Το δικαίωμα της απεργίας στα ΜΜΕ απειλείται από τους εργοδότες

 

Νόμος είναι το δίκιο του Εκδότη!


«Η «Καθημερινή» θα περιφρουρήσει τη νομιμότητα με κάθε τρόπο»
             
(«Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 4/10/2006)


Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης μπορούν να περιφρονούν θεμελιώδεις διατάξεις για τη νόμιμη λειτουργία των επιχειρήσεών τους. Είναι σε θέση να λειτουργούν αυθαίρετα ραδιοτηλεοπτικά μέσα καταλαμβάνοντας δωρεάν δημόσιες συχνότητες. Εχουν "κερδίσει", με τη "διαπλοκή" τους, την ασυλία, φοροδιαφεύγοντας συστηματικά, στερώντας από τα ασφαλιστικά Ταμεία (ΤΣΠΕΑΘ, ΤΑΤΑ, ΤΑΙΣΥΤ, ΕΔΟΕΑΠ, ΙΚΑ κ.λπ.) τις εισφορές που παρακρατούν από τους εργαζομένους τους. Και όταν τα σωματεία του Τύπου απειλούν με απεργία κάποια από τις πολλές ασύδοτες επιχειρήσεις Ενημέρωσης, τότε οι βαρόνοι των ΜΜΕ καταφεύγουν στα στοργικά δικαστήρια, τα οποία κατά κανόνα την κηρύσσουν "παράνομη και καταχρηστική". Το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας δημοσιογράφων, τεχνικών, διοικητικών και όλων των εργαζομένων στον "θαυμαστό" κόσμο των "νταβατζήδων" έχει καταργηθεί προ πολλού.

Απολύσεις και φυλακίσεις

Πρόσφατα η ιδιοκτησία της εφημερίδας «Καθημερινή» αποφάσισε ότι "πρέπει να αλλάξει τα παλιά της έπιπλα", δηλαδή να απολύσει ύστερα από 10-16 χρόνια προσφοράς επτά συντάκτες, οι οποίοι ώς τον περασμένο Φεβρουάριο είχαν την ευθύνη της έκδοσης του εξαιρετικού ενθέτου της εφημερίδας "Επτά Ημέρες". Οπως ισχυρίστηκαν οι εκπρόσωποι της ιδιοκτησίας, κύριοι Αν. Καρκαγιάννης και Ν. Νικολάου στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ (28/9/2006), οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι "δεν μπορούσαν να απορροφηθούν" στην εφημερίδα, και πρέπει να αντικατασταθούν από νεότερους, παραγωγικότερους κ.λπ., ενώ παράλληλα διαφήμιζαν τις νέες πανάκριβες δημοσιογραφικές "μετεγγραφές" τους και προανήγγειλαν και πολλές άλλες. Με λίγα λόγια, δεν ετέθη ζήτημα "περικοπών για οικονομικούς λόγους", όπως επιτάσσει η μόδα του "νεοφιλελευθερισμού", αλλά προβλήθηκε αποκλειστικά το "διευθυντικό δικαίωμά" τους, δηλαδή να "σκοτώνουν" -οι ογδοντάρηδες (!)- "τα (40χρονα) άλογα όταν γεράσουν"...

Ακολούθησαν δύο μαζικές συνελεύσεις των δημοσιογράφων της Καθημερινής, οι οποίες ομόφωνα τάχθηκαν υπέρ των αποφάσεων της ΕΣΗΕΑ και των άλλων συνεργαζόμενων Ενώσεων του Τύπου και ΜΜΕ για την άμεση κήρυξη προειδοποιητικής 24ωρης απεργίας στην εφημερίδα, κατά των απολύσεων. Και τότε, όπως ήταν αναμενόμενο, μπήκε μπρος η γνωστή σε όλους τους ιδιοκτήτες Τύπου και ΜΜΕ "πατέντα" της προσφυγής στη Δικαιοσύνη:

