Χειροβομβίδες, ερωτηματικά και απαντήσεις


"Την ευθύνη ανέλαβε η ΜΑΒΗ"
        ("ΤΑ ΝΕΑ", 15/1/2001)

Στα ψιλά του αστυνομικού δελτίου και με ακατανόητο τρόπο παρουσιάστηκε η είδηση από το σύνολο των ΜΜΕ: Στις 2 το ξημέρωμα της περασμένης Κυριακής (7/1) άγνωστοι πέταξαν στην είσοδο ενός κατάμεστου κέντρου διασκέδασης, στο Περιστέρι, χειροβομβίδα που προκάλεσε, ευτυχώς, μόνο υλικές ζημιές. Στο συγκεκριμένο χώρο βρισκόταν εκείνη την ώρα σε εξέλιξη εκδήλωση Bορειοηπειρωτών. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε με τηλεφώνημά της στην εφημερίδα "Χώρα", 20 λεπτά αργότερα, η εθνικιστική (και τρομοκρατική για όσους θυμούνται) οργάνωση ΜΑΒΗ -δηλαδή, Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου.

Τι κατάλαβαν όσοι διάβασαν ή άκουσαν το γεγονός; Το σχήμα "Bορειοηπειρώτες εναντίον Bορειοηπειρωτών", μέσα από το απλοϊκό "εθνικό" πρίσμα που επικρατεί, είναι αδιανόητο. Αυτόματα, επομένως, ο εθνικός νούς του καθένα πηγαίνει στη βολική ερμηνεία που συνήθως πρυτανεύει σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις: "Πρόκειται για αλβανική προβοκάτσια". Από 'κει και πέρα αρχίζει η προσφιλής στα ελληνικά καφενεία συνωμοσιολογία. Ηταν η αλβανική μαφία, λέει ο ένας, ήταν οι μυστικές υπηρεσίες του αλβανικού καθεστώτος, λέει ο άλλος. Οι πιο προχωρημένες "αναλύσεις" φτάνουν στη θεωρία του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ανάμεσα σε κλίκες "ανθρώπων της νύχτας". Συμπέρασμα; Κανένα συγκεκριμένο. Ωστόσο, πολιτικό αποτέλεσμα για περαιτέρω "εθνική χρήση" υπάρχει. Η χειροβομβίδα αποτελεί άλλη μια "επιβεβαίωση" που θα ρίξει λίγο ακόμη δηλητήριο στο μύλο της μόνιμης έχθρας με την Αλβανία και τους Αλβανούς.

Ρωμιοσύνη και ΜΑΒΗ

Χρειάστηκε να ψάξουμε την είδηση σε βάθος. Ακόμη πάρα πέρα, έπρεπε να δούμε την άποψη που εκφράζουν δημόσια τα πιο κοντινά με αυτά τα ζητήματα πρόσωπα, όσο ακραία και γραφικά μπορεί να θεωρούνται.

Κατ' αρχήν, στο κέντρο διασκέδασης, όπου έγινε η εγκληματική επίθεση, βρίσκονταν συγκεκριμένοι πολίτες και όχι αορίστως Βορειοηπειρώτες. Ηταν οι άνθρωποι που εκδίδουν την εφημερίδα "Ρωμιοσύνη" και οι φίλοι τους. Μεταξύ τους και εκλεγμένοι συνδικαλιστές και πολιτικοί της Αλβανίας. Η εφημερίδα "Ρωμιοσύνη" απευθύνεται στην ελληνική μειονότητα της Αλβανίας (επομένως και στους μετανάστες στην Ελλάδα) και πρόσκειται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα της γειτονικής χώρας, που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Στηρίζει τον βουλευτή Δρόπολης και Πωγωνίου Βαγγέλη Τάβο (εκλεγμένο με το Σ.Κ) και δεν τα πάει καλά με την "Ομόνοια", με τον αποτυχόντα υποψήφιό της Β. Ντούλε και κυρίως με τα ακραία εθνικιστικά "βορειοηπειρωτικά σωματεία", τα οποία δεν κρύβουν την επιθυμία τους να "απελευθερώσουν" πάση θυσία τη Β. Ηπειρο. Οσοι γνωρίζουν την κατάσταση, ξέρουν πολύ καλά πόση σημασία έχει για τις εθνικιστικές οργανώσεις των Βορειοηπειρωτών η μάχη για την πολιτική τους επιβίωση. Η αναμφισβήτητη αύξηση της επιρροής των (παν)αλβανικών πολιτικών σχηματισμών στο χώρο της ελληνικής μειονότητας δημιουργεί το έδαφος για το -κλασικό σ' αυτές τις περιπτώσεις- "κυνήγι των προδοτών". Ο Βαγγέλης Τάβος, π.χ. θεωρείται "Δούρειος Ιππος" των Αλβανών στην περιοχή. Τέτοιες απόψεις, γράφονται αρκετά συχνά και σε ελληνικές εφημερίδες.

