Επιβραβεύοντας τους χαφιέδες της χούντας

"Σάλος για τον χουντικό γραμματέα του ΥΠΕΞ"
           
("Επενδυτής", 30/5/98)

Δεν έχουν άδικο όσοι μιλούν για τον πολιτικό αμοραλισμό, την έλλειψη αξιών, τις βρόμικες συναλλαγές χωρίς αρχές και την προκλητική επικράτηση των φελλών στη βιτρίνα της ελληνικής κοινωνίας. Αν προσθέσουμε και την επανεμφάνιση - νομιμοποίηση (και ισχυροποίηση με διάφορα περίτεχνα κόλπα) των "ελληνοχριστιανικών ιδεωδών" της φασιστικής δικτατορίας (1976-74), τότε η υπόθεση που ακολουθεί αποκτά πολλαπλό ενδιαφέρον. Δεν είναι δηλαδή μια ακόμα ιστορία από τα περασμένα και ξεχασμένα, αλλά ένα από τα πολύ "μοντέρνα" φαινόμενα των καιρών.
Εδώ κι ένα περίπου μήνα η πολιτική ηγεσία του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών τοποθέτησε στη θέση του αναπληρωτή Γενικού Γραμματέα έναν στρατευμένο χουντικό, χαφιέ και διώκτη του αντιδικτατορικού κινήματος στην Γερμανία και την Ιταλία, τον πρέσβη Κ. Ιβράκη. Το γεγονός προκάλεσε τα έντονα σχόλια του "Επενδυτή" (με κείμενα της Χρ. Πουλίδου), τη Βουλή (ερωτήσεις του Σπ. Δανέλλη, που γνώρισε από πρώτο χέρι τη "διπλωματική" δραστηριότητα του Ιβράκη στην Ιταλία), την "Αυγή", και το Πρες Ρουμ. Το συμπέρασμα είναι απογοητευτικό, αλλά και διδακτικό ταυτόχρονα: Παρά το πλήθος των ανατριχιαστικών στοιχείων, για τις φασιστικές επιδόσεις του Ιβράκη, ο Θ. Πάγκαλος, το κυβερνητικό κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση, όλα σχεδόν τα καθιερωμένα ΜΜΕ και -φυσικά- οι υπόλοιποι διπλωμάτες και συνάδελφοι του χαφιέ, έκαναν ότι δεν κατάλαβαν τίποτα. Ολοι τους φαίνεται ότι ταυτίστηκαν με τη γνώμη του αφεντικού Θ. Πάγκαλου, όπως αυτή δόθηκε γραπτώς στη Βουλή:
"Ο Αναπληρωτής Γ.Γ του Υπουργείου είναι υπηρεσιακό πρόσωπο (...) Μεγάλος αριθμός υπαλλήλων που υπηρετούν σήμερα στο Δημόσιο, συμπεριλαμβανομένου του ΥΠΕΞ, έχει υπηρετήσει και κατά την επτάχρονη δικτατορία. Κατά συνέπεια έχει εκτελέσει τις κατά περίπτωση εντολές της δικτατορίας. Αργότερα, ύστερα από συμφωνία όλων των Αρχηγών των πολιτικών δυνάμεων, πλην του Ανδρέα Παπανδρέου, δεν τιμωρήθηκε κανείς υψηλά ιστάμενος και κανείς Υπουργός. Δεν θα είχε λοιπόν νόημα η εκ των υστέρων επιλεκτική τιμωρία υπαλλήλου, που εκτελούσε εντολές της δικτατορίας, ιδιαίτερα όταν ήταν χαμηλόβαθμος. Οσον αφορά τον Πρέσβη κ. Κ. Ιμβράκη (σ.σ. έτσι λάθος γράφεται το όνομα του διπλωμάτη στο υπουργικό έγγραφο), πρόκειται για λαμπρό υπάλληλο, που διακρίνεται για την ευσυνειδησία και την επαγγελματική του επάρκεια". Ας δούμε συνοπτικά (λόγω χώρου της στήλης) το προφίλ του συγκεκριμένου "λαμπρού υπαλλήλου" που ...απλώς εκτελούσε τις εντολές της δικτατορίας.

