Ποιοι συντάσσουν τις «λίστες» των τρομοκρατών; Με ποια στοιχεία; Με ποια σκοπιμότητα;




Επάγγελμα: κυνηγός κεφαλών τρομοκρατών

 

"Πότε και πού συνάντησε ο Μιχάλης Ράπτης τους τρομοκράτες"

            («ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ» Μήτση,15/1/2002)

 

 
ΠΡΙΝ ΡΙΞΟΥΜΕ το ανάθεμα στους κακούς Αμερικανούς, που ασκούν πιέσεις στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν αντιτρομοκρατικό "έργο" εδώ και τώρα, δηλαδή συλλήψεις "υπόπτων" στο σωρό, ας αναρωτηθούμε ποιο ρόλο παίζουν σ' αυτές τις πιέσεις οι εγχώριοι "ειδικοί", εκείνοι που αναλαμβάνουν κατά καιρούς να μας απαλλάξουν από την τρομοκρατία, αναλύοντας τις προκηρύξεις των ένοπλων ομάδων, συντάσσοντας εκθέσεις για το "είδος" και την "προέλευση" της ελληνικής τρομοκρατίας και -τελικά- καταγράφοντας ονόματα υπόπτων σε "λίστες", τις οποίες υποβάλλουν προς τους "ανωτέρους" τους. Εντός και εκτός της επικράτειας.

Μπορεί να αποκήρυξε τη "λίστα" που του αποδόθηκε από το "Καρφί" της περασμένης Κυριακής ο στρατηγός Γρυλλάκης, αλλά δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το ντοκουμέντο είναι υπαρκτό. Κρίνοντας από τη γλώσσα και το περιεχόμενό του, έχει συνταχθεί κατά πάσα πιθανότητα από κάποια ομάδα "ειδικών" εκείνης της περιόδου, και μάλιστα από το χώρο του στρατού. Το γεγονός ότι μοιάζει με "έκθεση ιδεών" κάποιων ανόητων και επικίνδυνων παρακρατικών δεν μειώνει καθόλου τη γνησιότητά του. Οσο για το αναμάσημα ομοειδών δημοσιευμάτων (βιβλία Μπότσαρη κ.λπ.), η αντιγραφή ήταν πάντα ένα μέσο σύνταξης παρόμοιων εκθέσεων. Δεν πρέπει να μας παραξενεύει ούτε το γεγονός ότι κατορθώνει να αποδείξει (!) ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ταυτόχρονα πράκτορας των Αράβων και των Σιωνιστών. Η απόλυτη δαιμονοποίηση του πολιτικού αντιπάλου ήταν πάντοτε συστατικό στοιχείο αυτών των παραϋπηρεσιών.

Αλλωστε και η καθ' όλα επίσημη λίστα της Γενικής Ασφάλειας της 6ης Δεκεμβρίου 1979 περιλαμβάνει ως "υπόπτους αναμίξεως εις εξτρεμιστικάς ενεργείας" και ζητεί να παρακολουθούνται πολίτες όπως ο αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Κρητικός, ο Μανώλης Γλέζος κ.ά. Πρόκειται για τη "λίστα" που την ύπαρξή της πληροφορηθήκαμε μόλις το Δεκέμβριο του 1995, όταν την επικαλέστηκαν στο δικαστήριο οι υπεύθυνοι του "Ελεύθερου Τύπου" και ο δημοσιογράφος Βασίλης Ζήσης. 

