Ο Κώστας Αγαπίου διώκεται και μετά θάνατον

 

Μια ζωή δικασμένη ερήμην
 

«Εξακολουθείτε να τον δικάζετε ακόμα και πεθαμένο», διαμαρτυρήθηκε η Ειρήνη Αθανασάκη μετά την απόφαση του δικαστηρίου να διαβάσει τις «υπαγορευμένες» καταθέσεις Ντε Μαρσέλους, παρόλο που, σύμφωνα με την πρόεδρο, αφορούσαν κυρίως τον Κώστα Αγαπίου. Ολα αυτά στον Κορυδαλλό, όπου συνεχίζεται επί μήνες η τρίτη δίκη για την υπόθεση ΕΛΑ.

Μέχρι και την τελευταία στιγμή φώναζε ότι είναι αθώος. Η δικαιοσύνη όμως, με το φάκελό του επί χούντας, με χαλκευμένα και πλαστά έγγραφα ξένων μυστικών υπηρεσιών και με κανένα μάρτυρα κατηγορίας (ούτε καν την πρόσφατα αναβαθμισμένη «προστατευόμενη» μάρτυρα) να τον αναγνωρίζει, επέμενε να τον εντάσσει στην (παραγεγραμμένη και ως προς την ουσία αλλά και τυπικά) δράση της οργάνωσης ΕΛΑ.

Πριν από λίγους μήνες είχε απορριφθεί το αίτημα του βαριά αρρώστου Κώστα Αγαπίου για διακοπή της δίκης του, δεδομένης της αδυναμίας του να την παρακολουθήσει. Με την προφανή κυνική εκτίμηση ότι ούτως ή άλλως θα πέθαινε, και με διορισμένους δικηγόρους, το Εφετείο αποφάσισε τη συνέχιση της διαδικασίας.

Στις δύο πολύμηνες δίκες για την υπόθεση ΕΛΑ ο Κώστας Αγαπίου και οι συγκατηγορούμενοί του πρώτα καταδικάστηκαν με την αρχή της "ψυχικής συνέργειας" και μετά αθωώθηκαν, από δύο δικαστήρια του ίδιου βαθμού για τις ίδιες υποθέσεις. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε όλα σχεδόν τα ΜΜΕ να αναφέρονται σήμερα μόνο στην καταδικαστική απόφαση του 2004 κι όχι στην ισότιμη και μεταγενέστερη αθωωτική για όλους απόφαση του 2005.

Ο Κώστας Αγαπίου είχε αποτελέσει από τον καιρό της χούντας ένα μόνιμο αντικείμενο ενδιαφέροντος των κρατικών (κι όχι μόνο) υπηρεσιών, χωρίς ποτέ να έχει προκύψει ενοχοποιητικό στοιχείο εναντίον του, πέρα από την αντιστασιακή του δράση, το αριστερό οικογενειακό του παρελθόν, τις απόψεις και τις αρχές του - κι από ό,τι φάνηκε, ακόμα και του τρόπου ζωής του (βλ. "Ο φάκελος που δεν κάηκε", Ιός, 8/2/03).

Το σίγουρο είναι πως το παλιό στέλεχος του Ρήγα Φεραίου είχε ίσως το απόλυτο ρεκόρ σε διάρκεια παρακολούθησης από οποιονδήποτε άλλο «ύποπτο» από τη χούντα μέχρι και σήμερα. Η ζωή του «διάφανη», πλήρως καταγεγραμμένη σε έγγραφα και σε εκθέσεις αστυνομικών και πρακτόρων, με λίγα λόγια μια ζωή από καιρό τυλιγμένη σε «μια κόλλα χαρτί».

Στη διάρκεια των δικών γνωρίσαμε έναν άνθρωπο αριστερό, επίμονο, έντιμο, συνεπή στις αρχές του, πανέξυπνο, ευγενικό και έτοιμο να διατυπώνει αναπάντεχους και ανατρεπτικούς ισχυρισμούς.

