Το 55% των ψηφοφόρων αποδοκίμασε τη δεξιά πολυκατοικία

 

Η άλλη «πολυκατοικία»


Η μεγαλύτερη επιτυχία του κ. Καρατζαφέρη στην πρόσφατη προεκλογική περίοδο ήταν ασφαλώς ότι κατοχύρωσε το πολιτικό σχήμα της «πολυκατοικίας». Και εκεί που στην κυβέρνηση μέχρι πρότινος επέμεναν στο χαρακτηρισμό του «ακραίου» για το ΛΑΟΣ, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι λίγα τα κυβερνητικά στελέχη που είναι έτοιμα να προσθέσουν τα εκλογικά ποσοστά των δύο κομμάτων για να υποστηρίξουν ότι αυτό που συνέβη δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια απλή (και επομένως αναστρέψιμη) μετατόπιση εντός των τειχών. Φυσικά για την εδραίωση της θεωρίας της πολυκατοικίας εξέχοντα ρόλο έπαιξαν τα μέσα ενημέρωσης που φρόντισαν από καιρό να σβήσουν τα χνάρια της ακροδεξιάς προπαγάνδας των στελεχών του ΛΑΟΣ και τα ρατσιστικά και φιλοπόλεμα ξεσπάσματα του ίδιου του προέδρου του.

Αλλά αυτή η θεωρία της πολυκατοικίας έχει ένα αδύνατο σημείο. Αν προσέξει κανείς τα χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων που δεν ψήφισαν τους ενοίκους της πολυκατοικίας θα διαπιστώσει ότι κι εκείνοι έχουν ορισμένα κοινά στοιχεία, σε σημείο που να μπορούμε να μιλήσουμε για μια δεύτερη, πολύ μεγαλύτερη «πολυκατοικία»: αυτοί που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγους Πράσινους έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που τους φέρνουν εξίσου κοντά.

Πρόκειται για ανθρώπους που στη μεγάλη τους πλειοψηφία προσβλέπουν σε μια δικαιότερη κατανομή του οικονομικού πλούτου, σε μια λιγότερο άγρια “αντιμετώπιση” των προβλημάτων που σωρεύει η οικονομική κρίση, είναι αντίθετοι στον νεοφιλελευθερισμό, το ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο, ενώ δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο περιβάλλον παρά στο κέρδος.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει περίπτωση να συνεργαστούν οι ένοικοι αυτής της δεύτερης πολυκατοικίας. Είναι γνωστό ότι ανά δύο ή ανά τρεις οι ηγεσίες αυτών των κομμάτων αλληλοαποκλείονται. Και τα αποτελέσματα των εκλογών δεν τους έφεραν πιο κοντά. Το ΠΑΣΟΚ αποβλέπει σε πάση θυσία αυτοδυναμία, επαναπαυμένο στις ξεραμένες κυβερνητικές του δάφνες, το ΚΚΕ αρκείται στην ενδοαριστερή επικράτησή του, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει από την εσωτερική φαγωμάρα, ενώ οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν ρισκάρουν να χάσουν πρόωρα την πολιτική τους αυτονομία.

Όμως αν θέλει κανείς πραγματικά να μιλήσει για εκλογικά μηνύματα, πρέπει ασφαλώς να λάβει υπόψη του ότι η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος αντέδρασε στην ταξικά προσδιορισμένη πολιτική της κυβέρνησης και καταψήφισε την πολυκατοικία της. Υπάρχει δηλαδή μια σαφής «ιδεολογική» πλειοψηφία, που δεν μπορεί μεν να συγκροτηθεί σε πολιτική έκφραση, αλλά ξεχωρίζει την Ελλάδα από το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, όπου κυριάρχησαν οι συντηρητικές, οι δεξιές και οι ακροδεξιές δυνάμεις.

Θα ήταν λάθος και για την Αριστερά, πίσω από τη σωστή θεωρία του «δικομματισμού» να μη διακρίνει αυτή την πλευρά των πολιτικών εξελίξεων. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια οι βεβαιότητες του νεοφιλελευθερισμού βρίσκονται (μαζί με την οικονομία) σε μεγάλη κρίση. Αν δεν διεκδικήσει αυτό το πλειοψηφικό ρεύμα την πολιτική ηγεμονία, οι «λύσεις» που θα δοθούν θα φέρουν τη σφραγίδα της ακροδεξιάς: καταστολή των κινημάτων, πογκρόμ στους μετανάστες, οικονομική εξαθλίωση. Για να επιβεβαιωθεί –με άλλη έννοια απ’ αυτή που εννοούσε εκείνος- η ρήση των Ενγκελς-Λούξεμπουργκ-Καστοριάδη που θυμήθηκε προεκλογικά ο κ. Παπανδρέου...

 

(Ελευθεροτυπία, 13/6/2009)

 

 

www.iospress.gr