Πώς η εξιχνίαση ενός τροχαίου εξαρτάται από την εθνικότητα του θύματος

 

Το δίκαιο των ελληνικών 4x4
 

  «Η δικαιοσύνη είναι το ύστατο καταφύγιο των αδυνάτων»
            
(Δημήτρης Λινός, συνέντευξη στην «Κ.Ε.», 2/4/06)


Ενώ ακόμα οι προβολείς των ΜΜΕ είναι πάνω στη Βέροια ψάχνοντας τις αιτίες και τα αποτελέσματα της «παιδικής εγκληματικότητας», μια γρήγορη ματιά στον αθηναϊκό και επαρχιακό Τύπο επιβεβαιώνει τη διαπίστωση ότι η πολύμηνη καθυστέρηση για τον Αλεξ δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας. Οι έρευνες των διωκτικών αρχών καθυστερούν απελπιστικά όταν τα θύματα είναι αλλοδαποί. Οσο για τη Δικαιοσύνη, σ' αυτές τις περιπτώσεις αποδεικνύεται πραγματικά τυφλή.

- Στη Μυτιλήνη κλείστηκε στη φυλακή για βιασμό έξι μήνες ένα εικοσάχρονο παιδί, ενώ ο δράστης ήταν ένα «καμάρι» του ελληνικού στρατού.

- Στην Ηλεία βρέθηκε νεκρός 22χρονος αλλοδαπός εργάτης στο χώρο της επιχείρησης όπου δούλευε και δεν διανοήθηκε κανείς να ελέγξει τους υπεύθυνους της εταιρείας.

- Στην Πάτρα δικάστηκε για κλοπή βενζινάδικου νεαρός Αλβανός με μόνη μαρτυρία εκείνη ενός Ελληνα ψυχοπαθή. Χάρη στις προσπάθειες της συνηγόρου του Κατερίνας Ιατροπούλου δεν προφυλακίστηκε. Εντελώς τυχαία, ακριβώς την ώρα της δίκης του, συνελήφθη σε άλλη ληστεία Ελληνας δράστης που ομολόγησε και τη ληστεία που είχε αποδοθεί στον Αλβανό. Ευτυχώς με τον τρόπο αυτό το δικαστήριο αναγκάστηκε να διακόψει τη δίκη του Αλβανού και να τον αφήσει ελεύθερο. Ολα αυτά μέσα στο μήνα Μάιο.

- Μέσα στον ίδιο μήνα τέθηκε στο αρχείο για δεύτερη φορά η υπόθεση 18χρονου Αλβανού που σκοτώθηκε στην Πτολεμαΐδα σε τροχαίο. Μάταια προσπάθησαν να αναδείξουν την υπόθεση στις εφημερίδες τους οι δημοσιογράφοι Ρ. Βασβατέκη και Χ. Βήττας («Απόπειρα συγκάλυψης ευθυνών σε θανατηφόρο τροχαίο», «Πτολεμαίος» 12/5/2006 και «Γρίφος με θύμα τροχαίου», «Μακεδονία» 16/5/2006). Τα ρεπορτάζ με εκτενείς αναφορές περιέγραφαν τις συνθήκες του τροχαίου, το βιαστικό κλείσιμο της υπόθεσης αλλά και τον απεγνωσμένο αγώνα του άτυχου πατέρα για τη διαλεύκανση των συνθηκών θανάτου του γιου του. Το περιστατικό όπως παρουσιάζεται στα δύο ρεπορτάζ έχει ως εξής: Στις 23/9/03 σκοτώνεται εν ώρα εργασίας ο δεκαοκτάχρονος Αλβανός Γκεντιάμ Ντραγκόι. Το παιδί δούλευε «πακετάς» σε γνωστό κατάστημα της Πτολεμαΐδας χωρίς φυσικά καμία ασφάλιση. Σε κανονική πορεία με το μηχανάκι του χτυπήθηκε από τζιπ που έβγαινε με την όπισθεν από συνεργείο αυτοκινήτων. Το παιδί εκσφενδονίστηκε στο αντίθετο ρεύμα και συνθλίφτηκε από τη ρόδα τουριστικού λεωφορείου που περνούσε εκείνη τη στιγμή. Μέχρι εδώ, πέρα από την τραγικότητα του αποτελέσματος, όλοι θα συμφωνήσουν ότι ήταν η «κακιά η ώρα» και ότι οι υπαίτιοι έπρεπε να συλληφθούν με την αυτόφωρη διαδικασία και να παραπεμφθούν σε τακτική δικάσιμο για φόνο εξ αμελείας, όπως συνήθως γίνεται στα αυτοκινητικά δυστυχήματα. Η Δικαιοσύνη θα ερευνούσε τις ποινικές και τις αστικές ευθύνες των εμπλεκομένων. Φυσικά, συνήθως οι ποινές σε τέτοια συμβάντα είναι σχετικά χαμηλές και κατά συνέπεια δεν θα υπήρχαν ούτως ή άλλως για τους υπεύθυνους του τροχαίου σοβαρές επιπτώσεις. Κυρίως η Δικαιοσύνη θα έδινε στον πατέρα τη δυνατότητα να αισθανθεί μέσα στον πόνο για το χαμό του παιδιού του ότι ζει σε μια ευνομούμενη χώρα. Αμ δε!

