Εμείς και η "αλλότρια ακολασία" 

 "Ροζ εταιρεία από αστυνομικό, δικηγόρο και υγειονομικό"
        (
"Ε", 19/11/98)

Και, ξαφνικά, σε μια πρωτοφανή κρίση συνείδησης, η ελληνική κοινωνία κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Και αναγνώρισε, επιτέλους, την εικόνα της. Μια εικόνα διόλου ενθαρρυντική, είναι αλήθεια: ένστολοι προστάτες του νόμου και της τάξης σε ρόλο νταβατζή, ευυπόληπτοι πολίτες υπεράνω υποψίας σε ρόλο σύγχρονου δουλεμπόρου. Ανακάλυψε, λοιπόν, η ελληνική κοινωνία ότι, χάρη στη σεξουαλική εκμετάλλευση, ογδόντα περίπου χιλιάδων γυναικών από τις ανατολικές χώρες, έχει στηθεί μια τεράστια επιχείρηση με ανυπολόγιστο τζίρο (στο λεκανοπέδιο της Αττικής υπερβαίνει, σύμφωνα με δημοσιεύματα, τα 20 δισ.). Παρατήρησε στη συνέχεια η ελληνική κοινωνία ότι οι εφημερίδες δημοσιεύουν ύποπτες αγγελίες, κάτι που, ως φαίνεται, της διέφευγε προηγουμένως. Πληροφορήθηκε, επίσης, ότι πολλές ξένες γυναίκες δεν ξέρουν τι τις περιμένει, όταν παίρνουν την απόφαση να έρθουν στη χώρα μας (το 20%, υποστηρίζουν οι μετριοπαθέστεροι, οι εννέα στις δέκα επιμένουν άλλοι). Εμαθε, τέλος, η ελληνική κοινωνία ότι στις πέντε πόρνες μόνον η μία είναι πλέον Ελληνίδα, καθώς και ότι, ενώ το 1997 συνελήφθησαν 4.200 Ελληνίδες και 10.500 ξένες, το πρώτο εξάμηνο του 1998 δεν είχε συλληφθεί καμία Ελληνίδα την ώρα που οι συλλήψεις ξένων ξεπέρασαν τις 12.000. Α, και να μην ξεχάσουμε το σημαντικότερο: τις γυναίκες αυτές από τις ξένες χώρες, οι κύριοι που τις εκμεταλλεύονται τις κακομεταχειρίζονται κατά τον χείριστο τρόπο, κλείνοντάς τες σε μπορντέλα-φυλακές και στερώντας τους κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Υποκριτική συνενοχή

Να μας επιτραπεί να μη συμμετάσχουμε στη γενική θριαμβολογία για τις τελευταίες αυτές ανακαλύψεις μιας κοινωνίας σταθερά πια προσανατολισμένης στην υπερεκμετάλλευση των μεταναστών και απολύτως εξοικειωμένης με τις ποικίλες μορφές σεξιστικής βίας (και) κατά των μεταναστριών. Θεωρούμε, με άλλα λόγια, αρκετά υποκριτική την όψιμη αυτή ευαισθητοποίηση, τουλάχιστον όπως παρουσιάζεται σήμερα, από αρμοδίους και μη. Οχι ότι δεν είναι χρήσιμη η εξάρθρωση του όποιου "κυκλώματος" εμπορίας ξένων γυναικών. Αναφερόμαστε στον τρόπο με τον οποίο γίνονται όλες αυτές οι αποκαλύψεις, στο λόγο που τις συνοδεύει και, κυρίως, στη συνεχιζόμενη αδιαφορία για τις ίδιες τις γυναίκες-θύματα της όλης υπόθεσης.
Στην πραγματικότητα, εκείνο που συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι μια προσπάθεια, συνειδητή ή μη, "ρύθμισης" ενός προβλήματος που έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Ηρθε, φαίνεται, και η ώρα της Ελλάδας να προσχωρήσει στην κατηγορία των "προηγμένων" ευρωπαϊκών κρατών και να ψάξει κι αυτή να βρει λύσεις στο θέμα του ελέγχου της πολυπλόκαμης και διεθνούς επιχείρησης με τις νόμιμες άκρες, που είναι σήμερα η πορνεία. Οπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, οι σχετικές τοποθετήσεις δεν αμφισβητούν την ουσιαστική "αναγκαιότητα" των πορνικών δικτύων. Ζητούν απλώς τον περιορισμό τους, κυρίως όταν πρόκειται για εκμετάλλευση ανήλικων κοριτσιών, καθώς και όταν οι γυναίκες-θύματα της εξαναγκαστικής πορνείας υφίστανται μαρτύρια που ξεπερνούν τις αντοχές των τηλεθεατών του βραδινού δελτίου. Από τη συζήτηση απουσιάζει παντελώς η προσπάθεια κατανόησης ενός φαινομένου, το οποίο συσκοτίζεται συστηματικά, ενώ την ίδια στιγμή αποτελεί καθημερινό βίωμα για τεράστιες μερίδες του πληθυσμού. Απουσιάζει, κυρίως, η φωνή τών, ως συνήθως, άλαλων άμεσα ενδιαφερομένων. Ούτως ή άλλως, ο λόγος περί πορνείας υπήρξε ανέκαθεν ο λόγος των πάσης φύσεως ειδικών για την πόρνη, ερήμην της ίδιας.

