Το δικαστήριο του Κορυδαλλού υποχρεώνει τους κατηγορούμενους σε αποχώρηση

 

Η «κομμένη» ομιλία του Χριστόδουλου Ξηρού


Την ώρα που ο Χριστόδουλος Ξηρός αποχωρούσε από το δικαστήριο του Κορυδαλλού, μετά την απόφαση της έδρας να του στερήσει το λόγο και να τον εμποδίσει να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους επιμένει ότι η προανακριτική του απολογία είναι κατασκεύασμα της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, ένας συγκατηγορούμενός του μουρμούριζε με πικρό χιούμορ: «Μπιγκ Μπράδερ έχουμε καταντήσει εδώ πέρα. Ενας ένας αποχωρεί. Και μάλιστα, αυτή τη φορά είναι όντως ο μεγάλος αδελφός (Ξηρός)».

Ο κ. Ξηρός δεν άκουσε την παρατήρηση. Αλλά και να την άκουγε, δεν υπήρχε περίπτωση να παρεξηγηθεί. Ηταν ο ίδιος που αντιμετώπισε όλη την ακροαματική διαδικασία από τον Ιανουάριο μέχρι σήμερα με κύριο όπλο το ιδιότυπο πικρό του χιούμορ. Σε όσα πρόλαβε να πει προτού του αφαιρεθεί ο λόγος, ήταν σαφής αυτή η διάθεση. Αναφερόμενος, για παράδειγμα, στη βράβευση του κ. Διώτη από το FBI έκανε το ακόλουθο σχόλιο: «Πού ξανακούστηκε να βραβεύεται Εισαγγελέας από Αστυνομία ξένης χώρας; Μήπως το βραβείο ονομάζεται Ξεπούλιτζερ»; Οπως επανέλαβαν και οι περισσότεροι μάρτυρες που κατέθεσαν σε υπεράσπισή του, ο Χριστόδουλος Ξηρός είναι γνωστό «πειραχτήρι».

Ηταν μεσημέρι της προηγούμενης Πέμπτης, 2 Νοεμβρίου. Η εισαγγελέας επιχείρησε την τελευταία στιγμή να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την αποχώρηση, απευθύνοντας το λόγο στον κατηγορούμενο που βάδιζε προς την έξοδο της αίθουσας και το κελί του:

Εισαγγελέας: «Εγώ ήθελα κάτι να σας ρωτήσω».
Χριστόδουλος Ξηρός: «Δεν έχετε χρόνο να με ρωτήσετε τίποτα κυρία εισαγγελέα, τελείωσε η ιστορία».

Αλλά για ποιο λόγο «τελείωσε» έτσι απότομα η ιστορία;

Τι δεν είπε ο κατηγορούμενος

Ζητήσαμε να δούμε τι περιλάμβανε η κομμένη ομιλία του Χριστόδουλου Ξηρού. Πρόκειται για 130 από τις 250 συνολικά σελίδες σημειώσεων που είχε προετοιμάσει ο κατηγορούμενος. Αφιερώνει δυο τρεις σελίδες σε κάθε μια από τις κατηγορίες και διαπιστώνει αντιφάσεις μεταξύ προανακριτικών απολογιών, συμπληρώσεις, αλλά και πρωθύστερες διαπιστώσεις. Το συμπέρασμά του είναι ότι δεν είναι δυνατόν να είναι γνήσια η απολογία του.

