπίστηκε ιδιαίτερα ευνοϊκά από τα μέσα ενημέρωσης · διαφορετική ήταν αντίθετα η στάση των τελευταίων απέναντι στην πρόθεση του ριζοσπαστικότερου τμήματος της διαδήλωσης, συγκροτημένου σ' ένα δίκτυο νεανικών οργανώσεων με την επωνυμία "Φυλή της Πρωτομαγιάς", να συνεχίσει τις αντιπολεμικές εκδηλώσεις μετά το πέρας του επίσημου προγράμματος. Αυτό πού ενόχλησε ιδιαίτερα ήταν η εκφρασμένη πρόθεση μπλοκαρίσματος της λειτουργίας των κυβερνητικών υπηρεσιών και της οδικής κυκλοφορίας στις βασικές αρτηρίες της πρωτεύουσας. "Μια μικρή ομάδα ταραξιών" κατήγγειλε η New York Times (1/5/71), "βάζοντας τις επαναστατικές τους φαντασιώσεις πάνω από την υπόθεση της ειρήνης, θέτουν σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα των εντυπωσιακών μαζικών εκκλήσεων της περασμένης εβδομάδας για τερματισμό του πολέμου στο Βιετνάμ. Το τρομολαγνικό χάος των στρατοπεδευμένων στην Ουάσιγκτον περιθωριακών θα τραβήξει τους εγχώριους αντάρτες που ειδικεύονται στις πολιτικές εχθροπραξίες". "Εκείνοι οι λιγοστοί διαδηλωτές που στο όνομα της ειρήνης στο εξωτερικό νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να διασαλεύουν την ειρήνη στο εσωτερικό θα συλληφθούν" προειδοποιεί απ' την πλευρά του ο πρόεδρος Νίξον, συνεπικουρούμενος απ' τον ειρηνόφιλο γερουσιαστή Τσαρλς Πέρσι που εκφράζει εκ των προτέρων την υποστήριξή του προς "οποιαδήποτε ενέργεια χρειαστεί προκειμένου να εμποδιστεί η προσπάθεια των επαναστατών να καταστρέψουν τη μορφή διακυβέρνησής μας". Το υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοινώνει ότι 7.300 αστυνομικοί βρίσκονται επί ποδός πολέμου, συνεπικουρούμενοι από το 6ο Θωρακισμένο Σύνταγμα και αεραγήματα της επίλεκτης 82ης Μεραρχίας.
Η σύρραξη αρχίζει τα ξημερώματα της 2ας Μαΐου, με το προληπτικό σάρωμα της κατασκήνωσης 50.000 νέων στις όχθες του Πότομακ. Ο αριθμός τους εντυπωσιάζει τις εφημερίδες, που εξακολουθούν ωστόσο την κινδυνολογία για όσα τρομερά αναμένεται να συμβούν: "Παρά τους ισχυρισμούς των ηγετών ότι οι αυριανές διαδηλώσεις θα είναι ειρηνικές", διαβάζουμε ξανά στους N.Y.Times (3/5), "η δυναμική της βίας φαίνεται πως αυξάνεται. Αργά χθες το απόγευμα, παράνομα έντυπα που απορρίπτουν τη μη-βία σαν άκαρπη και καλούν σε βίαιες ενέργειες διανέμονταν μεταξύ των διαδηλωτών". Αγανακτισμένος από τη συρροή χιλίων νεαρών στο προαύλιο του American University, ο πρύτανης Τζώρτζ Ουίλιαμς μέμφεται στο μεταξύ τις αρχές που δεν τον προειδοποίησαν για τη "σκούπα" ώστε να προλάβει να κλείσει τις πύλες του ιδρύματος...
