Το υποχρεωτικό "Πιστεύω" των πολυτέκνων
 


"Η αγανάκτηση και η πίκρα των πολυτέκνων 'ξεχείλισε' στους δρόμους της Αθήνας"
             
("Ελεύθερος Τύπος", 9/12/96)

Για να αποκτήσει ένας Ελληνας πολίτης όλα τα δικαιώματα του πολύτεκνου δεν αρκεί να έχει πολλά παιδιά. Πάνω απ' όλα υποχρεούται να εγγραφεί στις κατά τόπους (111 τον αριθμό) "Εθνικοχριστιανικές" ειδικές πολυτεκνικές οργανώσεις και να υφίσταται εφ' όρου ζωής την ιδεολογική και πολιτική τους καθοδήγηση. Οι σχέσεις, δηλαδή, των πολυτέκνων με την πολιτεία δεν είναι νόμιμες, αν δεν διαμεσολαβούνται από την ηγεσία του "πολυτεκνικού κινήματος".
Το ελληνικό κράτος με τον κατοχικό νόμο 1910 της 3ης Οκτωβρίου 1944, εκχωρεί στις μεταξικές πολυτεκνικές οργανώσεις και στους εφημέριους των ενοριών τους, τη σφραγίδα πιστοποίησης της "πολυτεκνικής ιδιότητας". Μόνο στην περίπτωση που δεν υπάρχει ο "οικείος" σύλλογος, αναλαμβάνει τη δουλειά το δημόσιο. Το παράδοξο αυτό μοντέλο διατηρείται άθικτο. Οσες "εκσυγχρονιστικές" υπουργικές αποφάσεις ή εγκύκλιοι έχουν εκδοθεί, απλώς συντηρούν το ...κατοχικό σύστημα οργάνωσης. Ενας νόμος του 1979, ο 860, επιβεβαιώνει τον 1910 του '44, επεκτείνει ισοβίως την "ιδιότητα του πολυτέκνου" και κατεβάζει το όριο από πέντε στα τέσσερα παιδιά, ώστε -σύμφωνα και με τις δημογραφικές εξελίξεις- να ευνοούνται περισσότερες οικογένειες.
Οσοι λοιπόν εντυπωσιάζεστε από τις πυκνές και συχνές κινητοποιήσεις των πολυτέκνων, αλλά κυρίως από το ακροδεξιό πολιτικό τους πρόγραμμα, έχετε ήδη την εξήγηση. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες περνούν από τα φροντιστήρια της νεοεθνικοφροσύνης και των πιο σκοταδιστικών θεοκρατικών αντιλήψεων, χωρίς να μπορούν να απεμπλακούν. Αλλωστε, η ηγεσία του ιδιόμορφου αυτού κινήματος φροντίζει να διεκδικεί πιθανά και απίθανα προνόμια για όλα τα γούστα των πολυτέκνων, με τρόπο τέτοιο που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί "από τα κάτω". Οι βουλευτές των μεγάλων κομμάτων ουδέποτε αρνήθηκαν το κύρος και τον "εθνικό" χαρακτήρα των αιτημάτων τους, όπως επίσης και ότι αποτελούν μια καλά συγκροτημένη δεξαμενή ψήφων.
Στις πρόσφατες κινητοποιήσεις, με αφορμή το αμφιλεγόμενο μέτρο περιορισμού των συντάξεων στις πολύτεκνες μητέρες, ήταν φυσικό να κυριαρχήσει ο ακροδεξιός πολιτικός λόγος - όπως πάντοτε. Τα μέτρα δεν χαρακτηρίζονται κοινωνικά δίκαια ή άδικα (και γιατί), αλλά "αντεθνικά". Οι ηγέτες μιλούν περί "εγκλήματος εθνικής αυτοκτονίας" και βεβαίως η κυβερνητική παράταξη, κατά τη γνώμη τους, αποτελείται από πολλούς "εθνοπροδότες". Οι μόνοι Ελληνες που αγαπούν τη χώρα είναι οι συνεισφέροντες πολλά τέκνα για την "εθνική άμυνα". "Θα φτάσουμε στα άκρα αν περάσουν οι περικοπές", λένε οι επικεφαλής, όπως ακριβώς πριν από λίγα χρόνια "θα έφταναν στα άκρα", αν ψηφιζόταν ο νόμος για τις αμβλώσεις ή αν η κυβέρνηση προχωρούσε σε διάλογο για το όνομα της "Μακεδονίας μας".
Στις εκδόσεις των συλλόγων πολυτέκνων δεν θα διαβάσει κανείς μόνο για την ικανοποίηση κάποιων από τα, όχι πάντοτε προφανή, αιτήματα τους. Δεν θα μελετήσει για χιλιοστή φορά την κινδυνολογία για τη δημογραφική εθνική μας γήρανση. Σε εξέχουσα θέση βρίσκονται και άλλα άρθρα επί κοινωνικών θεμάτων. Παραδείγματος χάριν, το ζήτημα των ναρκωτικών αποτελεί "σκοπό του αντίχριστου και των σκοτεινών δυνάμεων για να μην ζήσει στο μέλλον ούτε η Ελλάδα ούτε η Ορθοδοξία". Αυτή η βαθιά επιστημονική εξήγηση δημοσιεύται σε ολοσέλιδο άρθρο -υπό τον τίτλο "Εγκλημα της Ελληνικής Πολιτείας κατά της νεότητας"- στο περιοδικό "Επικοινωνία" (τ.37, Οκτ-Δεκ. 1996), της "Εθνικής Οργάνωσης Πολυτέκνων Αθηνών" (ΕΟΠΑ), και υπογράφεται από το πολιτικό κίνημα ΕΛ.