Η ανύπαρκτη αθωότητα

"Παρέμβαση εισαγγελίας για τα όργια στα σχολεία"
    
(«Αδέσμευτος Τύπος», 4/11/2006)

Με φρίκη και αποτροπιασμό πληροφορείται εδώ και βδομάδες η κοινή γνώμη από τις δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές το βούρκο, τη βία και την ακολασία που επικρατεί στα σχολεία. Μάθαμε ξαφνικά ότι διακινούνται βίντεο με σκηνές βίας ή σκληρού σεξ στα μαθητικά κινητά (εκπομπή Ευαγγελάτου), αλλά και ότι τα σκληρά βιντεοπαιχνίδια είναι τα δημοφιλέστερα στα Ιντερνετ-καφέ (εκπομπή Χαρδαβέλλα).

Οι αποκαλύψεις συνοδεύονται από βαρύγδουπες ηθικολογικές αναλύσεις με πρωταγωνιστές ψυχολόγους, σεξολόγους και παπάδες. Το σκηνικό τρόμου έχει καλά στηθεί: καημένοι γονείς, προσέξτε. Μεγαλώνετε τέρατα. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των αναλύσεων είναι ότι η τεχνολογία αποξένωσε τους ανθρώπους και χάθηκε η εποχή της αθωότητας στην οποία υποτίθεται ότι μεγάλωσαν οι προηγούμενες γενιές.

Αλλά είναι, άραγε, έτσι;

Ας ρίξουμε μια ματιά στις προσωπικές αναμνήσεις του Μίκη Θεοδωράκη («Οι δρόμοι του Αρχάγγελου», εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 1986, τ. 1, σ. 56-8) για να καταλάβουμε πώς μεγάλωναν τα παιδιά στην προπολεμική Ελλάδα:

- Η βία μεταξύ παιδιών: «Η μία συμμορία έπρεπε να εξοντώσει την άλλη. Να ανοίξει κεφάλια, να σπάσει χέρια [...] Οι μάχες ήταν άγριες και οι τραυματίες βογκούσαν απ' όλες τις μεριές. Ηταν αδύνατο να βρεις παιδί χωρίς σπασμένο κεφάλι. Ομως τα πιο πολλά παιδιά τρώγανε το πιο πολύ τους ξύλο όταν γυρνούσανε στα σπίτια τους τα βράδια, για να δέσουνε τις πληγές τους. Εκεί οι πατεράδες με βέργες, ξύλα και δερμάτινες ζώνες τα χτυπούσαν ωσότου χάσουν τις αισθήσεις τους».

- Η παραβατικότητα: «Ενα βράδυ χτυπήσαμε ένα μανάβικο. Οι μισοί σπρώχνανε το μανάβη με φωνές και οι άλλοι κλέβανε ό,τι βρίσκανε στον πάγκο. Αποδείχτηκα καλός τσιλιαδόρος και γενικά καλός κλέφτης».

-Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση: «Υπήρχε η "Ιλιάδα" του Ομήρου που θα έπρεπε να μάθω από μνήμης για να είμαι πραγματικό μέλος της συμμορίας. Το έπος άρχιζε ως εξής: Το μουνί το λένε νι και τον μπούτσο καντενί. Το μουνί το λένε νάτσο και τον μπούτσο καντενάτσο».

-Οι πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες: «Μετά πήγαμε όλοι μαζί στις πουτάνες, έξω από την πόλη. Τις βρήκαμε να λιάζονται, άλλη πάνω σε βράχο, άλλη στο γρασίδι. "Βγάλτε τους όλοι έξω, να δούμε ποιος είναι ο πιο μεγάλος. Θα πάρει πέντε δεκάρες". Το Ποντικάκι, έμπειρος, τον έβγαλε και τον έπαιξε. Ενα μακρύ σκουλήκι. Ετσι κέρδισε τις πέντε δεκάρες».

- Η βία στα ζωντανά: «Τα αδέσποτα σκυλιά, πριν τα πιάσει ο μπόγιας να τα πνίξει στο μέσο του θαλάσσιου κόλπου, έπρεπε να βασανιστούν άγρια. Τους δέναμε τενεκέδες στην ουρά και μετά τα πετροβολούσαμε ή τα τρυπούσαμε με μυτερά ξύλα και καλάμια. Το Ποντικάκι είχε την τέχνη να τους βγάζει τα μάτια μ' ένα καρφί. Και τότε αυτά σπαράζανε, πέφτανε κάτω, τρέχανε δεξιά αριστερά σαν τρελά».

- Η σκληρότητα: [Για να μπει κάποιος στη συμμορία] «έπρεπε να σκοτώσει ένα νεογέννητο γατάκι. Να το βάλεις πάνω σε πέτρα και να το λιώσεις με άλλη πέτρα».

Αλήθεια, αυτή είναι η εποχή της αθωότητας που νοσταλγούν σύσσωμοι οι τηλεοπτικοί μας αστέρες και οι καλεσμένοι τους; Για σκεφτείτε πώς θα έμοιαζαν όλα αυτά αν τα είχε απαθανατίσει η κάμερα κάποιου κινητού τηλεφώνου; Κακά τα ψέματα. Η παιδική ηλικία και η εφηβεία συνδέονται με τον πειραματισμό στη σκληρότητα και τα όρια της παραβατικότητας, ενώ (ελλείψει οποιασδήποτε διαπαιδαγώγησης) η σεξουαλική γνώση αποκτάται μέσω υποκατάστατων (πορνεία, πορνοπεριοδικά ή τσόντες).

Αν υπάρχει σήμερα κάτι νέο σε όλα αυτά είναι ότι ζούμε τη μεταβατική φάση κατά την οποία εισάγονται μια σειρά νέων τεχνολογιών, στις οποίες οι μεγαλύτεροι είναι από λειτουργικά αναλφάβητοι έως απλά καθυστερημένοι. Τα παιδιά εξοικειώνονται πολύ πιο εύκολα, ενώ οι γονείς τους αδυνατούν να καταλάβουν τι ακριβώς είναι αυτά τα περίεργα παιχνίδια. Η μοναδική λύση των μεγαλύτερων είναι να δαιμονοποιήσουν την τεχνολογία και να ζητήσουν την απαγόρευση των προϊόντων της. Αλλά το παιχνίδι αυτό είναι χαμένο από χέρι.

 

(Ελευθεροτυπία, 25/11/2006)

 

 

www.iospress.gr