Αντιγράφουμε ένα μικρό απόσπασμα από τις σημειώσεις αυτές, στο σημείο που αναφέρεται στη δημόσια πολιτική του δράση. Πρόκειται για ένα σοβαρό επιχείρημα για κάποιον που κατηγορείται ότι είχε συνωμοτική δραστηριότητα παρόμοιας έκτασης που υποδηλώνει η βαριά πρωτόδικη ποινή. Το κομμάτι που μεταφέρουμε βρίσκεται στις σελίδες 201-207:

«Ηρθαν μάρτυρες απ' όλες τις περιόδους της πολιτικής και συνδικαλιστικής μου δράσης απ' το Γυμνάσιο μέχρι σήμερα. Κατέθεσαν πληθώρα γεγονότων και περιστατικών που αποδεικνύουν αναμφισβήτητα τη συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία μου στους μαζικούς αγώνες, όχι σαν απλού παρατηρητή στο περιθώριο, αλλά πάντα στην πρώτη γραμμή, με χαρακτηριστική συνέπεια και συνέχεια.

Αναφέρω συνοπτικά:

Λάρισα '75-'79. Στο μαθητικό κίνημα, πρόεδρος σχολείου. Στο φοιτητικό (κίνημα) συνδικαλιστής και μέλος Δ.Σ. (ΠΠΣΠ). Επίσης συμμετέχω σε εργατικά σωματεία, αγροτικά συλλαλητήρια. Πολιτική προπαγάνδα και συλλήψεις σε όλη τη Θεσσαλία.

Αθήνα '79-'98 και Ικαρία (κατέβαινα συνέχεια). Στην ΠΠΣΠ και εργατικά συνδικάτα (ΠΕΣΠ) ως απλό μέλος, αλλά κυρίως με υπόδειξη του κόμματος, καθοδήγηση και δουλειά στην εθνικοτοπική Ικαρίας, στους μαζικότατους τοπικούς συλλόγους της Αθήνας και φυσικά στο νησί μου. Παρεμβάσεις σε τοπικά προβλήματα, εκλογές, οργάνωση πολιτιστικών και οικολογικών ομάδων.

Ταυτόχρονα βρίσκομαι πάντα μπροστά στην πρώτη αλυσίδα σε όλες τις πορείες-διαδηλώσεις της εποχής, είμαι ομιλητής σε συγκεντρώσεις, συνελεύσεις, συμμετέχω σε απεργιακές κινητοποιήσεις-καταλήψεις και σε κάθε είδους πολιτική δραστηριότητα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό προέκυψε πολύ καθαρά από όλους τους μάρτυρες και μάλιστα όχι μόνο από δικούς μου. [σ.σ. Στη συνέχεια οι σημειώσεις αναφέρονται σε κινητοποιήσεις και στο όνομα του μάρτυρα που κατέθεσε τη συμμετοχή του Χρ.Ξ. σε καθεμιά απ' αυτές.]

1979-1980 Νόμος 815, καταλήψεις. 1979 Απεργία Pepsi Cola. 1980 Κουμής-Κανελλοπούλου. 1983-84 Καταλήψεις σπιτιών. 1984 Επίσκεψη Λεπέν, 1985 Καλτεζάς, Χημείο. 1990 Καταλήψεις εργοστασίων. 1991 Πρώτος πόλεμος Ιράκ, Τεμπονέρας, Κάπα Μαρούσης. 1992 ΕΑΣ. 1993 Κατάληψη επαρχείου και ελικοπτέρου. 1994 Δενδροφύτευση, 1999 Κλίντον. 2000 Καταλήψεις πλοίων.

Ικαρία 1998-2002 (και Αθήνα ενίοτε). Κατεβαίνοντας στο νησί φυσιολογικά το κέντρο βάρους της δράσης μετατοπίζεται στα τοπικά προβλήματα: οικολογία, πολιτιστικά, χωρίς φυσικά να εγκαταλείπεται η πολιτική δράση. Δημιουργία Κίνησης πολιτών με πολιτικές παρεμβάσεις και συμμετοχή σε εκλογές (έδρα σε δημοτικό συμβούλιο). Συνεργασία με ανάλογες κινήσεις Ραχών, Αγίου Κηρύκου. [...]