Οι ευθύνες μας

Στον έλεγχο στοχεύει, λοιπόν, κυρίως η "επιχείρηση-αρετή" που παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται κάθε βράδυ στις μικρές μας οθόνες. Δηλαδή στην επιτήρηση, σε αυτό που παλιότερα ονομαζόταν διακανονισμός: τα πορνικά δίκτυα μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν, αλλά να μην υπερβαίνουν τα καθορισμένα όρια και να μην διατηρούν τόσο ανοιχτές και απροκάλυπτες σχέσεις με τον έντιμο κόσμο της ημέρας. Εξάλλου, η πορνεία συνεχίζει να θεωρείται αναγκαίο κακό, "συμφυές με την κοινωνική ζωή", όπως σπεύδει απαισιόδοξα να εξαγγείλει το σχετικό νομοσχέδιο πέντε συναρμόδιων υπουργών. Δεν είναι η ώρα να αναφερθούμε στις συζητήσεις που γίνονται αλλού -και στις οποίες κάποτε συμμετέχουν και οι ίδιες οι πόρνες- για το πώς μπορεί να υπάρξει ένας λόγος περί πορνείας, που να μην μετατρέπει σε αντικείμενα προς διευθέτηση τις ίδιες τις γυναίκες. Πολύ περισσότερο επείγουσα θεωρούμε μια συζήτηση με θέμα την υποκρισία που καλύπτεται πίσω από όλη αυτή τη φασαρία γύρω από τις ξένες γυναίκες και τα δήθεν άγνωστα βάσανά τους στην εγχώρια αγορά. Και, πιο συγκεκριμένα, με θέμα τον εξορκισμό της συλλογικής συνενοχής που επιχειρείται καθημερινά με την ακατάσχετη σχετική ηθικολογία αστυνομικών, κρατικών στελεχών και δημοσιογράφων.
Γιατί, αν για κάτι μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι πως κανείς δεν μπορεί σήμερα να δηλώνει άγνοια του γεγονότος ότι χιλιάδες νεαρές κοπέλες από άλλες χώρες χρησιμοποιούνται εδώ και χρόνια στη χώρα μας προκειμένου να ικανοποιηθούν οι σεξουαλικές ανάγκες των συμπατριωτών μας: οι πελάτες τους είναι ούτως ή άλλως πάμπολλοι σε πόλεις και χωριά, και ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και για τις δικές τους -ακόμη και ποινικές- ευθύνες. Αλλά και εκείνοι (και εκείνες) που δεν είμαστε πελάτες, είμαστε εξίσου ενήμεροι: προθήκες μαγαζιών, φωτογραφίες, μικρές αγγελίες, αναγνώσματα, τζάμπα γυμνό θέαμα στην τηλεόραση. Για να μη μιλήσουμε για τη δημοσιογραφική ενημέρωση του κοινού: κάθε θριαμβική και άκρως ηθικολογική αποκάλυψη νέου "κυκλώματος" συνδυάζεται, από τα δελτία των οκτώ, με καλλίγραμμα ημίγυμνα κορμιά σε ένα αέναο στριπτίζ, κάθε είδηση για την επόμενη αυτοκτονία αλλοδαπής πόρνης εικονογραφείται με μια ακόμη φωτογραφία της "δίμετρης" ξανθιάς, που από χρόνια στοιχειώνει τις εντόπιες ανδρικές φαντασιώσεις. Από κοντά και τα σεξιστικά σχόλια που γεμίζουν με ηλιθιότητες κάποιες παραπολιτικές στήλες, δίνοντας τον "αστείο" τόνο στην ανάγνωση μιας καθημερινότητας, που σε διπλανές στήλες καταγγέλλεται με επισημότητα ως αδιανόητη.