ΚΙ.Σ. Το συγκεκριμένο σκοταδιστικό απόκομμα, που στις τελευταίες εκλογές έπεισε το 0,06 % των συμπατριωτών μας, έχει και στο κοντινό παρελθόν πολεμήσει με σθένος και άλλα "εγκλήματα της πολιτείας": Το 1985 ήθελε να καταργήσει από τα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας κάθε αναφορά στην "ύποπτη" δαρβινική θεωρία! Μετά, ανέλαβε να μας προστατέψει από τον "εξαποδώ" κατά την περίοδο του "έθνικού αγώνα" εναντίον του κωδικού "666" στα δελτία ταυτότητας. Και στην φάση της εθνικιστικής υστερίας κατά των "Σκοπιανών" ζητούσε "σύνορα με τη Σερβία". Στο ίδιο τεύχος της Ε.Ο.Π.Α, την υπεράσπιση των "ξυπόλητων μανάδων και κουτσούβελων", αναλαμβάνει με το δικό της γλαφυρό τρόπο η στήλη "Κάππος έτσι!" της "Ελεύθερης Ωρας". Δημοσίευμα του "Ορθόδοξου Τύπου", πάντοτε στις στήλες του ίδιου εντύπου, μας εξηγεί γιατί η διαρκής και αυξανόμενη οικονομική ενίσχυση και η κοινωνική υποστήριξη των πολυτέκνων "δεν αποτελεί δαπάνη κοινωνικής αλληλεγγύης αλλά παραγωγική επένδυση". Σε προγενέστερο, βεβαίως, φύλλο απολαμβάνουμε κείμενο για την "παιδαγωγική σημασία της νηστείας", γραμμένο από τον πατέρα Νικόδημο, "την ψυχή της Πανελλήνιας Ενωσης Φίλων των Πολυτέκνων". Το αδελφό αυτό σωματείο, η ΠΕΦΙΠ, αγωνίζεται συστηματικά κατά του φεμινισμού και των παραφυάδων αυτού, "με την ευλογία της Ιεράς Συνόδου", η οποία και διανέμει σε όλους τους πιστούς το σχετικό έντυπο του σωματείου. Ολόκληρη η ιστορία των γυναικείων κινήσεων και των αιτημάτων τους, κονιορτοποιείται συστηματικά από το φυλλάδιο "Πολύτεκνη Οικογένεια". "Ειδικά για τη συνειδητή Ελληνορθόδοξη Γυναίκα-Μητέρα δεν υπάρχει θέμα ισότητας των φύλων. Το θείο δώρο του "κατ' εικόνα Θεού" ανήκει εξίσου στον άνδρα και τη γυναίκα, που στο Πρόσωπο της Θεοτόκου υπερτερεί όχι μόνο των ανδρών και των Αγγέλων, αλλά και των Ουρανών ως Πλατυτέρας" (τ.69, Μαρτ. 1996). Και φυσικά η "υπέρτερη" γυναίκα καθίσταται "σύγχρονη Ιερομάρτυρας και Εθνομάρτυρας της Ελληνορθοδοξίας μας", μόνο αν γεννά ακατάπαυστα. Η άμβλωση δε, συνιστά το "χειρότερο προμελετημένο έγκλημα". "Με τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων επισημοποιείται η οργανωμένη πλέον γενοκτονία των Ελλήνων, όπου όλοι είναι συνένοχοι".
Αυτά τα λίγα από το πλήθος των ανάλογων μεσαιωνικών ιδεολογικοπολιτικών στερεοτύπων, προφανώς, δεν τα συμμερίζονται όλοι οι πολύτεκνοι. Ομως τι περιθώρια διαθέτουν για να διαχωρίσουν τη θέση τους; Πώς μπορούν να έρθουν σε απευθείας επαφή με τις υπηρεσίες του κράτους, παρακάμπτοντας τις περίφημες Πολυτεκνικές Οργανώσεις; Ρωτήσαμε τον Γενικό Γραμματέα του υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας Π. Αποσκίτη αν η κυβέρνηση βρίσκει λογική και σύγχρονη την υποχρεωτική εξάρτηση των πολύτεκνων οικογενειών από τον συγκεκριμένο μηχανισμό. "Πρώτη φορά ακούω ότι υπάρχει τέτοιο πρόβλημα, θα δω το νόμο και επιφυλάσσομαι να το εξετάσω. Δεν έχει φτάσει στο υπουργείο μας, όσο βρίσκομαι εγώ, κάποιο σχετικό αίτημα, είτε από μεμονωμένο άτομο, είτε από κάποιο σύλλογο πολυτέκνων", μας απάντησε, ελαφρώς έκπληκτος, ο κ. Αποσκίτης. Θα ήταν, πάντως, παράδοξο να περιμένει η εκσυγχρονιστική μας κυβέρνηση, πότε θα αποφασίσει ένα τεράστιο πελατειακό δίκτυο συλλόγων με τόση πολιτική και ιδεολογική επιρροή να απαρνηθεί την εξουσία του.    