Η μητέρα όλων των λιστών

Εκείνη η "λίστα" που η δημοσίευσή της προκάλεσε τις μεγαλύτερες αντιδράσεις είναι, χωρίς αμφιβολία, αυτή που συντάχθηκε γύρω στο 1980 και περιείχε ονόματα πολιτών που αντιστάθηκαν στη δικτατορία και -εξ αυτού του λόγου- θεωρήθηκαν ύποπτοι από τις υπηρεσίες ασφαλείας της μεταπολίτευσης και διατάχθηκε η παρακολούθησή τους από όλες τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες. Το ενδιαφέρον μ' αυτή τη λίστα είναι ότι, διαβάζοντάς τη, διαπιστώνεις ότι πρόκειται για μετάφραση! Υποτίθεται ότι έχει συνταχθεί από την τότε ΚΥΠ, όμως μια προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει τη μη ελληνική προέλευση του κειμένου. Είναι γραμμένο στη δημοτική, πράγμα εντελώς απίθανο για υπηρεσιακό έγγραφο της εποχής. Οι "προκηρύξεις" αναφέρονται ως "φυλλάδια", η εφημερίδα "Athens News" έχει μεταφραστεί "Αθηναϊκά Νέα", η "Ελευθεροτυπία" αναφέρεται ως "ελληνική καθημερινή αριστερή εφημερίδα". Αλλού επισημαίνεται ότι "η εξύμνηση (σ.σ. η σωστή μετάφραση είναι 'εγκωμιασμός') εγκλήματος απαγορεύεται από τον ελληνικό νόμο", μια διατύπωση που φανερώνει την εξωελληνική προέλευση του συντάκτη της λίστας. Τα παραδείγματα παρόμοιων εκφράσεων είναι πολλά. Μια στοιχειώδης καταγραφή τους αποδεικνύει ότι το αρχικό κείμενο ήταν γραμμένο κατά πάσα πιθανότητα στα αγγλικά. Το περιεχόμενο, λοιπόν, αυτής της περιβόητης λίστας του '80 αποδεικνύει ότι οι Αμερικανοί φίλοι μας βρίσκονταν πολύ νωρίτερα στην καθοδήγηση του "αντιτρομοκρατικού αγώνα" από όσο νομίζουμε και από όσο οι ίδιοι θα ήθελαν να μάθουμε. 

Οι ατομικές "λίστες"

Εκτός από τις παντοειδείς υπηρεσίες, "λίστες τρομοκρατών" και θεωρίες για την προέλευση των χτυπημάτων συντάσσουν και διάφοροι ευφάνταστοι παράγοντες του πολιτικού και του δημοσιογραφικού χώρου. Το δέλεαρ της προβολής είναι πολύ μεγάλο για να το υποτιμήσουν όσοι αντλούν δημοτικότητα, επαγγελματική καταξίωση ή και άμεσα υλικά οφέλη από την απειλή αποκάλυψης "ονομάτων".

Στην κατηγορία αυτή εμπίπτουν οι συνήθεις ύποπτοι, δηλαδή οι θιασώτες των θεωριών συνωμοσίας, όπως ο πολυγραφότατος Αθανάσιος Στριγάς. Ομως τα πρωτεία κατέχει αναμφισβήτητα ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Δήμος Μπότσαρης, ο οποίος υπέδειξε τους πρώην συντρόφους του ως μήτρα γέννησης της τρομοκρατίας, αλλά ανακάλυψε και τον "εγκέφαλο" της "17 Νοέμβρη" στο πρόσωπο του Μιχάλη Ράπτη. Τη βεβαιότητά του αυτή (την οποία βέβαια του την στραπατσάρισε το δικαστήριο, στο οποίο κατέφυγε ο Πάμπλο) τη συμμερίστηκαν και άλλοι όψιμοι ομοϊδεάτες του, οι οποίοι κατέθεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισής του: ο Γιάννης Βούλτεψης και ο μεταπολιτευτικός υπουργός Δημόσιας Τάξης Αναστάσιος Μπάλκος, γνωστός και για τα αστυνομικά-ερωτικά-κατασκοπικά θρίλερ που συνέγραφε.

