Τα ψιλά γράμματα του νομοσχέδιου για τους "κουκουλοφόρους"

 

Η διαδήλωση εκτός νόμου


Τελικά, το περιβόητο νομοσχέδιο του κ. Δένδια για τους «κουκουλοφόρους» κατατέθηκε στη Βουλή. Οπως είχε εξαγγελθεί, κάποιες από τις προτεινόμενες αλλαγές επιβαρύνουν -«απλώς»- την ποινική μεταχείριση όσων διαπράττουν συγκεκριμένα αδικήματα έχοντας «καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου» τους. Η ελάχιστη ποινή για απρόκλητες σωματικές βλάβες αυξάνεται έτσι από 6 μήνες σε 1 χρόνο, για βαριές σωματικές βλάβες από 2 χρόνια σε 3 και για διακεκριμένες φθορές από 3 μήνες σε 2 χρόνια. Η τελευταία αυτή περίπτωση συμπεριλαμβάνει κάθε φθορά με φωτιά ή εκρηκτικές ύλες (ΠΚ 382§2γ), αλλά και κάθε καταστροφή «πράγματος χρησιμεύοντος σε κοινό όφελος» (ΠΚ 382§2α). Σημειωτέον ότι ο προσδιορισμός των εν λόγω «χρήσιμων» πραγμάτων από τα δικαστήρια υπήρξε μέχρι σήμερα εξαιρετικά προβληματικός: βάσει αυτής της διάταξης έχουν καταδικαστεί διαδηλωτές που έγραφαν συνθήματα σε τοίχους δημόσιων κτιρίων, ενώ το Μάρτιο του 1992 συνελήφθη -και δικάστηκε- φοιτήτρια επειδή έσχισε αφίσα φασιστικής οργάνωσης!

Η σοβαρότερη τομή του νομοσχεδίου έγκειται, ωστόσο, στη δραστική συρρίκνωση του συνταγματικού δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Αναφερόμαστε στην τροποποίηση του άρθρου 189 του ποινικού κώδικα που αφορά το (έλασσον μέχρι σήμερα) αδίκημα της «διατάραξης κοινής ειρήνης» – την απλή δηλαδή συμμετοχή κάποιου «σε δημόσια συνάθροιση πλήθους που με ενωμένες δυνάμεις διαπράττει βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων ή πραγμάτων ή εισβάλλει παράνομα σε ξένα σπίτια, κατοικίες ή άλλα ακίνητα», χωρίς ο ίδιος να προβαίνει σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη (και αξιόποινη) ενέργεια. Μέχρι σήμερα, το «συμμετοχικό» αυτό πλημμέλημα τιμωρούνταν με ποινές φυλάκισης που ξεκινούσαν από 10 μέρες κι έφταναν το πολύ τα 2 χρόνια. Με το νομοσχέδιο του κ. Δένδια, αν ο «δράστης» έχει καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του, το μάξιμουμ της ποινής μετατρέπεται αυτομάτως σε μίνιμουμ (2 έως 5 χρόνια). Αν μάλιστα ο διαδηλωτής κατηγορηθεί (και καταδικαστεί) ως «υποκινητής» ή «βιαιοπραγών» (γενικώς), η ποινή του από πλημμέλημα (3-5 χρόνια) μετατρέπεται σε κακούργημα (5-10 χρόνια). Ακόμη δε και στις πιο ελαφρές καταδίκες, απαγορεύεται ρητά η μετατροπή της ποινής σε χρήμα (§ 26), η ποινή με αναστολή (§ 26) ή η ανασταλτική ισχύς της έφεσης (§ 28).

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Πολύ απλά: αν κάποιος πολίτης βρεθεί σε διαδήλωση στην οποία σημειώνονται κάποια επεισόδια (χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος σ’ αυτά) και τα ΜΑΤ πνίξουν -ως συνήθως- τον τόπο στα δακρυγόνα, απ’ τη στιγμή που θα επιχειρήσει να προστατεύσει τα πνευμόνια του (με μαντήλι, κασκόλ ή μάσκα) διαπράττει βαρύ αδίκημα, η «ταρίφα» του οποίου ξεκινάει από τα 2 χρόνια -πραγματικής- φυλακής. Οποιος έχει δοκιμάσει έστω και μια φορά το χημικό πόλεμο της ΕΛΑΣ, ξέρει βέβαια καλά πως, όταν κοντεύεις να πάθεις ασφυξία, η φυσική επιβίωσή σου προηγείται του (αόριστου) φόβου των συνεπειών μιας ενδεχόμενης σύλληψης. Τα αποτελέσματα αυτού του παράλογου μέτρου θα τα δούμε στο άμεσο μέλλον, κατά την «παραδειγματική» δρακόντεια εφαρμογή του. Πόσο μάλλον που, με την πάγια υπηρεσιακή συνήθεια του «φουσκώματος» των κατηγορητηρίων, κάθε φουτεράκι θα μετατρέπεται αυτομάτως σε στοιχείο τέλεσης κακουργήματος...

 

(Ελευθεροτυπία, 2/5/2009)

 

 

www.iospress.gr