Η ευσυνειδησία του κ. Ιβράκη

Καταρχήν κανένα από τα εκατοντάδες θύματα του κ. Ιβράκη, ούτε και ο βουλευτής του ΣΥΝ που τον υπέστη κι αυτός ως φοιτητής στην Φλωρεντία την περίοδο της χούντας, δεν ζητά να ολοκληρωθεί τώρα, στα πίσω πίσω, η "κάθαρση". Ούτε να χάσει το "μεροκάματό" του ο χαφιές θέλουν -αν και ποτέ του δεν πήρε τίποτα πίσω απ' όσα προσβλητικά και εγκληματικά για τη δημοκρατία έπραξε. Με την ανάδειξή του σε τόσο υψηλή θέση διαφωνούν. Για την πολιτική σκοπιμότητα της επιβράβευσής του διαμαρτύρονται. Ηδη, από τις 10.8.1997 ο αναγνώστης μας Στ. Φραγκόπουλος είχε θυμίσει, με επιστολή του στην "Ελευθεροτυπία", τις δραστηριότητες του διπλωμάτη στη Γερμανία:
"Στο τεύχος της 13ης Ιουλίου 1997 της 'Κυριακάτικης Ε', σελ. 14, δημοσιεύετε την είδηση ότι ο υπουργός Εξωτερικών παρασημοφόρησε διάφορους διπλωματικούς υπαλλήλους και ανάμεσά τους τον Κ. Ιβράκη. Θέλω να παρατηρήσω ότι ο Ιβράκης υπηρετούσε τα πρώτα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας στο γενικό Προξενείο της Φραγκφούρτης, μαζί με τον διαβόητο Κοράντη, ο οποίος όπως μαθαίνω εργάζεται τώρα ως φροντιστής για υποψήφιους διπλωμάτες. Ο συγκεκριμένος Ιβράκης είχε αφήσει ιστορία με το φιλοχουντικό ζήλο, τη χυδαιολογία του, αλλά και τον ξυλοδαρμό που υπέστη από εργάτες και φοιτητές Ελληνες και Γερμανούς, όταν προσπάθησε να διοργανώει εκδήλωση υπέρ της δικτατορίας. Λίγες ημέρες μετά το επεισόδιο, το προαναφερόμενο δίδυμο Κοραντής - Ιβράκης ακύρωσε τα διαβατήρια όσων εργατών και φοιτητών είχαν εμφανή δραστηριότητα εναντίον της χούντας -ανάμεσά τους και το δικό μου, ως προέδρου στο φοιτητικό σύλλογο του Πολυτεχνείου Darmstadt. Είχα ακούσει τον Ιβράκη με τα αφτιά μου, όταν πήγα μαζί με άλλους συναδέλφους στο προξενείο για να μάθουμε για πιο λόγο μας είχαν ακυρώσει το διαβατήριο (για πλάκα πηγαίναμε, ξέραμε πολύ καλά το λόγο), να ουρλιάζει σε συνάδελφο που προηγείτο στη σειρά. 'Είστε αλήτες, δεν θα πάτε ποτέ στην Ελλάδα, θα πεθάνετε εδώ'. Δεν ήταν υπηρεσιακά τυπικός, είχε πάθος ο άνθρωπος!"