Αλληλεγγύη στις ξένες γυναίκες

Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε. Η εκμετάλλευση των γυναικών που εξαναγκάζονται να εκπορνευτούν στη χώρα μας αποτελεί από καιρό βίωμα μιας κοινωνίας που συμπεριφέρεται σαν να την αγνοούσε μέχρι χθές. Με την έννοια αυτή, είναι εξαιρετικά ευπρόσδεκτες κινήσεις που αναζητούν τρόπους για να αποδυναμώσουν το ευρύ δίκτυο που καλύπτει το σύγχρονο δουλεμπόριο και, κυρίως, να βοηθήσουν τις ίδιες τις γυναίκες-θύματα της εξαναγκαστικής πορνείας: Η Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών ασχολείται από το 1983 συστηματικά με τη συλλογή στοιχείων για την εμπορία ξένων γυναικών στη χώρα μας, αλλά οι έγκαιρες καταγγελίες της συνάντησαν προ καιρού την αδιαφορία των αρμοδίων. Πρόσφατα είχαμε και τις δραστηριότητες της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας ενάντια στην Καταναγκαστική Πορνεία των Αλλοδαπών Γυναικών (βλ. πλαίσιο): συνέντευξη Τύπου, στην οποία αναλύθηκαν οι θέσεις και οι στόχοι της Πρωτοβουλίας, εκδήλωση αλληλεγγύης προς τις αλλοδαπές-θύματα της εξαναγκαστικής πορνείας στα Πρoπύλαια, επίσκεψη στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, όπου οι γυναίκες της Πρωτοβουλίας συμπαραστάθηκαν σε αλλοδαπές που ξέφυγαν από τα χέρια των μαστροπών τους και αποφάσισαν να τους καταγγείλουν.
Συνέχεια των δραστηριοτήτων αυτών υπήρξε και η κινητοποίηση τριών γυναικών βουλευτών που έσπευσαν να απευθύνουν σχετικές ερωτήσεις προς τους αρμόδιους υπουργούς; η Στέλλα Αλφιέρη, του ΣΥΝ, κατέθεσε στις 9/11 ερώτηση για τις λεγόμενες ροζ αγγελίες. Ακολούθησε η Ελσα Παπαδημητρίου, της ΝΔ, στις 10/11, ζητώντας, μεταξύ άλλων, μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξιστικής και ρατσιστικής βίας που έχει πάρει μορφή επιδημίας και, ειδικότερα, για την εξασφάλιση υποδοχής, βοήθειας και στήριξης στις γυναίκες-θύματα. Από την πλευρά της, η Βασιλική Αράπη-Καραγιάννη, του ΔΗΚΚΙ, κατέθεσε στις 11/11 ερώτηση με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα των ξένων γυναικών, καθώς και έναν ολοκληρωμένο νόμο μεταναστευτικής πολιτικής. Στις 14/11, τέλος, η Στέλλα Αλφιέρη επανήλθε με επίκαιρη ερώτηση, στην οποία αφηγείται την επίσκεψή της με τις γυναίκες της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας στην Ασφάλεια και ασχολείται με το θέμα της κάθαρσης των σωμάτων ασφαλείας.
Οι ερωτήσεις κατατέθηκαν. Περιμένουμε -χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες- τις απαντήσεις.
 