* Στην πρώτη δίκη είχε συνήγορους τους Νίκο Δαμασκόπουλο, Τασία Χριστοδουλοπούλου και Σπύρο Φυτράκη. Προσήλθε στη δεύτερη δίκη χωρίς να διορίσει συνηγόρους, δηλώνοντας: «Οι δικηγόροι που με υπερασπίστηκαν στην πρώτη δίκη, παρ' όλες τις έντονες προσπάθειές τους να αποδείξουν την αθωότητά μου, λοιδορήθηκαν και οι ισχυρισμοί τους χρησιμοποιήθηκαν από την έδρα εναντίον μου». Το ίδιο έκανε και με τους δεκάδες μάρτυρες υπεράσπισης που ήταν παρόντες στην πρώτη δίκη.

«Οι νόμοι και το Σύνταγμα παραβιάζονται σε βάρος μου, επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία. Αν υπήρχαν, δεν θα υπήρχε λόγος να γίνουν τόσες κατασκευές και τόσες παραβιάσεις» (7/2/2005). Στην τρίτη δίκη είχε συνήγορο το Νίκο Δαμασκόπουλο, μέχρι που κι εκείνος διαμαρτυρόμενος παραιτήθηκε .

- «Εμένα με γνωρίζετε;» ρωτούσε όλους ανεξαιρέτως τους μάρτυρες. Όλοι απαντούσαν αρνητικά και με ένα ευχαριστώ ο Αγαπίου καθόταν κάτω. Απέδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι όλοι απλά είχαν ακουστά το όνομά του, ενώ 1-2 είχαν δει τη μία και μοναδική φωτογραφία του που επιδείκνυε κατά καιρούς η ασφάλεια σε όποιον κατέθετε κάτι για τις υποθέσεις του ΕΛΑ. Αν κάποιος «ήθελε», τον αναγνώριζε σε βάθος χρόνου.

* Με χιούμορ, εύστοχες παρατηρήσεις και σχόλια έκανε συχνά το δικαστήριο να χαμογελάει. Για την «προστατευόμενη» μάρτυρα είχε πει: «Δεν μπορεί σε κάθε εμφάνισή της αυτή η κυρία να ορκίζεται ότι τα όσα είπε στην προηγούμενη κατάθεσή της δεν ήταν σωστά. Αυτό θα συνεχίζεται… επ’ άπειρον!». Στην επιβαλλόμενη τότε κλήση Παπαθεμελή, που «για τεχνικούς» λόγους δεν έγινε, βρήκε μέσα στη φυλακή τα τηλέφωνά του και τα έδωσε στο δικαστήριο.

* «Μια δεκαετής συστηματική προσπάθεια να πλασάρονται σαν δεδομένα φήμες μυστικών υπηρεσιών. Μια δεκαετής προσπάθεια δια μέσου ΜΜΕ να φτιαχτούν ένοχοι. Κανένας άνθρωπος, αν ρωτηθεί, δεν θα αμφιβάλλει για την ενοχή μου. Έχω ζητήσει να έρθουν να καταθέσουν και οι σεβάσμιοι συγγραφείς Τέλλογλου, Παπαχελάς και Λαμπρόπουλος». Σε παρατήρηση του εισαγγελέα Πατσή ότι δεν μπορούμε στη δίκη να διαβάζουμε «μυθιστορήματα» ο Κώστας Αγαπίου απάντησε: «Τόσες μέρες διαβάζετε μυθιστορήματα, ο Λαμπρόπουλος σας πείραξε;»

* Ο εισαγγελέας Πατσής ρώτησε (απευθυνόμενος σε μάρτυρα με σκοπό να αποδειχτούν τα συγκοινωνούντα δοχεία των οργανώσεων): «Οι τρεις οργανώσεις αυτές είχαν το αστέρι; Τι σημαίνει αυτό; Ο Γιάννης κι ο Γιαννάκης;» Και ο Κ.Α. (σχολιάζοντας) : «Αυτό το αστεράκι το έχουν στη σημαία τους 10 τουλάχιστον χώρες εκ των οποίων η μία έχει 50 τέτοια αστεράκια, το ίδιο δε αστεράκι παρατήρησα ότι το σχηματίζει και η ΕΥΔΑΠ σε μετρητές».

* Όταν κλήθηκε να απολογηθεί στην πρώτη δίκη (12/7/2004), μεταξύ άλλων είπε: «Η πρόεδρος είπε ότι η απολογία είναι ιερή στιγμή κι εγώ το πήρα στα σοβαρά. Κάποιοι άλλοι, όμως, φρόντισαν σχεδιασμένα να προσβάλουν αυτή τη στιγμή. Ήρθε τώρα το νέο βούλευμα που προσβάλλει εμένα και τους υπόλοιπους κατηγορούμενους. Προσβάλλει όμως και το δικαστήριο. Υφαρπάζει την όποια διακηρυγμένη ανεξαρτησία του».