Είναι φανερό ότι η πολιτική και συνδικαλιστική δράση όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ είναι στάση ζωής. Είναι δεύτερη φύση. Δεν είναι θέμα απόδειξης μαρτύρων. Είναι αυταπόδεικτη και από την παρουσία μου και τις παρεμβάσεις μου εδώ μέσα, σ' όλη τη δεκάμηνη διαδικασία. Γιατί η συγκεκριμένη στάση δεν αποκτάται σε συνθήκες εργαστηρίου. Ο δικός μου πολιτικός λόγος δεν διδάσκεται σε λευκά κελιά στην απομόνωση. Το μοναδικό σχολείο του είναι οι πολύχρονοι αγώνες στο πεζοδρόμιο, στο αμφιθέατρο και στο γιαπί.

Η εισαγγελέας προσπάθησε να θολώσει τα νερά λέγοντας σε μάρτυρες: «Καλά μέχρι το '83. Μετά όμως;» Κάνει πως δεν καταλαβαίνει, παρότι μίλησαν καθαρά οι μάρτυρες για συμμετοχή μου σε πάμπολλες διαδηλώσεις, πορείες, κινητοποιήσεις και άλλες αγωνιστικές παρεμβάσεις για όλο το διάστημα μέχρι τη σύλληψή μου και μάλιστα η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι μετά το '83. Αν είχα χαθεί μετά το '83, κυρία εισαγγελέα, ή αν ήμουν απλός θεατής έστω, δεν θα με θυμόταν κανείς μετά 23 χρόνια.

Αντιθέτως οι μάρτυρές μου είπαν καθαρά ότι ο Χριστόδουλος όχι απλώς ήταν παρών σε όλες τις εκδηλώσεις του μαζικού κινήματος όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ήταν στην πρώτη γραμμή πάντα, πρώτη αλυσίδα στις διαδηλώσεις, πρωτεργάτης σε απεργίες και καταλήψεις και ομιλητής σε συγκεντρώσεις, ιδρυτικό μέλος και εκλεγμένος στο ΔΣ σωματείων και συλλόγων μέχρι το 2002.

Σας το είπαν ξεκάθαρα. Και σ' αυτή [την κινητοποίηση] ήταν και στην άλλη και σ' όλα τα Πολυτεχνεία ήταν και σ' όλες τις Πρωτομαγιές και στο Κιλελέρ και στις απεργίες και στις καταλήψεις και σε κάθε λογής κινητοποιήσεις. Και παρότι δεν πηγαίναμε στις διαδηλώσεις για φωτογράφηση, υπάρχουν φωτογραφίες μου ακριβώς επειδή ήμουν πρώτη σειρά. Θα μπορούσαμε να φέρουμε κι άλλες αλλά εμένα η έννοια μου δεν ήταν να κάνω συλλογές. Και απ' αυτές κ. εισαγγελέα γίνεται φανερό ότι εγώ δεν κρυβόμουν ποτέ ούτε είχα λόγους να κρυφτώ. Αλλωστε αν κρυβόμουν δεν θα με γνώριζαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κατέθεσαν ότι στους χώρους που κινιόμουν με ήξεραν και οι πέτρες και στη Λάρισα και στην Αθήνα και στις σχολές ΑΕΙ-ΤΕΙ και στα σωματεία και στους συλλόγους και στα Εξάρχεια και στον Πειραιά και στο Πέραμα και στην Ηλιούπολη και στην Καισαριανή και στην Κοκκινιά και όπου αλλού υπήρχε πολιτική δραστηριότητα και στο νησί μου όπου το 'Χριστόδουλος' ήταν συνώνυμο της πολιτικής δράσης».

Ο ανεπιθύμητος κατηγορούμενος

Αυτές οι παρατηρήσεις του Χριστόδουλου Ξηρού που το δικαστήριο απαγόρευσε να ειπωθούν δημόσια, μαζί με τους άλλους του ισχυρισμούς για κάθε χωριστή ενέργεια, ασφαλώς δεν επρόκειτο να ανατρέψουν την κατηγορία. Θα έθεταν όμως σε σοβαρή αμφισβήτηση την προανακριτική του απολογία, στην οποία έχει βασιστεί η πρωτόδικη καταδίκη του ίδιου και άλλων συγκατηγορουμένων του.