Με δεδομένο, λοιπόν, αυτόν τον σκληρό πολιτικό ανταγωνισμό, η έκρηξη της χειροβομβίδας αρχίζει να αποκτά νόημα. Οταν ο άγνωστος που τηλεφώνησε στη "Χώρα" έλεγε "Την ευθύνη για την επίθεση αναλαμβάνει η οργάνωση ΜΑΒΗ. Από 'δω και πέρα θα είμαστε πιο σκληροί και θα αγωνιστούμε για τα ιδανικά μας", δεν φαίνεται να έπεφτε από τον ουρανό, ούτε από κάποια αλλόκοτη συνωμοσία. Μπορεί, όμως να εκπροσωπούσε μια "ανύπαρκτη" εθνικιστική οργάνωση; Ας δούμε με ποιον τρόπο προσπαθεί να ξεκαθαρίσει το τοπίο ένας από τους πιο ένθερμους συνηγόρους της μηστηριώδους ΜΑΒΗ, ο γνωστός (και από τα τηλεπαράθυρα) δικηγόρος της οργάνωσης, Φιλοκλής Ασημάκης. "Είναι αδιανόητο να σκεφθεί κανείς ότι καθ' υπόθεσιν στελέχη της ΜΑΒΗ μπορεί να έχουν οποιαδήποτε σχέσιν με την τρομοκρατική αυτή ενέργεια", απαντά σε ερώτημα της υπερπατριωτικής εφημερίδας "Ελεύθερη Ωρα" (15/1/2001). "Τέτοια ενέργεια -λέει- τα παληκάρια της ΜΑΒΗ δεν έκαναν ούτε στην Βόρειο Ηπειρο. Ούτε ακόμη και εκείνοι που μπήκαν σε αλβανικό στρατόπεδο της Επισκοπής και αφού συγκέντρωσαν 120 Αλβανούς τους επήραν τα όπλα επιλεκτικά προκειμένου να θυμούνται ότι η Βόρειος Ηπειρος είναι Ελληνική (...) Μπορεί, λοιπόν, κανείς να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια παιδαριώδη προβοκάτσια, η οποία δεν έχει σχέση με τον χώρο των Εθνικών Οργανώσεων της Βορείου Ηπείρου".