Η αναμέτρηση του θερμού τριημέρου θα κρατηθεί παρόλα αυτά σε εξαιρετικά ήπια επίπεδα απ' την πλευρά του κινήματος. Τα ξημερώματα της Δευτέρας 3 Μαΐου, περίπου 15.000 νέοι επιχειρούν να κλείσουν τέσσερις γέφυρες του ποταμού. Η αστυνομία επιτίθεται με πρωτοφανή βιαιότητα, βομβαρδίζει επί ώρες το κέντρο της πόλης με δακρυγόνα, ξυλοκοπά ανεξέλεγκτα κάθε διερχόμενο μακρυμάλλη και συλλαμβάνει συνολικά περισσότερα από 7.000 άτομα. Το πογκρόμ συνεχίζεται την επομένη με τη σύλληψη άλλων 2.680 διαδηλωτών που προσπάθησαν να αποκλείσουν το υπουργείο Δικαιοσύνης· την Τετάρτη έρχεται η σειρά 1.146 ατόμων που διαδηλώνουν έξω απ' το Κογκρέσο ζητώντας τη σύναψη μιάς "λαϊκής συνθήκης" για τον άμεσο τερματισμό του πολέμου, την εγγύηση μίνιμουμ ετήσιου εισοδήματος 6. 500 $ για κάθε τετραμελή οικογένεια των ΗΠΑ και την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας, ο αριθμός των συλληφθέντων ξεπερνά τις 12.000.
Η διαχείριση μιας τόσο μεγάλης "ψαριάς" γρήγορα έμελλε ωστόσο να αποδειχτεί προβληματική για τις διωκτικές αρχές. Οι περισσότεροι από τους συλληφθέντες στοιβάζονται σε γήπεδα για να αφεθούν στη συνέχεια ελεύθεροι με την υποτυπώδη εγγύηση 10 $, ενώ γρήγορα διαπιστώνεται ότι, μέσα στη φούρια τους, τα όργανα της τάξης σε πολλές περιπτώσεις παρέλειψαν ακόμα και να συντάξουν τις τυπικές εκθέσεις σύλληψης! Παρόλα αυτά, τα στοιχεία και τα δακτυλικά αποτυπώματα ακόμα κι όσων αφήνονται ελεύθεροι χωρίς απαγγελία κατηγορίας θα διαβιβαστούν με απόφαση του Εφετείου στο FBI γιά τα περαιτέρω... Σκληρότερη είναι η μεταχείριση των τριαντάχρονων Ρένι Ντέιβις και Τζον Φρόινες, παλαίμαχων της ιστορικής δίκης του Σικάγου (1969-70), εναντίον των οποίων το υπουργείο Δικαιοσύνης παραγγέλλει δίωξη για "συνομωσία με σκοπό τη στέρηση των δικαιωμάτων τρίτων" (αδίκημα που επιφέρει κάθειρξη μέχρι 10 χρόνια) και του επίσης βετεράνου Αμπι Χόφμαν που διώκεται για "πρόκληση σε στάση". Αντιμέτωπο με τη δυσφορία των ΜΜΕ, ένα στέλεχος του υπουργείου Δικαιοσύνης θα απολογηθεί κάπως άτσαλα για την έκβαση της όλης υπόθεσης: "Δε μπορούσαμε να κρατάμε έτσι τόσο κόσμο επ' αόριστον. Κάτι έπρεπε να κάνουμε μ' αυτούς..." 
Σύμφωνα με τα γκάλοπ ωστόσο, η κοινή γνώμη επικροτεί τη δυναμική καταστολή των "ταραξιών": 71% απορρίπτουν τις διαδηλώσεις, 56% θεωρούν σωστές τις ενέργειες της αστυνομίας, 76% θεωρούν δικαιολογημένο τον αριθμό των 12.000 προληπτικών συλλήψεων, 23% θεωρούν ότι η αστυνομία υπήρξε υπερβολικά επιεικής. "Δε σκέφτηκαν οι διαδηλωτές ότι κάποιοι οδηγοί που εγκλωβίστηκαν στους δρόμους πήγαιναν ίσως να επισκεφτούν κάποιον άρρωστο φίλο ή συγγενή τους;" αναρωτιέται αγανακτισμένος επιστολογράφος των Times, ενώ ο "έγκυρος" αναλυτής Τζέιμς Ρέστον αποφαίνεται (5/5) πως "ο λαός σιχάθηκε πλέον τη βία - τόσο τη βία του πολέμου όσο και την οχλοκρατική δράση των αντιπολεμικών διαδηλωτών". Μοναδική εξαίρεση, κάποιοι αντιφρονούντες διανοούμενοι όπως ο Νόαμ Τσόμσκι - που θα υπενθυμίσουν ότι οι κατά τα άλλα "ανώριμοι" νέοι υπήρξαν οι πρώτοι που κατήγγειλαν το βρώμικο πόλεμο, όταν οι "σώφρονες" στρατεύονταν στην πανεθνική σταυροφορία...