"Να αναγνωριστεί ο παράνομος και καταχρηστικός χαρακτήρας της απεργίας και των στάσεων εργασίας που κήρυξαν η ΕΣΗΕΑ, η ΕΣΠΗΤ, η ΕΠΗΕΑ και η ΕΤΗΠΤΑ. Να απαγορευθεί η πραγματοποίηση και συνέχιση της απεργίας, καθώς και κάθε μελλοντική κινητοποίηση με τα ίδια αιτήματα και λόγους. Να διαταχθεί χρηματική ποινή σε βάρος των εναγομένων (εκπροσώπων των Ενώσεων) από 1.000 ευρώ για κάθε μέρα που τυχόν πραγματοποιήσουν απεργία και να διαταχθεί προσωπική κράτηση μέχρι 6 μηνών σε βάρος (των εκπροσώπων των Ενώσεων) για κάθε μέρα απεργίας σε περίπτωση μη συμμόρφωσής τους" (Αγωγή «Καθημερινής» στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, 6/10/2006).

Ας δούμε τα επιχειρήματα της «Καθημερινής», που με καρμπόν προβάλλουν στα δικαστήρια όλοι οι εκδότες, απαγορεύοντας κάθε απεργία στις επιχειρήσεις τους:

1. "Η περί απεργίας απόφαση λήφθηκε από αναρμόδια όργανα", διότι "σύμφωνα με το άρθρο 20 παρ. 1 Ν.1264/82 η απεργία κηρύσσεται πάντοτε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης (...) Σημειώνουμε εν προκειμένω ότι στο έγγραφο γνωστοποίησης της ΕΣΗΕΑ αναφέρεται μια απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των μελών της με ημερομηνία 16.5.2006, η οποία είναι πολύ προγενέστερη από τα περιστατικά για τα οποία χορήγησε δήθεν την εξουσιοδότηση στο Διοικητικό Συμβούλιο να προβεί σε απεργία". Συνεπώς "όταν η συνέλευση αποφασίζει αόριστα απεργιακές κινητοποιήσεις και αναθέτει στο Δ.Σ. να αποφασίσει την εξατομίκευσή τους κατά την κρίση του, τότε παραβαίνει το νόμο (...) Για το θέμα αυτό αναφερόμαστε στην ad hoc 1702/04 απόφαση του Δικαστηρίου σας, που έκρινε ακριβώς το ίδιο ζήτημα με διαδίκους την ΕΣΗΕΑ και τον ραδιοσταθμό ΣΚΑΪ" (σ.σ.: τότε -Ιούλιος 2004- που οι πρωταγωνιστές του απεργοσπαστικού μηχανισμού του κ. Γ. Αλαφούζου έβριζαν την ΕΣΗΕΑ και γενικώς τα συνδικάτα και γι' αυτό τιμωρήθηκαν με πρόστιμο 10.000 ευρώ από το ΕΣΡ).

2. "Οι εναγόμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν φρόντισαν ούτε να μας γνωστοποιήσουν, ούτε να μας διαθέσουν προσωπικό ασφαλείας για την ασφάλεια των εγκαταστάσεων και την πρόληψη καταστροφής και ατυχημάτων".

3. "Η περιγραφή του αιτήματος για την απεργία 'διαμαρτυρίας' και συμπαράστασης σε αυτήν δεν συνιστά σε καμία περίπτωση λόγο για την άσκηση του δικαιώματος της απεργίας και μάλιστα σε μια εφημερίδα η οποία έχει διατηρήσει παρά τις ζημίες της το προσωπικό της".