Η επαγγελματική επάρκεια

Αν νομίζετε ότι ο Ιβράκης τότε ήταν ένα παιδαρέλι που δεν πολυκαταλάβαινε τι έκανε, πέφτετε έξω. Ο Ιβράκης ήταν κοντά στα 35 του χρόνια, με σαφή φασιστική συνείδηση, πράγμα που απέδειξε λίγο αργότερα από το πόστο του προξένου της χούντας στην Βενετία. Στη διάθεση οποιουδήποτε ενδιαφερομένου βρίσκονται τα πολλές δεκάδες "υπηρεσιακά" χαφιεδώματα του Ιβράκη τα χρόνια 1970-72. Πρόκειται για υλικό που βγάζει μάτια, όσων έχουν τη διάθεση να βλέπουν, φυσικά.
"Επιβεβαιώνουμε την καταδοτική και χαφιέδικη δραστηριότητα του, η οποία προκάλεσε απηνείς διώξεις, συλλήψεις και στέρηση διαβατηρίου δεκάδων αντιστασιακών", μάς επισημαίνει σε ανακοίνωσή της το ΔΣ της Λέσχης των Ελλήνων που σπούδασαν και έζησαν στην Ιταλία. Μεταξύ των "εχθρών" του Ιβράκη και των Τεταρταυγουστιανών (που είχε τότε αμολήσει ο Κ. Πλεύρης στην Ευρώπη, με την ιδιότητα του στελέχους της χούντας), βρέθηκαν και οι: Χρήστος Στρεμμένος, του ΠΑΚ, καθηγητής του πανεπιστημίου της Μπολόνια (που μετά την πτώση των Συνταγματαρχών τοποθετήθηκε ως πρέσβης εκ προσωπικοτήτων στη Ρώμη), ο Ρούλης Κοκελίδης, σημερινός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, όλοι οι σπουδαστές της παράταξης "Κολιγιαννικοί υπό το όνομα 'Δημήτρης Γληνός'" (όπως γράφει και υπογράφει με τα χεράκια του ο χαφιές Ιβράκης), η ΕΔΗΝ, το ΠΑΚ, το ΠΑΜ, "οι Θεοδωρακικοί και οι Μπριλλακικοί", η "Δημοκρατική Πορεία", το "ΑΜΕΕ", όλοι οι ανήκοντες "εις την κινεζόφιλον παράταξιν των Μαοϊκών" (sic), όλοι οι σοσιαλιστές κ.λπ. Κανείς δεν γλίτωνε από τον οίστρο του Ιβράκη. Ούτε τους μουσικούς που έπαιζαν τραγούδια του Μίκη συγχωρούσε. Ακόμα και έναν απολίτικο άλλα "αυθαδέστατο νεανίσκο εις ον δέον να διδαχθή ο τρόπος συμπεριφοράς προς τας Αρχάς", κατεδίωκε. Ολους τους παρακολουθούσε, όπου κι αν πήγαιναν. Κάποιους κάρφωνε και στις ιταλικές υπηρεσίες.
Για να τον χαίρεται ακόμα περισσότερο κι ο εμιγκρές εκείνη την περίοδο Θ. Πάγκαλος, θυμίζουμε επιπλέον ότι ο Ιβράκης πρωτοστάτησε στη συγκρότηση των Εθνικών Συνδέσμων Ελλήνων Σπουδαστών. Τα γνωστά ΕΣ.ΕΣ. Τα χρηματοδότησε (όχι βέβαια με δικά του χρήματα) και τα αξιοποίησε, μαζί με τους άλλους "Εθνικούς φορείς" που σκάρωναν οι συνεργαζόμενες με το προξενείο του δυνάμεις, όπως η εκκλησία και ο Πλεύρης, για την τρομοκράτηση του αντιδικτατορικού κινήματος. Αυτά εξάγονται αβίαστα από τις δικές του αναφορές. Οσο για τα πολιτικονομικά δεδομένα που επικαλείται η κυβέρνηση για την μη "κάθαρση", ή έστω και τη μη επίπληξη αυτών των τύπων μέσα στο διπλωματικό σώμα, ας ρίξουν και μια ματιά σε μια απόφαση του ΣτΕ (1919/1977, Γ' Τμήμα), στην οποία άλλοι "λαμπροί υπάλληλοι" των προξενείων της Χούντας, με πολύ μικρότερο ζήλο, δεν την έβγαλαν καθαρή.