Και να λοιπόν που σήμερα τις σχέσεις του Μιχάλη Ράπτη με τη "17 Νοέμβρη" τις παραδέχεται και ένας "μαθητής" του. Ασφαλώς δεν θα μπορούσε να προσφέρει χειρότερη υπηρεσία στο "δάσκαλό" του ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Χρήστος Χαλαζιάς από την προχθεσινή "αποκάλυψη" ότι συνάντησε μέλη της 17 Νοέμβρη στη "Λυκόβρυση", στο Κολωνάκι ("Αδέσμευτος" Μήτση, 15/1/02).

Δυστυχώς ο Πάμπλο είναι πεθαμένος και δεν μπορεί να βάλει στη θέση του το "μαθητή" του. Οπως, κατά σύμπτωση, πεθαμένοι είναι και όλοι όσοι έχουν εκμυστηρευθεί πολύτιμες πληροφορίες σε δημοσιογράφους. Πεθαμένος ο αστυνομικός που φέρεται να έδωσε την πρόσφατη "λίστα" στον Κακακουνάκη. Πεθαμένος και ο Μπακογιάννης που φέρεται να είπε στην κυρία Νικολούλη σημεία και τέρατα τις παραμονές της δολοφονίας του. Πεθαμένος και ο εισαγγελέας Τσεβάς, στον οποίο η κυρία Νικολούλη εκμυστηρεύτηκε τις αποκαλύψεις του πεθαμένου Μπακογιάννη. Στο εξής οι δημοσιογραφικές διασταυρώσεις πρέπει να γίνονται στον Παράδεισο (ή την Κόλαση).

Ο κορυφαίος σύγχρονος "λιστογράφος" είναι όμως ένας άλλος θιασώτης των συνωμοτικών θεωριών και ΠΑΚοκυνηγός, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Πάνος Καμμένος. Βεβαίως, όποιος έχει διαβάσει το πόνημα του κ. Καμμένου για την τρομοκρατία ("Τρομοκρατία. Θεωρία και πράξη", "Ελληνική Ευρωεκδοτική", Αθήνα 1992), δεν περιμένει αξιόπιστα στοιχεία από το συγγραφέα. 

Αποκαλύψεις... 

Εχουμε ασχοληθεί παλιότερα με τις αντιφάσεις, τις ψεύτικες "πληροφορίες", τα οφθαλμοφανή λάθη του βιβλίου (20/3/99 και 1/4/01). Ομως ο κ. Καμμένος δεν αρκείται στις παλιές εκείνες αντιτρομοκρατικές του δάφνες. Ξεσπαθώνει τώρα και δηλώνει ότι γνωρίζει τα ονόματα 4 τρομοκρατών. Η συνταρακτική του δήλωση φιλοξενείται πρωτοσέλιδη και με μεγάλους τίτλους στην Espresso της περασμένης Τετάρτης, εφόσον έχει μείνει χώρος από την ώρα που τελείωσε ο Big Brother. 

Ο βουλευτής περηφανεύεται ότι από τα τέσσερα αυτά ονόματα, μόνο το ένα περιλαμβάνεται και σε άλλες λίστες, ενώ τα άλλα τρία δεν έχουν "παίξει" στα ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών και δεν περιλαμβάνονται στις λίστες που δημοσιεύτηκαν στο "Καρφί". "Πρόκειται για την υπόθεση των αρχείων της Στάζι", λέει ο κ. Καμμένος, "με την οποία συνελήφθησαν στη Γαλλία ο τρομοκράτης Κάρλος, αλλά και τρεις ακόμα συνεργάτες του, στη Γερμανία και στην Ελβετία. Οπως προκύπτει λοιπόν, τέσσερις Ελληνες συμμετείχαν στην οργάνωση του Κάρλος με χτυπήματα στην Ελλάδα (...) Από το 1995 υπάρχουν ομολογίες των συνεργατών του Κάρλος ότι αυτοί οι άνθρωποι συμμετείχαν στις συγκεκριμένες τρομοκρατικές ενέργειες (...) Επίσης προκύπτει ότι είχαν διασυνδέσεις με την οργάνωση '17 Νοέμβρη'". Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, μάλιστα, απειλεί ότι "εάν στους δύο-τρεις επόμενους μήνες δεν γίνει τίποτα απολύτως, τότε δυστυχώς θα έρθω στη δύσκολη θέση να αποκαλύψω μέσα στο Κοινοβούλιο τα ονόματα αυτών των ατόμων".