Με ελικόπτερα και συρματοπλέγματα

Πρωτοπόρα στην εκτεταμένη χρήση των μαζικών συλλήψεων και της "βίας στο σωρό", η γερμανική αστυνομία βρέθηκε στα τέλη του 1976 αντιμέτωπη με το σημαντικότερο αντιπυρηνικό κίνημα της εποχής. Δεκάδες χιλιάδες πολίτες, από όλα τα σημεία της χώρας συγκεντρώθηκαν στην περιοχή του Μπρόκντορφ για να αντισταθούν στην ανέγερση ενός πυρηνικού εργοστασίου. Η αστυνομία περικύκλωσε την περιοχή και επιτέθηκε με κανονικό στρατιωτικό σχηματισμό. Τα δακρυγόνα και τα χημικά δηλητήρια σκέπασαν ολόκληρη την επαρχία. Τις χερσαίες δυνάμεις συμπλήρωναν ειδικά ελικόπτερα που πετούσαν πάνω απ' τα κεφάλια των διαδηλωτών και σημάδευαν το πλήθος. Οι συλλήψεις ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η προσπάθεια του τότε πρωθυπουργού Γκέρχαρντ Στόλτενμπεργκ να απολογηθεί για το γεγονός ότι οι δυνάμεις καταστολής δεν περιορίστηκαν στο κυνήγι των "βίαιων διαδηλωτών" και επιτέθηκαν συλλήβδην και στους "ειρηνικούς διαμαρτυρόμενους": "Δυστυχώς δεν ήταν δυνατόν για την αστυνομία να προχωρήσει σε έναν παρόμοιο διαχωρισμό. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ φορτισμένη και έτσι ακόμα και οι απλοί διαδηλωτές αναμείχθηκαν σε σκληρές συγκρούσεις. Εδώ έπαιξε το ρόλο της και η περιέργεια." Την περικύκλωση των διαδηλωτών με συρματόπλεγμα δικαιολογεί ο πρωθυπουργός ως αναγκαία "για να αποφύγουμε τη μεταφορά όπλων κοντά στο υπό ανέγερση εργοστάσιο. Αποκλείσαμε δηλαδή πέντε χιλιόμετρα για να μην μπορούν να φτάσουν κοντά τα οχήματα των διαδηλωτών." Οταν τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι για το είδος και τον αριθμό των όπλων, ο Στόλτενμπεργκ ήταν ελάχιστα διαφωτιστικός: "Πιάστηκε ένας διαδηλωτής με στιλέτο και ένα ματσούκι". Αυτά τα υποτιθέμενα όπλα ήταν η εξήγηση και για τη χρήση των ελικοπτέρων: "Τα ελικόπτερα χρησιμοποιήθηκαν για να προστατεύσουν τις αστυνομικές δυνάμεις που περικυκλώνονταν από τους διαδηλωτές και κινδύνευαν από τα όπλα τους. Γι' αυτό το λόγο δεν ήταν δυνατόν η αστυνομία να κάνει οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ των διαδηλωτών." (Der Spiegel 22.11.76)

(Ελευθεροτυπία, 7/1/1996)

 

www.iospress.gr                                   ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