Βρέθηκε ο αποδιοπομπαίος τράγος για το σκάνδαλο με το μολυσμένο αίμα 
 

Ρατσισμός χωρίς προφυλάξεις

 

Τελικά τι μάθαμε από όλο αυτό τον πλούτο των πληροφοριών που μας βομβάρδισαν μόλις έγινε γνωστό το δραματικό γεγονός της μετάδοσης του ιού του AIDS σε νεαρή κοπέλα μέσω μετάγγισης μολυσμένου αίματος;

Η υπόθεση είναι ασφαλώς πολύ σοβαρή για να περιοριστεί το ενδιαφέρον μας στα αλληλοκαρφώματα των κυρίων Κακλαμάνη και Αβραμόπουλου. Γιατί με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε αυτό το πραγματικό περιστατικό κινδυνεύουμε να γυρίσουμε πίσω στη φάση του πρώτου πανικού που κυρίευσε τις κοινωνίες πριν από δυο δεκαετίες, όταν ανακαλύφτηκε η ύπαρξη του φονικού ιού. Ο κοινωνικός στιγματισμός των φορέων και ο αποκλεισμός των ασθενών ήταν οι πρώτες πρωτόγονες αντιδράσεις. Ακόμα και στρατόπεδα συγκέντρωσης οραματίστηκαν τότε οι προστάτες της δημόσιας υγείας για να διαφυλάξουν την αμόλυντη κοινωνία από την κατάρα των «διεστραμμένων». Στο όνομα της κοινωνικής ευαισθησίας κινδυνεύουμε σήμερα να επιστρέψουμε στις ίδιες βαρβαρότητες.

Αυτή τη φορά ο στόχος είναι οι ξένες κοπέλες, θύματα του σύγχρονου δουλεμπόριου, οι οποίες θεωρούνται υπεύθυνες για όσα οι ίδιες υφίστανται:

«Call Girls πολυτελείας σπέρνουν τον ιό του AIDS» τιτλοφορεί το πρωτοσέλιδό της η Espresso (30/3/06) και συμπληρώνει το «ρεπορτάζ» με τους αποκαλυπτικούς υπότιτλους:

«Ψάχνουν ακόμη το call girl που μόλυνε τον 38χρονο με AIDS. Τρέμουν στη Θεσσαλονίκη». Λες και το «call girl» είναι αυτό που επέβαλε σε οποιονδήποτε να έρθει σε σεξουαλική επαφή μαζί του χωρίς προφυλάξεις. Και πώς άραγε «τρέμουν στη Θεσσαλονίκη»; Ούτε ένας δεν έχει ακούσει περί safe sex;

Τα κανάλια πήραν γρήγορα τη σκυτάλη. Ο Ακης Παυλόπουλος στο Alter (30/3) βρήκε μάλιστα και χαρακτηρισμό για τις γυναίκες-θύματα του trafficking. Είναι, λέει, «κινητές βόμβες»:

«Από τον εισαγγελέα αναμένεται να κληθεί και ο 38χρονος επιχειρηματίας που πρόσφερε το μολυσμένο αίμα προκειμένου να δώσει πληροφορίες σχετικά με τη γυναίκα που του μετέδωσε τον ιό του AIDS και η οποία εξακολουθεί να κυκλοφορεί ως κινητή βόμβα στην περιοχή της Θεσσαλονίκης».

Κατά συνέπεια «το θέμα της συζήτησης είναι τα καραβάνια των ανήλικων κοριτσιών που έρχονται από άλλες χώρες, για παράδειγμα το Σαντάνσκι της Βουλγαρίας, όπου είναι πολλές οι ανήλικες κοπέλες που αγοράζονται από τους μαστροπούς, και φτάνουν στην Ελλάδα, προωθούνται στην πορνεία και αποτελούν κινητές βόμβες. Αποτελούν κινητές βόμβες διότι δεν περνάν ποτέ από ιατρικές εξετάσεις και να που φτάσαμε στο σημείο να αναζητείται ακόμη η αλλοδαπή φορέας του AIDS που κόλλησε τον 38χρονο».

Το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα, μόλις παρεμβαίνει ο Κώστας Τσαρούχας και λέει κάτι απλό: «Δεν είναι σίγουρο όμως ότι είναι αλλοδαπή».

Πανικόβλητος ο οικοδεσπότης δεν πιστεύει τ' αυτιά του: «Δεν είναι βέβαιο ότι είναι αλλοδαπή;» Ο κ. Τσαρούχας τον ενημερώνει: «Ο ίδιος είχε πει ότι είχε πάει με δύο Ελληνίδες».