4. "Η απεργία θα καταστήσει ανέφικτη την έκδοση της εφημερίδας την Τρίτη 10.10.2006 (...) Ετσι όχι μόνον θα μειωθούν τα έσοδά μας τουλάχιστον κατά 50.000 ευρώ και δεν θα τηρηθούν τα διαφημιστικά προγράμματα, αλλά θα δημιουργηθεί και αίσθημα ανασφάλειας στο αναγνωστικό κοινό (sic), που επί δύο μέρες θα στερηθεί των υπηρεσιών της εφημερίδας μας. Το ίδιο αίσθημα θα δημιουργηθεί και στον διαφημιστικό κόσμο με κίνδυνο ακύρωσης των διαφημιστικών συμβολαίων. Η βλάβη είναι δυσανάλογη και προφανώς καταχρηστική". (σ.σ.: να και η θεωρία του "ασύμμετρου πολέμου", όταν δεν υπολογίζονται τα μεροκάματα που θα χάσουν οι απεργοί και το ψωμί ορισμένων καταχρηστικά απολυομένων).

5. "Οι ζημιές της επιχείρησής μας σύμφωνα με τον ισολογισμό είναι 229.315,23 ευρώ, και εντούτοις προσχηματικά η ΕΣΗΕΑ προκήρυξε απεργία, γεγονός που γεννά πολλά ερωτηματικά για τη σκοπιμότητά της. Είναι δε ενδεικτικό, ότι σε άλλες περιπτώσεις, όπως λ.χ. ενδεικτικά στο συγκρότημα Τράγκα με πολλαπλά προβλήματα, δεν έχει επιδειχθεί ανάλογη ευαισθησία (...) Αν μάλιστα συνδυαστεί το γεγονός ότι η εφημερίδα μας είναι πρώτη σε κυκλοφορία ανάμεσα στα πρωινά φύλλα, τότε η διακοπή της έκδοσής της και η προειδοποίηση για συνέχιση απεργιακών κινητοποιήσεων, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στη δημιουργία υπόνοιας κλίματος αθέμιτου ανταγωνισμού" (σ.σ.: Τι κι αν στο "συγκρότημα Τράγκα" τα σωματεία κάθε τόσο προχωρούν σε επισχέσεις εργασίας, καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας κ.λπ.;).

6. "Η ΕΣΗΕΑ επιχειρεί να ανατρέψει εξωδικαστικά και μάλιστα εκβιαστικά την καταγγελία της σύμβασης της κ. Τράιου, υποχρεώνοντάς μας σε ανάκληση της απόφασής μας με ταυτόχρονη αποδοχή του χαρακτήρα της ως παρανόμου ή καταχρηστικού" (σ.σ.: αν είναι δυνατόν τα σωματεία και σύσσωμοι οι εργαζόμενοι στην «Καθημερινή» να μη συμμερίζονται τον "νόμιμο χαρακτήρα" της απόλυσης μιας επί 16 χρόνια άξιας συναδέλφου τους).

7. "Σημειώνουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η ΕΣΗΕΑ κηρύττει απεργία για τον ίδιο μάλιστα λόγο στην εφημερίδα μας, και ότι προηγούμενη απόφασή της είχε κηρυχθεί ως παράνομη με την 1589/96 απόφαση του δικαστηρίου σας".

Αν δεν σπάσουμε αβγά...

Τελικά, η κ. Ελευθερία Τράιου "θυσιάστηκε" από την ΕΣΗΕΑ, που δεν υπήρχε περίπτωση να πραγματοποιήσει -με το σημερινό συσχετισμό στο Δ.Σ. της- την "παράνομη απεργία" και ό,τι αυτή συνεπάγεται, για την επαναπρόσληψή της, και εκείνο που έμεινε ως "κέρδος" ήταν οι διαβεβαιώσεις του κ. Αλαφούζου για το "πάγωμα" του υπολοίπου προγράμματος "απόσυρσης των παλιών επίπλων" του μαγαζιού του.