Συνώνυμος του εφιάλτη

Θυμάμαι από τον πρώτο κιόλας καιρό που βρέθηκα στη Φλωρεντία, την περίοδο της χούντας, το όνομα του έλληνα προξένου της Βενετίας Κ. Ιβράκη ήταν συνώνυμο με εκείνο του εφιάλτη. Ηταν ο φόβος των Ελλήνων της Βόρειας Ιταλίας, αφού ο χαφιεδισμός της όποιας δραστηριότητάς τους -φοιτητικής, πολιτικής, κοινωνικής- ήταν η κύρια απασχόλησή του. Η άλλη του, ίσως μοναδική, απασχόληση ήταν το στήσιμο των περιβόητων "ΕΣ.ΕΣ.", χρησιμοποιώντας χρήματα από τους σκοτεινούς πόρους του ΥΠ.ΕΞ. Γύριζε ο ίδιος, όπως υπερηφανευόταν στους προϊσταμένους του, από πόλη σε πόλη, στρατολογώντας υποψιασμένους και αφελείς Ελληνες φοιτητές, για τη δημιουργία συνδέσμων που θα χαφιέδιζαν και θα τρομοκρατούσαν με κάθε μέσο τις κοινότητες των Ελλήνων φοιτητών και τους νόμιμους συλλόγους τους.
Με την πτώση της χούντας ο Ιβράκης εξαφανίστηκε. Εσβησε μέσα στη λήθη που καλύπτει κάθε εφιάλτη. Οι μόνοι που δεν τον ξέχασαν βέβαια ήταν οι -όχι λίγοι- που για χρόνια αποστερήθηκαν την πατρίδα και τους δικούς τους, μένοντας χωρίς διαβατήρια και συνάλλαγμα, όπως κι εκείνοι που γυρνώντας ανυποψίαστοι στην Ελλάδα δέχονταν τις ...περιποιήσεις από τις αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές, κατόπιν των υποδείξεων του κ. Ιβράκη.
Από την πυκνότατη αλληλογραφία του με την πρεσβεία της Ρώμης (η οποία επιμελώς κοινοποιήτο στο μορφωτικό και το στρατιωτικό ακόλουθο για τα δέοντα) είναι προφανές ότι ο άνθρωπος αυτός με πλήρη συνείδηση και κατόπιν προσωπικής επιλογής παρακολουθούσε και κατέδιδε στη χούντα, αλλά και στις ιταλικές αρχές, τη δράση κάθε αντιφασίστα, πέρα από κάθε έννοια υπηρεσιακού καθήκοντος.
Βέβαια δεν ήταν ο μόνος. Δυστυχώς, για τους γνωστούς λόγους και σκοπιμότητες, αποχουντοποίηση και κάθαρση δεν έγιναν ποτέ. Το "στιγμιαίο" θα ακολουθεί για πολλά χρόνια τον δημόσιο βίο. (Βλέπε τα αποτελέσματα στην Ελληνική Αστυνομία).
Ουδείς σήμερα θα ...χάριζε στον κ. Ιβράκη την όποια ενασχόληση μαζί του. Τού πάει καλύτερα η περιφρόνηση, όμως, παρ' ό,τι μάθαμε να χωνεύουμε τα πάντα, υπάρχουν κάποια όρια. Είναι άλλο πράγμα η υπηρεσιακή του εξέλιξη κι άλλο η επιβράβευση και αναγνώρισή του με την ανάδειξή του στη θέση του Αναπληρωτή Γ. Γραμματέα του ΥΠ.ΕΞ., θέση όχι υπηρεσιακή απλώς αλλά πολιτική. Με ποια προίκα, ποια προσόντα και με ποιο κύρος αυτός ο κύριος θα ασκεί τα αυξημένα του καθήκοντα; Και ποιο το μήνυμα και η σημειολογία της επιλογής αυτής;
Πιστεύω ότι ο κ. Πάγκαλος διολίσθησε στο ατόπημα αυτό, εγκλωβισμένος από συνεργάτες του. Αναλογιζόμενος τις ευαισθησίες, αλλά και τις προσωπικές του περιπέτειες, θεωρώ ότι δεν είχε πλήρη εικόνα του παρελθόντος του κ. Ιβράκη. Σήμερα που γνωρίζει, όμως, πρέπει να επανορθώσει, δείχνοντας πως παρ' όλα αυτά κάποιες αρχές και αξίες διατηρούνται ακόμα σ' αυτό τον τόπο.

Σπύρος Δανέλλης
(Βουλευτής Ηρακλείου του Συνασπισμού)

(Ελευθεροτυπία, 4/7/1998)

www.iospress.gr