Τα παλικάρια του Φιλοκλή

Η ευκολία με την οποία ο κ. Ασημάκης χρησιμοποιεί την καραμέλα της προβοκάτσιας μάς έβαλε σε σκέψεις. Ο καθένας θυμάται ότι, και την επομένη της δολοφονικής επίθεσης (με δύο νεκρούς) στο στρατόπεδο της Επισκοπής (10/4/1994), πάλι για "προβοκάτσια" των ανθελλήνων ακούγαμε. Ελάχιστοι επιμέναμε ότι το κομάντο που ήθελε να προκαλέσει πόλεμο με την Αλβανία και αναλάμβανε την ευθύνη δύο φορές (με προκήρυξη και έγχρωμη φωτογραφία των καλάσνικοφ που "απαλλωτρίωσε") στην εφημερίδα μας (10/4/1994 και 6/10/1994), ως ΜΑΒΗ, θα μπορούσε να είναι αυτό που περίπου δήλωνε. Το "περίπου" έχει σχέση με τον ακόμα αδιευκρίνιστο ρόλο των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών στην ενθάρρυνση της "εθνικής δράσης" της τρομοκρατικής οργάνωσης. Πέρασε ο καιρός, ώσπου, στις 19/3/1995, η ελληνική κυβέρνηση έπιασε στα πράσα, στο Δελβινάκι, επτά πάνοπλους, έτοιμους -όπως τότε ειπώθηκε σχεδόν επίσημα- να ξαναχτυπήσουν μέσα σε αλβανικό έδαφος. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν τελικά "δικοί μας", στελέχη στρατευμένα στην εθνικιστική δεξιά και τα βορειοηπειρωτικά σωματεία. Ο πιο σκληρός από αυτούς ήταν μάλιστα επίλεκτο μέλος των οργανώσεων εφέδρων καταδρομέων, καθώς και αρθρογράφος επί "εθνικών θεμάτων" σε περιοδικό σχετικό με τους εξοπλισμούς και την "Εθνική Αμυνα". Αρχικά κατηγορήθηκαν ως μέλη της ΜΑΒΗ και υπεύθυνοι για τους φόνους των Αλβανών στρατιωτών. Μετά, στις 21/3/1996, αποφυλακίσθηκαν με ένα απίθανο βούλευμα που τους θεωρούσε "καλούς πατριώτες" που έκαναν λαθρεμπόριο όπλων και έπεσαν στην παγίδα που τους έστησαν οι πανούργοι Αλβανοί (!). Ετσι εξηγούσε ο αντεισαγγελέας Πατσής το γεγονός ότι είχαν μαζί τους -και σε διάφορες κρυψώνες στην Αθήνα- τα όπλα που είχαν "απαλλοτριωθεί" από τη ΜΑΒΗ στην Επισκοπή.

Οι συμπαραστάτες τους, από τον ίδιο και τον ευρύτερο πολιτικό χώρο του στρατευμένου εθνικισμού, τους θεώρησαν ήρωες. Και όταν καταδικάστηκαν, με αναστολή, ως απλοί "λαθρέμποροι όπλων", ο Φιλοκλής Ασημάκης, ήταν ο μόνος που τόλμησε να βροντοφωνάξει μέσα στο δικαστήριο "Ζήτω η ΜΑΒΗ". Οι άλλοι συνήγοροι και συμπαραστάτες σφύριζαν αδιάφορα. Για εθνικούς λόγους, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση βολεύτηκαν στη θεωρία της "προβοκάτσιας". Ετσι, άλλοι πίστευαν ότι υπήρξε η ΜΑΒΗ, άλλοι όχι. Ομως, ψάχνοντας, πάλι στην "Ελεύθερη Ωρα", πριν από την έκρηξη της χειροβομβίδας, βρήκαμε την εκ βαθέων εξομολόγηση του δικηγόρου Ασημάκη για τη ΜΑΒΗ (δηλαδή τους πελάτες του). "Αυτοί οι άνθρωποι συνελήφθησαν στο Δελβινάκι, με κάτι όπλα που είχε πάει να βρει ένα από τα παιδιά -προφανώς ειδοποιημένο από άλλους- για να τα φέρει στην Ελλάδα... Οταν λέμε όπλα εννοούμε μερικά καλάσνικοφ, τα οποία προφανώς προήρχοντο από το φυλάκιο της Επισκοπής, όπου ένα χρόνο πριν 5-6 δικά μας παληκάρια πήγανε στους Αλβανούς, στο στρατόπεδο της Επισκοπής αιφνιδιαστικά και τους είπανε: Για την Β. Ηπειρο, θα σας πάρουμε τα όπλα. Μη βγάλετε κιχ. Αυτά τα παλικάρια, λοιπόν, μαντρώσανε 120 Αλβανούς που ευρίσκοντο στο Φυλάκιο της Επισκοπής. Πράγματι μόνο με 5-6 Ελληνες μαντρώσανε 120 Αλβανούς. Δύο Αλβανοί αξιωματικοί που σήκωσαν κεφάλι, οι δικοί μας τους εκτέλεσαν αμέσως. Πήραν για λόγους πρόνοιας ως όμηρο μέχρι τα σύνορα έναν Αλβανό αξιωματικό και μόλις φτάσανε στα σύνορα, του είπαν ...πήγαινε σπίτι σου. Δεν ήσαν εγκληματίες αυτά τα παλικάρια (...) Ηταν συμβολική ενέργεια ώστε να καταλάβουν οι Αλβανοί ότι η Βόρειος Ηπειρος είναι Ελληνική" (4/1/2001).