Ωστόσο το θέμα παραμένει: Τα δικαστήρια δεν αποδέχονται τις αποφάσεις της ετήσιας Γενικής Συνέλευσης της ΕΣΗΕΑ με τις οποίες εξουσιοδοτείται εν λευκώ το Δ.Σ. να πραγματοποιεί γενικές ή επιμέρους απεργίες στον Τύπο και στα ΜΜΕ. Ζητούν την -πρακτικά αδύνατη- σύγκληση ειδικής Γενικής Συνέλευσης των 5.000 μελών του σωματείου (με τις γνωστές χρονοβόρες διαδικασίες για την επίτευξη απαρτίας) πριν απ' οποιαδήποτε απόφαση για την κήρυξη οποιασδήποτε απεργίας. "Η παγίωση της αποδοχής αυτού του τυπικού λόγου από τα δικαστήρια οδηγεί στην κατ' ουσίαν κατάργηση της δυνατότητάς μας κηρύξεως απεργίας", υπογραμμίζει σε σχετικό κείμενό του ο νομικός σύμβουλος της ΕΣΗΕΑ Λάζαρος Μπελίτσης. Και επιπλέον η νομολογιακή υπαγωγή των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ στις διατάξεις του 1264/82, που υποχρεώνει τα συνδικάτα να κηρύττουν με "ειδικό τρόπο" απεργίες σε επιχειρήσεις "δημοσίου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας", θέτει ως πρόσθετες προϋποθέσεις και τον "προηγούμενο δημόσιο διάλογο υπό τη διεύθυνση μεσολαβητού του υπουργείου Εργασίας (ΟΜΕΔ)", και "τη διάθεση προσωπικού ασφαλείας για την εξυπηρέτηση των στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου". Με άλλα λόγια, για να απεργήσουν οι δημοσιογράφοι και οι άλλοι κλάδοι στη δημόσια και την ιδιωτική ραδιοτηλεόραση -ακόμα κι αν καταφέρουν να πραγματοποιήσουν τις "ειδικές" γενικές συνελεύσεις όλων των μελών των σωματείων τους- θα πρέπει να έχουν "εξαντλήσει" τον "διάλογο" με την εργοδοσία υπό την επιστασία του Κράτους, να έχουν προ τετραημέρου επιδώσει τα αιτήματά τους στην όποια "offshore" εταιρεία του καναλιού και να δώσουν εγκαίρως και κατάλογο με το "απαραίτητο προσωπικό ασφαλείας" μη τυχόν και η κοινωνία στερηθεί την ποιοτική Ενημέρωση και τη μεγαλειώδη ψυχαγωγία που παρέχει το κάθε ηλεκτρονικό Μέσο. "Η διάθεση προσωπικού ασφαλείας έχει σαν αποτέλεσμα την μετάδοση ολιγόλεπτων έστω δελτίων ειδήσεων και οδηγεί στην υπονόμευση του σκοπού της απεργίας", σημειώνει ο νομικός σύμβουλος της ΕΣΗΕΑ.

Στο τέλος του μήνα η διοίκηση της ΕΡΤ Α.Ε. πρόκειται να πετάξει στο δρόμο πολλές δεκάδες "συμβασιούχους", όπως ακριβώς έπραξε και τον Ιούλιο, και η απόπειρα απεργίας της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ κρίθηκε "παράνομη και καταχρηστική". Αν η ΕΣΗΕΑ ούτε κι αυτή τη φορά δεν μπορεί να υπερασπιστεί τις θέσεις εργασίας στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, σε μια περίοδο που καθημερινά χάνονται δουλειές στον Τύπο και υπονομεύονται οι Συλλογικές Συμβάσεις και τα συντακτικά δικαιώματα των δημοσιογράφων, τότε καλύτερα να μετατραπεί σε επιδοτούμενο από το "αγγελιόσημο" μαυσωλείο ελεφάντων. Αν θέλει να αναδειχθεί σε ζωντανό σωματείο στην υπηρεσία των εργαζομένων δημοσιογράφων και της έντιμης Ενημέρωσης των πολιτών, οφείλει να κατέβει στο πεζοδρόμιο μαζί με ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας.

 

 

 

(Ελευθεροτυπία, 21/10/2006)

 

www.iospress.gr