Να πληρώσουν οι θύτες, όχι τα θύματα

Οι πρόσφατες αυτοκτονίες νέων αλλοδαπών γυναικών, θυμάτων
δουλεμπόρων/προαγωγών, μας γεμίζουν θλίψη και οργή για τις νέες μορφές βίας κατά των γυναικών και οικονομικής εκμετάλλευσής τους. Δουλέμποροι/μαστροποί αθωώνονται ή "πέφτουν στα μαλακά" όταν, σπανίως, συλλαμβάνονται, ενώ τα θύματά τους διαπομπεύονται και απελαύνονται με συνοπτικότατες διαδικασίες.
Θεωρούμε ότι υπεύθυνοι για τη βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι γυναίκες είναι:
* Οι μαστροποί/επιχειρηματίες, οι οποίοι κρατούν τις γυναίκες/εμπόρευμα έγκλειστες, συχνά σε μόνιμη κατάσταση φόβου, τις κακοποιούν σεξουαλικά και ψυχολογικά αποκομίζοντας τεράστια κέρδη από τον καταναγκασμό τους στην πορνεία.
* Οι αστυνομικοί, οι οποίοι άλλοτε ανέχονται και άλλοτε συμμετέχουν στα κυκλώματα δουλεμπορίας με οικονομικά οφέλη.
* Οι πελάτες/χρήστες αυτών των "υπηρεσιών" που, ενώ γνωρίζουν τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες ζουν οι εξαναγκαζόμενες σε πορνεία αλλοδαπές, συντηρούν αυτή την κατάσταση, συνένοχοι και συνεργοί στην ασκούμενη βία.
* Η κοινωνία, στο βαθμό που σιωπά, ενώ γνωρίζει και ανέχεται χωρίς να οργίζεται και να αντιδρά το νέου τύπου δουλεμπόριο των γυναικών.
* Το κράτος (νομοθετική και εκτελεστική εξουσία), το οποίο διώκει τα θύματα και αθωώνει τους θύτες, κλείνει τα μάτια στην κατάφωρη παραβίαση και των πιο στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτωντων αλλοδαπών γυναικών.
* Τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία διαφημίζουν με τις ροζ αγγελίες σαν προϊόντα για κατανάλωση τον καθημερινό εφιάλτη αυτών των γυναικών και μετατρέπουν, κατά κανόνα, σε ηδονοβλεπτικό θέαμα την όποια ειδησεογραφική τους αναφορά στην καταναγκαστική πορνεία.
Με την Πρωτοβουλία μας:
* Εκφράζουμε την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας στις γυναίκες/θύματα αυτής της σύγχρονης βαρβαρότητας.
* Καταγγέλλουμε τους κρατικούς και ιδιωτικούς μηχανισμούς καταναγκαστικής πορνείας των αλλοδαπών γυναικών, αλλά και τους πελάτες, που επωφελούνται από το βάρβαρο αυτό εμπόριο.
* Ζητούμε τη συμπαράσταση πρωτίστως των γυναικών, των αντιρατσιστικών οργανώσεων και των οργανώσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων και όλης της κοινωνίας.
Απαιτούμε από την κυβέρνηση ως ελάχιστο άμεσο μέτρο προστασίας των γυναικών, όταν συλλαμβάνονται να μην απελαύνονται, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να καταθέτουν ως μάρτυρες κατηγορίας εναντίον των μαστροπών/δουλεμπόρων τους.
Ακόμα, απαιτούμε τη δημιουργία κατάλληλων χώρων υποδοχής, όπου θα τους παρέχεται η απαραίτητη ιατρική, νομική και ψυχολογική βοήθεια. Θα πρέπει επίσης να τους αναγνωριστεί, ισότιμο με τους άλλους μετανάστες, δικαίωμα νομιμοποίησης.

Φεμινιστική Πρωτοβουλία
ενάντια στην καταναγκαστική πορνεία των αλλοδαπών γυναικών

 

(Ελευθεροτυπία, 21/11/1998)

www.iospress.gr