 

 

Με το ζόρι σκοταδιστές

Ενας ακόμα εξευτελισμός του κράτους προς τους πολίτες του είναι το γεγονός ότι υποχρεώνει τους πολύτεκνους να εγγράφονται σε πολυτεκνικές οργανώσεις για να αποκτούν την κάρτα πολυτέκνου, την πιστοποίηση δηλαδή της πολυτεκνικής ιδιότητας.
Ετσι γίνονται μέλη οργανώσεων, αμφίβολης δημοκρατικότητας (π.χ. Ε.Ο.Π.Α με σχεδόν ισόβιο πρόεδρο) αδυνατώντας να ελέγχουν τις διοικήσεις τους ή να γνωρίζουν τα μέλη τους, που μπορεί να είναι άτομα όπως π.χ. κάποιοι πολύτεκνοι αιμομίκτες παιδοκτόνοι.
Στις οργανώσεις αυτές, αντιδραστικές απόψεις (όπως για παράδειγμα, στο έντυπο της Ε.Ο.Π.Α "Ενημέρωση", η άποψη για τους αντιρρησίες συνειδήσεως), φέρεται ότι υιοθετούνται απ' όλα τα μέλη, ώστε δυστυχώς, πολύτεκνος (όταν δεν σημαίνει τον ανεύθυνο γονέα παιδιών που δεν μπορεί να τα αναθρέψει) να σημαίνει άτομο σκοταδιστικών απόψεων και ακραίων εθνικιστικών τάσεων.
Διαμαρτύρομαι για αυτήν την ισοπέδωση και την καπηλεία της ιδιότητας του γονέα (πολύτεκνου ή μη) στην οποία την κύρια ευθύνη έχει το κράτος. Πιστεύω ότι η ανατροφή παιδιών -όχι ποσότητας ζωντανού κρέατος για τις κρεατομηχανές της διεθνούς αγοράς- είναι προοδευτική και αντιστασιακή στάση ελευθέρων ανθρώπων.

Αλίκη Τζεν
(Ζωγράφος και, υποχρεωτικά, μέλος της Εθνικής Οργανώσεως Πολυτέκνων Αθηνών -ΕΟΠΑ)

 

 

 

(Ελευθεροτυπία, 28/12/1996)

 

www.iospress.gr