Να για ποιο λόγο το δικαστήριο επέμενε σ' αυτή την ακραία τυπολατρία. Ο κατηγορούμενος είχε από την αρχή ξεκαθαρίσει ότι γι' αυτόν είχε έρθει η στιγμή της κρίσης: «Η αποδοχή ή μη της ένστασης για τις προανακριτικές είναι για μένα η δίκη. Και γι' αυτό, ό,τι έχω να σας πω θα το πω τώρα. Μετά δεν θα 'χω κανένα λόγο να σας το πω. Είτε τη δεχτείτε την ένσταση είτε όχι. Ξέρω τι θα κάνετε, το 'χετε δείξει λίγο πολύ. Αυτό όμως είναι δικό σας θέμα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι θέλω να παρουσιάσω αυτά που υποστηρίζω και που έχω αποδείξει δέκα μήνες εδώ μέσα.

Στην πρώτη δίκη νόμιζα ότι κάποια πράγματα είναι αυτονόητα, αλλά δεν ήταν. Οταν διάβασα την απόφαση του Μαργαρίτη, και είδα τι τερατολογίες χρησιμοποίησε, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τίποτα αυτονόητο».

Αυτά τα αυτονόητα δεν τον άφησαν να τα πει. Η επίσημη δικαιολογία της έδρας ήταν ότι δεν πρέπει να καθυστερήσει η διαδικασία με αυτά τα ζητήματα κι ότι αυτά θα τα έλεγε στην απολογία του. Αλλά όλοι γνώριζαν ότι η καθυστέρηση που θα προκαλούσε η αποχώρηση του κ. Ξηρού θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Για να γλιτώσει δυο ώρες, το δικαστήριο σπατάλησε μια βδομάδα. Δυστυχώς το μόνο συμπέρασμα που μπορεί κανείς να βγάλει από τη στάση της έδρας ήταν ότι προτίμησε να συνεχίσει τη δίκη χωρίς άλλον έναν «ενοχλητικό» κατηγορούμενο.

Η αλήθεια είναι ότι στη δίκη του Εφετείου ο Χριστόδουλος Ξηρός ήταν ο κατηγορούμενος που πήρε επάνω του όλη τη διαδικασία. Οσο βουβός και απαθής ήταν στην πρώτη δίκη (μέχρι την απολογία του), τόσο ενεργός, επίμονος και παρεμβατικός ήταν στη δεύτερη. Στην πρώτη δίκη πλανιόταν η υποψία ότι η προανακριτική του απολογία στην οποία στηριζόταν το κατηγορητήριο ήταν αληθινή και αυθόρμητη, προϊόν συναλλαγής. Μετά τη σκληρή καταδίκη, κανείς δεν μπορεί πια να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. «Σε αυτή την ανατροπή, στην απαλλαγή μου απ' αυτό το άγος, συνέβαλε και η πρωτόδικη απόφαση. Γιατί, βέβαια, δε νοείται συναλλαγή που να πληρώνεται με 10 ισόβια και 1.640 χρόνια φυλακής».

Αυτή η νέα εικόνα του κατηγορούμενου που αμφισβητεί με σοβαρά στοιχεία και επιχειρήματα την προανακριτική του απολογία δεν ήταν φαίνεται συμβατή με τη συνέχιση της δίκης στο Εφετείο. Την κρίσιμη ώρα η έδρα έκλεισε τ' αυτιά της στον Χριστόδουλο Ξηρό και τον υποχρέωσε να αποχωρήσει.

 

(Ελευθεροτυπία, 11/11/2006)

 

www.iospress.gr