Η λύση είναι να κάνουμε ότι δεν ακούμε. Το «ρεπορτάζ» λοιπόν συνεχίζεται για «τα καραβάνια των ιερόδουλων από το Σαντάνσκι της Βουλγαρίας, πώς φτάνουν στην Ελλάδα και πώς πλέον αποτελούν δημόσιο κίνδυνο». Εμφανίζεται και κάποιος «ειδικός ερευνητής» για να μας πει ότι «αυτές οι γυναίκες όλες έχουν σοβαρό πρόβλημα υγιεινής, ηπατίτιδα, AIDS» αλλά και να καθησυχάσει τους ευαίσθητους: «Αυτές οι κοπέλες σε ένα 70% ξέρουν πού θα πάνε και τι δουλειά θα κάνουν».

Αλλά ο κ. Παυλόπουλος άλλο πρόβλημα έχει: «Πριν πάμε στο αν θέλουν να έλθουν ή αν ξέρουν, θέλω να πάμε στο θέμα των ιατρικών εξετάσεων. Διότι είναι το υπ' αρ. ένα. Ερχονται εδώ και τις πλασάρουν και ο πελάτης (ο ερωτικός σύντροφος) δεν ξέρει ποια έχει δίπλα του! Και δεν ξέρει τι έχει αυτή η κοπέλα».

Μάταια επιχειρεί να τον προφυλάξει η διευθύντρια αιμοδοσίας του Γενικού Κρατικού Αθηνών Κωνσταντίνα Πολίτη: «Αν δοθεί μια υπερβολική έμφαση στη συσχέτιση της υπάρχουσας πορνείας με την αιμοδοσία και τις μεταγγίσεις αίματος, τότε έχουμε ξεφύγει από την πραγματικότητα και έχουμε τρομάξει όλους αυτούς τους ανθρώπους που περιμένουν να μεταγγιστούν για να γίνουν καλά, αλλά παράλληλα έχουμε προσβάλει τις χιλιάδες εθελοντές αιμοδότες που έρχονται να κάνουν το καλό».

Ο κ. Παυλόπουλος το χαβά του: «Γιατί το λέτε αυτό; Οι χιλιάδες εθελοντές αιμοδότες έχουν σχέση με αλλοδαπές ιερόδουλες; Πώς το λέτε αυτό; Οποιοσδήποτε έχει έρθει σε επαφή μ' αυτές τις κινητές βόμβες... [...] Διότι βασική αιτία της εισαγωγής της θανατηφόρας νόσου ποια είναι; Παίζουμε με τα λόγια τώρα; Ποια είναι;»

Πολίτη: Εννοείτε ότι πρέπει να γίνεται λήψη αστυνομικών μέτρων; Εγώ μιλάω για ενημέρωση.

Παυλόπουλος: Εννοώ ότι κυκλοφορούν ελεύθερες αυτές οι γυναίκες-κινητές βόμβες και πρέπει όλοι μας να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί.

Δεν πρέπει να αδικήσουμε βέβαια τον Alter και τον κ. Παυλόπουλο. Παρόμοια ρεπορτάζ με στόχο τις κοπέλες-θύματα του trafficking φιλοξένησαν κατά καιρούς όλα τα κανάλια. Τελευταίο κρούσμα σημειώσαμε στο MEGA, το περασμένο Σάββατο. Κύριο θέμα στις ειδήσεις που παρουσίαζε ο κ. Στραβελάκης δεν ήταν άλλο από τις κοπέλες αυτές που μας μολύνουν με το ζόρι! Είδαμε και πάλι σκηνές από το αμαρτωλό Σαντάνσκι που μας προμηθεύει τις επικίνδυνες κοπέλες και ακούσαμε τον παρουσιαστή να καταλήγει: «Σίγουρα μια πηγή κινδύνου στα βόρεια σύνορά μας!»

Ας ξεχάσουμε λοιπόν όσα ξέραμε για τους τρόπους μετάδοσης (και επομένως προφύλαξης) και να αρχίσουμε να κυνηγάμε τις «κινητές βόμβες», δηλαδή τα θύματα της εμπορίας σωμάτων. Βρέθηκε ο φταίχτης: ο νέος από Βορράν κίνδυνος.


Θέμα προσωπικής ευθύνης

Απευθυνθήκαμε σε μία από τις γιατρούς που εδώ και χρόνια ασχολείται ειδικά με τους ασθενείς αυτής της κατηγορίας. Η Ουρανία Γεωργίου, που εργάζεται στη μονάδα Ευαγγελισμού του ΚΕΕΛΠΝΟ (Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων), μας έδωσε με λίγα λόγια την επιστημονική της άποψη.

*Για τον έλεγχο των αιμοδοσιών:

«Ποιοτικός έλεγχος δεν γίνεται. Εχει σταματήσει εδώ και δύο χρόνια. Ο έλεγχος αυτός γινόταν αν τον ζητούσες για συγκεκριμένους λόγους και γινόταν σε συγκεκριμένα κέντρα αναφοράς. Στην Ιατρική του Πανεπιστημίου, στο εργαστήριο του Χατζάκη, που ήταν κέντρο αναφοράς, όπως και το εργαστήριο της Ρουμελιώτου στη Σχολή Δημόσιας Υγείας. Είναι ένα θέμα το οποίο εγώ το έχω θέσει πολλές φορές γιατί δεν γίνεται».