Μεγάλο φιάσκο 

Νιώθουμε τον πειρασμό να θυμίσουμε ότι στο περιβόητο βιβλίο του, ο κ. Καμμένος αναφέρει την "πληροφορία" ότι ο Κάρλος έχει δολοφονηθεί από την KGB (σελ. 141). Αλλά η ουσία της καταγγελίας του παραμένει. Πρέπει, λοιπόν, κάποιος να πληροφορήσει τον κ. Καμμένο ότι η υπόθεση των "συνεργατών" του Κάρλος στην Ελβετία έχει σήμερα εξελιχθεί σε ένα μεγάλο φιάσκο. Πράγματι, στο διάστημα 1993-1996, η τότε γενική εισαγγελέας της Ελβετίας Κάρλα ντελ Πόντε (πρόκειται για τη σημερινή εισαγγελέα στο δικαστήριο της Χάγης) είχε διατάξει έρευνα εις βάρος έξι Ελβετών και ενός αλλοδαπού, ως συνεργατών του Κάρλος, σύμφωνα με κάποια στοιχεία που περιλαμβάνονταν στα αρχεία της Στάζι. Το καλοκαίρι του 1994 συνελήφθη ο Κάρλος στο Σουδάν. Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, η κυρία Ντελ Πόντε διέταξε τη σύλληψη τεσσάρων ατόμων (αυτών που αναφέρει ο κ. Καμμένος). Ακολούθησαν ανακρίσεις, έρευνες σε σπίτια και υποσχέσεις για "εξάρθρωση" του δικτύου Κάρλος. Τι απέγιναν όλα αυτά; Πολύ σύντομα οι διώξεις κατέρρευσαν ως σκευωρίες. Το Δεκέμβριο του 1994 οι τέσσερις συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι. Καμιά κατηγορία δεν τους απαγγέλθηκε. Και, τελικά, τον Ιούνιο του 2000, η ομοσπονδιακή εισαγγελία υποχρεώθηκε να θέσει την υπόθεση στο αρχείο. Πριν από λίγους, μάλιστα, μήνες (Οκτώβριος 2001), το ομοσπονδιακό δικαστήριο της Ελβετίας επιδίκασε σε ένα από τα τέσσερα άτομα το ποσόν των 37.600 ελβετικών φράγκων, ως αποζημίωση για την άδικη φυλάκιση.

Οι "πληροφορίες" λοιπόν του κ. Καμμένου έχουν μείνει στο 1994. Οι "τρομοκράτες" που επικαλείται έχουν πλήρως δικαιωθεί ως νομοταγείς πολίτες!

Κάτι παραπάνω ξέρει ο κ. Παπαθεμελής που αρκείται να λέει μισόλογα για την ίδια υπόθεση και δεν εκτίθεται με απειλές για αποκάλυψη "ονομάτων". Βέβαια, κι αυτός δεν δίστασε την Τετάρτη να επαναλάβει τα περί "στοιχείων της Στάζι" και να δηλώσει ότι "με αυτά τα στοιχεία οι Ελβετοί προχώρησαν στη δίωξη του Κάρλος" (ALTER, 16/1/02). Δύο ανακρίβειες σε πέντε λέξεις: ποτέ δεν προχώρησαν σε δίωξη του Κάρλος οι Ελβετοί και -κυρίως- έθεσαν ήδη αυτά τα "στοιχεία" στο αρχείο!

 

(Ελευθεροτυπία, 19/1/2002)

 

www.iospress.gr