Τα αθέατα αποσπάσματα θανάτου


Η είδηση δημοσιεύθηκε στα ψιλά των εφημερίδων της 23ης Νοεμβρίου: σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της εκεί αποστολής του ΟΗΕ, οι νεκροί στο Ιράκ ξεπερνούν πια τους 100 την ημέρα. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν είναι αποτέλεσμα ούτε των θεαματικών «τυφλών» βομβιστικών επιθέσεων, ούτε των αλλεπάλληλων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού. Κάθε μέρα, δεκάδες πτώματα βρίσκονται πεταγμένα σε σκουπιδότοπους, στα ποτάμια ή στις άκρες των δρόμων, δεμένα πισθάγκωνα και με σημάδια αποτρόπαιων βασανιστηρίων, κουφάρια διάστικτα από καψίματα ή κατακρεουργημένα με ηλεκτρικά τρυπάνια...

Σύμφωνα με το επίσημο ερμηνευτικό σχήμα, η κλιμακούμενη αυτή ανθρωποσφαγή οφείλεται απλώς στην αναμέτρηση σιιτών και σουννιτών για το μελλοντικό έλεγχο της χώρας. Μόνο η παρουσία των κατοχικών στρατευμάτων, καταλήγει -ρητά ή υπόρρητα- το ίδιο σενάριο, αποτρέπει ή έστω μετριάζει την κατάδυση του Ιράκ στην κόλαση ενός γενικευμένου «θρησκευτικού» εμφυλίου πολέμου.

Η πραγματικότητα είναι ωστόσο πολύ διαφορετική. Ουσιαστικά, βρισκόμαστε μπροστά στην έμπρακτη εφαρμογή του σχεδίου που επεξεργάστηκαν εδώ και δυο χρόνια τα θινκ τανκ του αμερικανικού Πενταγώνου για την ανάσχεση και καταστολή της ιρακινής αντίστασης. Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Newsweek (10.1.2005), ο σχεδιασμός αφορούσε την εκπαίδευση ειδικών «αποσπασμάτων θανάτου», επανδρωμένων κυρίως από Κούρδους και Σιΐτες, με σκοπό την εξολόθρευση «των σουνιτών ανταρτών και των οπαδών τους», η μαζική βάση των οποίων υπολογιζόταν (τότε) σε «περίπου 200.000» άτομα. Ως πρότυπο προβαλλόταν η μαζική σφαγή της αριστεράς και των συνδικάτων στο Ελ Σαλβαδόρ της δεκαετίας του ’80. Αναλυτική περιγραφή τόσο της προτεινόμενης «αντιανατρεπτικής» στρατηγικής όσο και του «μοντέλου» απ’ το οποίο αντλεί την έμπνευσή της μπορεί ο αναγνώστης μας να βρει στο σχετικό αφιέρωμα του «Ιού» («Τα 'αποσπάσματα θανάτου' του Πενταγώνου. Ενα Σαλβαδόρ στο Ιράκ», 'Κ.Ε.' 6.2.2005).

Οπως γνωρίζουμε πλέον, το πρώτο βήμα σ’ αυτή την κατεύθυνση έγινε με τη συγκρότηση της επίλεκτης ιρακινής «Ταξιαρχίας των Λύκων» το 2004. Η μονάδα αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από πρώην μέλη των αντίστοιχων ειδικών μονάδων του Σαντάμ. Ο αμερικανός εκπαιδευτής της, Τζέιμς Στιλ, είχε ως βασικό σταθμό προϋπηρεσίας την εκπαίδευση της «καλύτερης αντιτρομοκρατικής δύναμης» του Ελ Σαλβαδόρ. Τα πρώτα δείγματα γραφής των «Λύκων» άρχισαν να γίνονται ορατά στις αρχές του 2005, με την ανακάλυψη δεκάδων ακρωτηριασμένων πτωμάτων στις πόλεις που «ανακτούσε» ο αμερικανικός στρατός (Μοσούλη,Σαμάρα) και στις όχθες του Τίγρη, νοτίως της Βαγδάτης. Επιπλέον, μέχρι το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, κάπου 200 ιρακινοί πανεπιστημιακοί, στη συντριπτική τους πλειοψηφία αρνητικά διακείμενοι απέναντι στις κατοχικές αρχές, είχαν υποστεί την ίδια τύχη.

Το αποφασιστικό βήμα σημειώθηκε ωστόσο το Μάϊο του 2005, με το διορισμό του Μπαγιάν Τζάμπρ ως υπουργού Εσωτερικών της δωσιλογικής κυβέρνησης. Ηγετικό στέλεχος της σιίτικης χομεϊνικής οργάνωσης SCIRI και της ελεγχόμενης από αυτήν «Ταξιαρχίας Μπαντρ», ο νέος υπουργός επάνδρωσε τα σώματα ασφαλείας με δικούς του πολιτοφύλακες. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε βέβαια να ιδωθεί σαν ένα γενικευμένο ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών (από την εποχή της αιματηρής καταστολής της σιιτικής εξέγερσης του 1991 από το στρατό του Σαντάμ), στην πραγματικότητα όμως ταιριάζει απόλυτα με τους στόχους της «αντιτρομοκρατικής» στρατηγικής των ΗΠΑ.

Οπως διαπιστώνουμε από τις εκθέσεις των ειδικευμένων σ’ αυτά τα θέματα αμερικανικών θινκ-τανκ (κυρίως της RAND Corporation και του «Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών»), το κυριότερο πρόβλημα των κατοχικών δυνάμεων υπήρξε η ουσιαστική άγνοιά τους για την οργανωτική διάρθρωση του «εχθρού». Το μόνο σίγουρο ήταν ότι η ιρακινή Αντίσταση στηριζόταν στις παραδοσιακές δομές των σουνιτικών κοινοτήτων. Η φυσική εξολόθρευση των τοπικών ηγεσιών των τελευταίων και, πάνω απ’ όλα, του τμήματος εκείνου της εγχώριας διανόησης που αρνείται να ταυτιστεί με την κατοχή, προκύπτει έτσι ως μονόδρομος για έναν κατασταλτικό μηχανισμό που διαθέτει μεν τερατώδη τεχνική υπεροπλία, είναι όμως υποχρεωμένος να κινείται -και να χτυπά- κυριολεκτικά στα τυφλά. Προς δόξαν της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, που θέλει τον αιώνα μας εποχή της «σύγκρουσης των πολιτισμών»...

 

(Ελευθεροτυπία, 2/12/2006)

 

 

www.iospress.gr