Σκόπιμη επιλογή του πρωθυπουργού η επίδειξη αυταρχισμού

 

Κράτος έκτακτης ανάγκης;


Η περασμένη βδομάδα σημαδεύτηκε από δυο γεγονότα φαινομενικά ασύνδετα. Το πρώτο ήταν η γνωστή απόφαση του πρωθυπουργού να διαλύσει τη βουλή πριν απ' την ώρα της, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει την ατιμωρησία των συνεργατών του που εμπλέκονται ή μπορεί να εμπλακούν κατά τη διερεύνηση των σκανδάλων από την τακτική δικαιοσύνη.

Το δεύτερο γεγονός, στο οποίο δεν στράφηκε βέβαια η προσοχή των μέσων ενημέρωσης όσο στο πρώτο, ήταν η διοργάνωση στο κέντρο της Αθήνας μιας κοινής επιχείρησης κατά των μεταναστών από τμήματα της ΕΛ.ΑΣ. και μονάδες κρούσης των ακροδεξιών συμμοριών. Ο τρόπος, οι μέθοδοι, και η σκοπιμότητα αυτής της επιχείρησης ξενίζει όσους θυμούνται ότι μέχρι πρότινος η κυβέρνηση διά του αρμοδίου υπουργού κ. Παυλόπουλου επέμενε -τουλάχιστον στα λόγια- σε μια ανεκτική πολιτική απέναντι στους μετανάστες. Και τώρα εμφανίζονται οι υφιστάμενοι του ίδιου υπουργού να καλύπτουν επιδεικτικά την πολιορκία των μεταναστών από τους Χρυσαυγίτες στο κτίριο της Σωκράτους. Το επεισόδιο ξεπερνά τη γνωστή (αλλά συγκαλυμμένη) σύμπλευση ΜΑΤ-Χρυσής Αυγής που έχει παρατηρηθεί και σε άλλες συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας. Μοιάζει αυτή τη φορά να ήθελε η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. να δώσει ένα μήνυμα: ότι δηλαδή από ‘δω και πέρα τάσσεται ανοιχτά με το μέρος των συμμοριών που επιδιώκουν τη βίαιη απομάκρυνση των ξένων από το κέντρο της πόλης.

Τα δυο φαινομενικά άσχετα γεγονότα συνδέονται με τη νέα πολιτική φάση στην οποία έχει εισέλθει το πολιτικό καθεστώς, ενόψει της κοινωνικής αναστάτωσης που προκαλεί σιγά σιγά και στη χώρα μας η παγκόσμια οικονομική κρίση, επιδεινώνοντας τις ακραίες αντιλαϊκές πολιτικές ρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων. Κοινό στοιχείο των δύο αυτών κινήσεων, η προσπάθεια της πολιτικής ομάδας περί τον πρωθυπουργό να μεταθέσει την πολιτική ατζέντα της προεκλογικής περιόδου από τα προβλήματα πολιτικής διαχείρισης (δηλαδή τα σκάνδαλα) στα ζητήματα «νόμου και τάξης», στην επίδειξη δηλαδή ενός προσωπείου σκληρής και αυταρχικής διακυβέρνησης.

Μιλώντας στο ραδιοσταθμό Flash 96 ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Δραγασάκης διατύπωσε το φόβο ότι «αυτή η ενέργεια ίσως υποκρύπτει κι έναν συμβολισμό για το τι θα γίνει μετά τις ευρωεκλογές. Με ανησυχεί μια περαιτέρω αυταρχικοποίηση του κράτους και της πολιτικής ως απάντηση στην κρίση».

Στόχος της εκλογικής στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι πλέον ο (διαρκώς συρρικνούμενος άλλωστε) «μεσαίος χώρος», αλλά η εξασφάλιση υποστήριξης ή έστω ανοχής από τους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες του τόπου, οι οποίοι ανησυχούν μήπως οι κοινωνικές αντιδράσεις δεν επιτρέψουν να υλοποιηθεί το σχέδιό τους που προβλέπει τη μετακύλιση στις πλάτες των εργαζομένων όλων των βαρών που επισωρεύει η κρίση.

Η απροσχημάτιστη υποστήριξη της κυβέρνησης από κανάλια και εκδοτικά συγκροτήματα που μέχρι πρότινος κρατούσαν τουλάχιστον τις ισορροπίες, μαρτυρά ότι οι πρωτοβουλίες του κ. Καραμανλή έχουν βρει ευήκοα ώτα. Από την άλλη βέβαια πλευρά, όπως μαρτυρούν οι περιφρονητικές δηλώσεις του προέδρου του ΣΕΒ για το πολιτικό σύστημα, η οικονομική ελίτ έχει διαγνώσει την αδυναμία που κρύβεται πίσω από αυτές τις επιδείξεις πυγμής κι επιδιώκει να κερδίσει όσα περισσότερα μπορεί, παίζοντας το παιχνίδι του «ουδέτερου» κριτή στο δικομματικό παιχνίδι.

 

(Ελευθεροτυπία, 16/5/2009)

 

 

www.iospress.gr