Εφταιγε το θύμα

Η «εξαντλητική» έρευνα της Τροχαίας Πτολεμαΐδας που ακολούθησε κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έφταιγε το ίδιο το θύμα και η αρμόδια αντεισαγγελέας έβαλε την υπόθεση στο αρχείο. Θυμίζουμε εδώ άλλη μια υπόθεση που τέθηκε στο αρχείο στην Πτολεμαΐδα και αφορούσε το θάνατο από φωτιά στο κρατητήριο ενός νέου ανθρώπου («Ο δεύτερος θάνατος ενός κρατούμενου», 18/2/06).

Ο οδηγός του τζιπ (επίλεκτο μέλος της τοπικής κοινωνίας) έπεισε ότι δεν έβγαινε από συνεργείο με όπισθεν, αλλά ήταν κανονικά στο δρόμο και προπορευόταν της μηχανής κι όταν σταμάτησε, ο νεαρός έπεσε επάνω του και εκσφενδονίστηκε! Ας σημειωθεί εδώ ότι το συγκεκριμένο συνεργείο τρία χρόνια τώρα δεν έχει δώσει κατάσταση που να προκύπτει αν ήταν ή όχι εκεί το τζιπ, πράγμα που ζητάει απεγνωσμένα ο πατέρας. Αλλά και ο οδηγός του λεωφορείου έπεισε ότι δεν έτρεχε και επομένως δεν μπορεί να του καταλογιστεί ότι δεν μπόρεσε να σταματήσει με αποτέλεσμα να πατήσει το νεαρό. Καμιά δεκαριά μάρτυρες κατέθεσαν ότι κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα και κατά συνέπεια οι δύο Ελληνες οδηγοί δεν ευθύνονται. Αντίθετα, το θύμα «οδηγούσε χωρίς προστατευτικό κράνος και χωρίς τη σύνεση και την τεταμένη προσοχή που απαιτείται ώστε να ρυθμίσει την ταχύτητά του σε σχέση με την κυκλοφορία», όπως μας πληροφορεί η έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας. Τέλος, με 11 φωτογραφίες εκ των οποίων μόνον οι τρεις ήταν από τον τόπο του συμβάντος, οι αστυνομικές αρχές τεκμηρίωσαν τις ευθύνες του παιδιού, αν και υποσημειώνουν στα ψιλά ότι υπήρξε μετακίνηση του οχήματος πριν από τη μετάβασή τους εκεί.

Η πραγματικότητα, όμως, σύμφωνα με τον πατέρα του θύματος, είναι τελείως διαφορετική: «Πιστεύουμε ότι ο θάνατος του παιδιού μας επήλθε σε λίγα λεπτά και όχι σε 4 μέρες σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, διότι δεν είναι δυνατόν να ζήσει άνθρωπος πάνω από τον οποίο πέρασε όχημα 10 έως 15 τόνων». Η «αναβολή» του μοιραίου όμως βόλευε και τη μη σύλληψη των οδηγών. Τρεις μήνες μετά, ο πατέρας έλαβε από ανώνυμη πηγή φωτογραφίες από το συμβάν που έδειχναν το τζιπ να βρίσκεται διαγώνια στο δρόμο κι όχι οριζόντια, όπως ισχυρίστηκε η Τροχαία. Εκτός από τα εμφανή σημάδια από τους τροχούς του λεωφορείου στην άσφαλτο φαίνεται καθαρά η δεξιά κλίση του λεωφορείου και το «φευγάτο» πίσω μέρος του, πράγμα που αποδεικνύει ακόμα και στους δύσπιστους ότι η ταχύτητά του ήταν εμφανώς μεγαλύτερη από τα 50 χλμ. την ώρα και άρα εκτός επιτρεπτού ορίου. Εξ ου και δεν μπόρεσε να σταματήσει εγκαίρως. Οι φωτογραφίες είχαν τραβηχτεί επί τόπου από αυτόπτη μάρτυρα που θέλησε να βοηθήσει την πορεία της δικαστικής έρευνας, αποδεικνύοντας ότι το τζιπ είχε βγει με την όπισθεν από το συνεργείο και δεν προπορευόταν της μηχανής. Η διαγώνια θέση του αλλά και το σημείο πρόσκρουσης το αποδεικνύουν. Από την άλλη μεριά δύο βασικοί αυτόπτες μάρτυρες που απεικονίζονται και στις φωτογραφίες, ένας Ελληνας κι ένας Αλβανός, διαμαρτυρήθηκαν για τον τρόπο που γράφτηκαν οι καταθέσεις τους. Ο Ελληνας μάρτυρας έδωσε και δεύτερη κατάθεση, ισχυριζόμενος ότι τον πίεσαν στο Τμήμα να φανεί ότι έφταιγε το θύμα και ότι έγραψαν άλλα από αυτά που είπε. Προς τιμήν του ο άνθρωπος έδωσε και δεύτερη κατάθεση και αν χρειαστεί θα την επαναλάβει. Ο Αλβανός μάρτυρας ζήτησε μεταφραστή για να καταθέσει αλλά δεν του έδωσαν και ισχυρίζεται ότι άλλα είπε και άλλα γράφτηκαν. Μάλιστα, όταν είδε αργότερα την κατάθεσή του παρατήρησε ότι η υπογραφή του ήταν στη μέση της σελίδας, ενώ εκείνος την είχε βάλει κανονικά στο τέλος. Η Τροχαία αποφάσισε όμως ότι «αμελώς» έπεσε το παιδί στο προπορευόμενο τζιπ κι εκσφενδονίστηκε πολλά μέτρα μακριά στις ρόδες του επίσης νομίμως κινουμένου με 50 χλμ./ώρα λεωφορείου. Η αντεισαγγελέας το δέχτηκε και απέρριψε την έγκληση του πατέρα βάζοντας την υπόθεση στο αρχείο. Το ίδιο έκανε και η εισαγγελική αρχή της Κοζάνης παρά τα στοιχεία που είχε προσκομίσει ο πατέρας. Κανένας δικηγόρος δεν βρέθηκε σε Πτολεμαΐδα και Κοζάνη πρόθυμος να υποστηρίξει την έγκληση του πατέρα στο ποινικό δικαστήριο αλλά μόνο στο αστικό.

