Ποιον θέλει να προστατεύσει ο πρωθυπουργός

 

Πιο κατάλληλος ή πιο ένοχος;


Εχουν περάσει ήδη δύο βδομάδες από τη νύχτα της Παρασκευής 8 Μαΐου και την επικαιρότητα εξακολουθεί να απασχολεί η αιφνιδιαστική κίνηση του πρωθυπουργού να κλείσει τη βουλή και να εξασφαλίσει έτσι την ατιμωρησία των κυβερνητικών στελεχών που σχετίζονται με τα σκάνδαλα. Ποικίλες αναλύσεις επιχειρούν να εξιχνιάσουν τους λόγους που οδήγησαν τον κ. Καραμανλή σ' αυτή την εξόφθαλμα αντιδημοκρατική κίνηση. Ακούστηκε, λ.χ., ότι στόχος ήταν να μην εμπλακεί ο κ. Αλογοσκούφης, του οποίου το όνομα σχετίζεται με την υπόθεση «Γερμανός». Αλλοι αναλυτές συσχετίζουν την απόφαση του κ. Καραμανλή με διαφορετικά ονόματα συνεργατών του.

Η απάντηση στο ερώτημα είναι ίσως πολύ απλούστερη. Αυτές οι υποθέσεις που συνηθίσαμε να αποκαλούμε σκάνδαλα, και στην πραγματικότητα αποτελούν σύγχρονες μορφές πολιτικής διαχείρισης, έχουν κατά κανόνα άμεση σχέση με το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Από τις υποθέσεις που κατέληξαν στο αρχείο (λ.χ. υπόθεση Ζαχόπουλου) ή έμειναν ανεξιχνίαστες (υποκλοπές Vodafone), μέχρι το Βατοπέδι και την πρόσφατη υπόθεση Παυλίδη, παντού εμφανίζεται με σημαντικό ρόλο το πρωθυπουργικό γραφείο. Είναι κάτι φυσικό σε ένα τόσο πρωθυπουργικοκεντρικό σύστημα όπως το ελληνικό. Καμιά από τις μεγάλες συμφωνίες δεν μπορεί να κλείσει χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του πρωθυπουργού. Από τις άγονες γραμμές μέχρι τα βυζαντινά χρυσόβουλα, για όλα κανονίζει το Μαξίμου.

Αυτό, λοιπόν, που έκανε με την απόφασή του να κλείσει τη βουλή ο κ. Καραμανλής δεν ήταν τίποτα άλλο από εκείνο που είχε κάνει τον Σεπτέμβριο με τη συνέντευξή του στη ΔΕΘ, όταν φρόντισε να καλύψει τους βαλλόμενους συνεργάτες του Βουλγαράκη και Ρουσόπουλο. Θεωρήθηκε τότε εκ του αποτελέσματος ότι επρόκειτο για πρωθυπουργικό «λάθος». Μάλιστα ο ίδιος ο κ. Καραμανλής στη γνωστή αυτοκριτική του ατάκα, ανέλαβε την ευθύνη που δεν «αντελήφθη εγκαίρως» το εύρος και τη σημασία της υπόθεσης του Βατοπεδίου, παραδεχόμενος εμμέσως το «λάθος».

Αλλά δεν πρόκειται για λάθος. Οι κινήσεις του Σεπτεμβρίου και της 8ης Μαΐου είναι σκόπιμες και υπολογισμένες. Αν υποχρεώθηκε να προχωρήσει σ’ αυτές τις κινήσεις (και σε άλλες πρωτοβουλίες που αφορούν άκομψες παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη) ήταν επειδή ο πρώτος που θα έμενε εκτεθειμένος από τη διερεύνηση σε βάθος όλων αυτών των υποθέσεων είναι ο ίδιος ο (εκάστοτε) πρωθυπουργός.

Αλλά αυτό κανείς δεν φαίνεται να το επιθυμεί. Οι ίδιοι που μιλούν από την τηλεόραση με τα πιο περιφρονητικά λόγια για τα πολιτικά στελέχη που εμπλέκονται στις υποθέσεις-σκάνδαλα, οι ίδιοι που πιέζουν όσους ακούγονται τα ονόματά τους να παραιτούνται «για να διευκολύνουν την παράταξη», στάζουν ταυτόχρονα μέλι για τον πρωθυπουργό και κόβουν το λαιμό τους ότι είχε πλήρη άγνοια για όλες τις δύσοσμες αυτές υποθέσεις. Βέβαια αυτή η εκ των προτέρων απαλλαγή του πρωθυπουργού από κάθε ευθύνη έχει και μια προφανή σκοπιμότητα: όσο προβάλλεται ως «μόνος αθώος», τόσο ενισχύονται τα ποσοστά «καταλληλότητάς» του για τη θέση αυτή. Αυτή είναι η εξήγηση στο παράδοξο φαινόμενο (που βέβαια το είχαμε ξαναδεί την τελευταία περίοδο Σημίτη), να καταρρέει η κυβέρνηση και να διατηρείται στα ύψη ο αρχηγός της.

 

(Ελευθεροτυπία, 23/5/2009)

 

 

www.iospress.gr