Θα πείτε, είναι δυνατόν να δίνουμε σημασία σε μια φιγούρα των καλτ καναλιών που πότε υπερασπίζεται τους αλβανοφάγους της ελληνικής υπαίθρου, μαχόμενος για το δικαίωμα των ελλήνων στην αυτοδικία, πότε φωτογραφίζεται με τον αμερικανό πρέσβη Νίκολας Μπέρνς, πότε κυκλοφορεί με τη σημαία του PKK και πότε ψάχνει να βρει στις εβραϊκές ρίζες του Κώστα Σημίτη εξηγήσεις για την υποχωρητική εξωτερική πολιτική της χώρας; Η απάντηση δεν είναι απλή. Αν όμως συνδυαστεί με μια επιστολή που μας έστειλε στις 12/12/2000, με αφορμή ένα προηγούμενο δημοσίευμά μας, ο παλιός πρόεδρος του Συνδέσμου Χειμαρριωτών Πελοποννήσου και Νήσων Γιώργος Δημογιάννης, τότε η ύπαρξη της ΜΑΒΗ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Το ζήτημα είναι αν ήταν (και είναι) "ηρωϊκή", "μαζική", "χρήσιμη" ή "άχρηστη". Οι πιο ειλικρινείς απ' όσους συνεχίζουν αμετανόητοι να θέλουν -και να επιζητούν ή να δημιουργούν αφορμές- για έναν "απελευθερωτικό πόλεμο" με την Αλβανία, βρίσκονται σε διάλογο μαζί της. Δέχονται ότι είναι μέρος του "εθνικού κινήματός" τους και δεν έχουν καμιά διάθεση να τους αποκαλύψουν. Είναι "παιδιά τους". Γράφει καθαρά ο κ. Δημογιάννης για τη ΜΑΒΗ: "Η προκύψασα ΜΑΒΗ σφετεριζόμενη, ως μη όφειλε, μόνο το όνομα της πάλαι ποτέ ΜΑΒΗ (1942-43), απεμπόλησε και εκτόπισε την οραματικότητα και τη σοφία της λειτουργώντας όχι μόνο εκτός τόπου και χρόνου, αλλά και χωρίς ιθύνοντα νου, με ανύπαρκτο έμψυχο και άψυχο υλικό και, προπάντων, χωρίς τη μαζική συμμετοχή ή, έστω, απλή συναίνεση των Βορειοηπειρωτών. Μ' άλλα λόγια επρόκειτο για 'οργάνωση' ανίδεων περί τα αντιστασιακά". 

Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε εδώ ότι ο "εγκωμιασμός διαπραχθέντος κακουργήματος" (όπως ο διπλός φόνος της Επισκοπής) και η προσπάθεια "διατάραξης των διεθνών σχέσεων της χώρας" (που σαφώς επιχειρήθηκε τόσο από την ίδια την οργάνωση όσο κι από τον εν Ελλάδι ενεργό της περίγυρο) συνιστούν ποινικά αδικήματα. Η άνεση με την οποία διαπράττονται, από ανθρώπους που έχουν νομική μόρφωση και περηφανεύονται ότι ξέρουν για το έγκλημα περισσότερες λεπτομέρειες απ' ό,τι εμείς οι υπόλοιποι, είναι πολύ πιο ανησυχητική από την, αγνώστου προελεύσεως, χωρίς θύματα (ευτυχώς) έκρηξη κάποιας εθνικιστικής χειροβομβίδας στο Περιστέρι...

(Ελευθεροτυπία, 20/1/2001)

www.iospress.gr