Μόλις η υπόθεση τέθηκε και από την Κοζάνη στο αρχείο, ο πατέρας απευθύνθηκε με γράμμα στον υπουργό Δικαιοσύνης και στον Αρειο Πάγο. Το γραφείο του υπουργού απάντησε ευγενικά ότι το αίτημα διαβιβάστηκε στην Εισαγγελία Εφετών Δυτικής Μακεδονίας ως μόνη αρμόδια να το κρίνει. Ο Αρειος Πάγος γνωστοποίησε στον πατέρα ότι δεν έχει φυσικά αρμοδιότητα να ελέγξει την ουσιαστική κρίση των δικαστηρίων. Τέλος, η Αστυνομική Διεύθυνση Κοζάνης με έγγραφό της νίπτει τας χείρας της παραπέμποντας στην Εισαγγελία Κοζάνης αλλά και στην Τροχαία Πτολεμαΐδας την αρμοδιότητα να κρίνει την ύπαρξη ή όχι νέων στοιχείων.

Στο αρχείο - χωρίς δίκη;


Είναι πιθανό κάπου ο πατέρας μέσα στον πόνο του να υπερβάλλει και πράγματι τα περιστατικά να είναι όντως μπερδεμένα. Γι' αυτό όμως προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, ακόμα κι αν οι δύο επιφανείς πολίτες της Πτολεμαΐδας επρόκειτο να ταλαιπωρηθούν σε μια ενδεχόμενη δίκη.

Ας σκεφτούμε όμως τι θα έκανε η Εισαγγελία Κοζάνης αν το μηχανάκι το οδηγούσε Ελληνόπουλο και, κυρίως, αν ο οδηγός του αυτοκινήτου που το σκότωσε ήταν Αλβανός. Θα έμπαινε η υπόθεση στο αρχείο χωρίς δίκη; Στα αυτιά όλων αυτό ακούγεται σαν ανέκδοτο.

Ακόμα κι αν φωνάζουν οι βασικοί αυτόπτες μάρτυρες. Ακόμα κι αν πολύ περισσότερο φωνάζουν οι πολλές έγχρωμες φωτογραφίες από τον τόπο του δυστυχήματος πριν μετακινηθεί το τζιπ και, τέλος, όσο κι αν φωνάζει ο πατέρας για τον άδικο χαμό του Γκεντιάμ, ο θόρυβος του τζιπ τα καλύπτει όλα. Οσο για τον κατάλογο των αλλοδαπών θυμάτων πάσης φύσεως κακομεταχείρισης, συνεχώς αυξάνεται, ενώ όλοι γύρω σφυρίζουν αδιάφορα. Οι γνωστοί άγνωστοι ρατσιστές της διπλανής πόρτας παραμένουν ατιμώρητοι και οι σιωπηλοί πολίτες τρομοκρατούνται από την «παιδική εγκληματικότητα»...
 

(Ελευθεροτυπία, 8/7/2006)

 

www.iospress.gr