Η πρόεδρος του είχε ζητήσει να κάνει μια αναδρομή στην αντιστασιακή του δράση.

Κ.Α.: «Έδρασα ενάντια στη χούντα από την πρώτη μέρα μετά το πραξικόπημα μέχρι την πτώση του χουντικού καθεστώτος».

Πρόεδρος: « Σε ποιό χώρο ανήκετε ιδεολογικά και πολιτικά;»

Κ.Α.: «Είμαι προσανατολισμένος σ' αυτό που λέγεται αριστερός και αριστερά. Αριστερός και αριστερά είναι εκείνοι που δεν δέχονται την εξουσία, την αντιμάχονται και δεν προσδοκούν οφέλη. Ο ορισμός αυτός δεν είναι δικός μου, είναι άλλων. Θυμίζω τον Μάνο Χατζηδάκη, που υποστήριζε αυτόν τον ορισμό, χωρίς να είναι αριστερός».

Οταν κλήθηκε να απολογηθεί στη δεύτερη δίκη (30/5/2005), δήλωσε:

«Και να ήθελα δεν θα μπορούσα και να μπορούσα δεν θα ήθελα να συμπράξω σε οποιαδήποτε διαδικασία να αποδείξω ή να ανταποδείξω την αθωότητά μου. Αυτό είναι το θεμελιώδες για μένα. Θεμελιώδες γιατί πηγάζει και από τη λογική και από τη βάση της νομικής επιστήμης. Η αθωότητα δεν αποδεικνύεται, υπάρχει ως δεδομένο. Η ενοχή είναι που αποδεικνύεται». Κατά την άποψή του, η κατηγορία στηριζόταν στους εξής συλλογισμούς: «εφόσον είναι μέλη του ΕΛΑ, έχουν διαπράξει αυτά που περιλαμβάνει το κατηγορητήριο. Εφόσον έχουν διαπράξει αυτά που περιλαμβάνει η κατηγορία, σημαίνει ότι είναι μέλη του ΕΛΑ».

«Αν το δικαστήριο δεχτεί αυτά που λέω, τότε η απόφαση θα είναι απαλλακτική. Αν πρυτανεύσουν άλλες σκοπιμότητες, τότε θα επικυρωθεί και πάλι το προαποφασισμένη αποτέλεσμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι που κάθονται στα έδρανα έχουν προειλημμένη απόφαση, αλλά ότι δρομολογούνται σ’ αυτή την κατεύθυνση. Η απόφαση, λοιπόν, είναι απλή και σε καταδικαστική και σε απαλλακτική περίπτωση. Σε καταδικαστική περίπτωση, οι δυσκολίες θα ακολουθήσουν, γιατί θα πρέπει να καλυφθεί η απουσία οποιουδήποτε αποδεικτικού υλικού. Εξίσου απλή και ταυτόχρονα δύσκολη είναι και η απαλλακτική απόφαση, γιατί θα πρέπει οι δικαστές να έρθουν σε σύγκρουση με όλο αυτό που έχει προηγηθεί».

Τελικά όντως το εφετείο πήρε τότε το 2005 την «απλή αλλά όχι απλοϊκή» απόφαση της απαλλαγής όλων των κατηγορουμένων από τις κατηγορίες. Ποιοί όμως και κάτω από ποιές συνθήκες φρόντισαν αυτό να ξεχαστεί μέχρι και σήμερα, που στην ουσία δικάζονται οι αλλεπάλληλες εφέσεις των εισαγγελέων μέσα στην απόλυτη σιωπή -και τώρα και στο πένθος- που διακόπηκε μόνο από τις σφαίρες της «Σέχτας» και τα πυρά των ΜΜΕ;

Υ.Γ.: Στον ιστότοπο του «Ιού» έχει αναρτηθεί το κείμενο που εκφράζει τις απόψεις του Κώστα Αγαπίου για τη δίκη στο Εφετείο.
 

 

 

(Ελευθεροτυπία, 27/6/2009)

 

www.iospress.gr