*Στο εξωτερικό γίνεται;

«Οχι. Στις αιμοδοσίες σαν έλεγχος ρουτίνας δεν γίνεται. Δεν χρησιμοποιείται αυτή η μοριακή μέθοδος για να εξετάζεις κάθε αίμα που λαμβάνεται στην αιμοδοσία. Ο λόγος είναι το κόστος».

*Ποιο είναι «παράθυρο» που αφήνει στον ιό αυτή η έλλειψη;

«Ο χρόνος που χάνεται -η περίοδος του "παραθύρου"- είναι βέβαια πολύ μικρός. Είναι όμως κάτι το οποίο πράγματι μπορεί να συμβεί. Από τη μιάμιση βδομάδα και μετά μπορεί να ανιχνευτεί με τις απλές μεθόδους ο ιός. Αυτό που συνέβη, έχει λίγες πιθανότητες να συμβεί, αλλά είναι γνωστό ότι μπορεί να συμβεί. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος που μπορεί να συμβεί η μετάδοση μέσα από τις αιμοδοσίες».

*Η αντιμετώπιση των φορέων:

«Είναι ασφαλώς ένα σοβαρό θέμα υγείας, αλλά είναι λάθος να λέγεται ότι είναι μελλοθάνατος όποιος είναι φορέας. Απλώς αλλάζει σημαντικά η ζωή του».

*Και η αποκλειστική ενοχοποίηση των «κολ γκερλς»;

«Δεν έχει καμιά λογική. Είναι παράλογο. Εγώ θα ήθελα να πω το αντίθετο. Οτι δηλαδή αν υπάρχουν κάποιοι που ξέρουν να προστατεύονται -γιατί έχουν ενημερωθεί- είναι οι κοπέλες που εργάζονται μ' αυτό τον τρόπο, είτε είναι κολ γκερλ είτε όχι. Αλλά ο καθένας εδώ έχει την ευθύνη για ό,τι κάνει».

*Για το στιγματισμό κοινωνικών ομάδων:

«Από την αρχή έγιναν στόχοι οι ομάδες υψηλού κινδύνου: οι ομοφυλόφιλοι, οι χρήστες ναρκωτικών, οι πόρνες. Η μεγαλύτερη ομάδα που πάσχει στις δυτικές κοινωνίες είναι όντως
οι ομοφυλόφιλοι. Με την πορνεία δεν έχουμε τέτοια ποσοστά μετάδοσης.
Αλλά κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο».

*Υπάρχει ακόμα θέμα ενημέρωσης;

«Νομίζω ότι πλέον έχουν ειπωθεί τόσα πολλά, ώστε είναι και θέμα ατομικό του καθένα. Αν ο καθένας προφυλάσσει τον εαυτό του δεν θα υπάρχει πανικός. Και κυρίως να μην αντιμετωπίζουμε μ' αυτό τον τρόπο τους ανθρώπους που έχουν προσβληθεί. Εχουμε πλέον πολλούς ανθρώπους που ζουν ανάμεσά μας και είναι φορείς. Δεν μπορούμε ούτε να τους απομονώνουμε ούτε να τους αντιμετωπίζουμε ως μελλοθάνατους».

*Η «αποκάλυψη» των φορέων;

«Η αναζήτηση των ονομάτων των φορέων είναι κι αυτή απαράδεκτη.

Κανένας δεν πρέπει να έχει ταυτότητα -το στίγμα- του φορέα, όπως κανείς δεν έχει ταυτότητα ότι είναι διαβητικός και δεν είναι υποχρεωμένος να δηλώνει δεξιά και αριστερά την πάθησή του.

Στα νοσοκομεία τηρείται η απόλυτη ανωνυμία, ακριβώς για να μη στιγματιστεί ο φορέας ή ο πάσχων».

*Για τη δημοσιότητα που δόθηκε:

«Καλώς δημοσιοποιήθηκε το γεγονός αυτό. Θα ήταν λάθος να αποσιωποιηθεί. Και βέβαια θα ήταν χειρότερα τα πράγματα, αν δεν είχαν γίνει οι έλεγχοι μετά την αποκάλυψη της μόλυνσης και αν δεν βρισκόταν ο δότης. Από κει και πέρα να καταλάβει ο κόσμος ότι το AIDS είναι δίπλα μας και μπορεί να αφορά τον οποιονδήποτε, ανάλογα με το πώς θα κινηθεί.

Κι αν του αρέσει να έχει μια επικίνδυνη ερωτική ζωή, ας την έχει, αλλά παίρνοντας προφυλάξεις. Πέρα από τον πανικό που δημιουργούν τα μέσα ενημέρωσης νομίζω ότι πλέον υπάρχει αυτή η ενημέρωση. Αν ψάχνουμε αποδιοπομπαίο τράγο, συσκοτίζουμε το πρόβλημα».

 

 

(Ελευθεροτυπία, 15/4/2006)

 

www.iospress.gr