Το μάθημα των δασκάλων
 


Η πολυήμερη απεργία των δασκάλων έληξε άδοξα, αφού αντιμετώπισε την απόλυτη άρνηση του υπουργείου Παιδείας και το φόβο του ίδιου του πρωθυπουργού ότι οποιαδήποτε χαραμάδα παροχών θα προκαλούσε ανυπολόγιστες συνέπειες στη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή εισοδηματική πολιτική.

Οι στόχοι, λοιπόν, της κινητοποίησης δεν επιτεύχθηκαν. Ομως η ίδια η κινητοποίηση υπήρξε η πιο επιτυχημένη των τελευταίων χρόνων. Δεν πρόκειται για κακόγουστο ευφυολόγημα. Υστερά από αρκετά χρόνια συνεχούς υποβάθμισης του συνδικαλισμού -με ευθύνη φυσικά και συνδικαλιστικών παρατάξεων και κομμάτων- οι δάσκαλοι δίδαξαν όλη την κοινωνία ότι ο οργανωμένος αγώνας των εργαζομένων είναι η μόνη απάντηση στην πολιτική της λιτότητας.

Για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια βρήκε τέτοια απήχηση στην κοινή γνώμη η κινητοποίηση ενός κλάδου, παρά το γεγονός ότι αντιμετώπισε εξαρχής έναν οργανωμένο πόλεμο λάσπης και συκοφαντίας. Από την πρώτη στιγμή οι δάσκαλοι είχαν να αντιμετωπίσουν έναν πρωτοφανή προπαγανδιστικό μηχανισμό που καθοδηγήθηκε από την κυβέρνηση αλλά βρήκε εύκολη πρόσβαση στα περισσότερα ειδησεογραφικά προγράμματα της τηλεόρασης.

Σ' αυτή τη μάχη, οι δάσκαλοι βγήκαν νικητές. Μετέστρεψαν υπέρ τους την προσπάθεια των απολογητών της κυβερνητικής πολιτικής να τους εκθέσουν στην κοινωνία. Η καθημερινή παρουσία των στελεχών της ΔΟΕ (και κυρίως του προικισμένου προέδρου της) στα βραδινά τηλεπαράθυρα όχι μόνο δεν ευτέλισε τον αγώνα τους (όπως είχε συμβεί, για παράδειγμα, σε ορισμένες παλιότερες κινητοποιήσεις αγροτών ή τραπεζικών), αλλά έδωσε και οικείο ανθρώπινο πρόσωπο στις διεκδικήσεις τους.

Ολα τα τεχνάσματα που επιστρατεύτηκαν εναντίον τους εξουδετερώθηκαν, χάρη στην ψυχραιμία και την ευθύτητα που φώναζαν από μακριά το δίκιο του αγώνα τους.

- Στην αρχή προβλήθηκε το γνωστό επιχείρημα ότι πρόκειται για υποκινούμενη κινητοποίηση, ότι ένοχα για την αναταραχή στην παιδεία είναι τα κόμματα της Αριστεράς, και ειδικότερα ο Συνασπισμός. Αλλά το στερεότυπο αυτό φόβιζε την κοινωνία πριν από κάτι δεκαετίες. Ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» δεν πουλάει ούτε στους οπαδούς του Καρατζαφέρη. Οι δάσκαλοι με ευκολία έπεισαν ότι τα κίνητρά τους δεν ήταν κομματικά.

- Στη συνέχεια προσπάθησαν να τους φέρουν σε αντιπαράθεση με συνδικαλιστές της αστυνομίας, ακολουθώντας το γνωστό σχήμα της σύγκρουσης μεταξύ κλάδων. Ομως και πάλι οι δάσκαλοι βγήκαν αλώβητοι. Η σύγκριση, μάλιστα στα τηλεοπτικά παράθυρα με ορισμένες θλιβερές μορφές που θύμιζαν χωροφύλακες του '60, ενίσχυσε την εικόνα του γνήσιου συνδικαλιστή. Ηρθε και η αστυνομική βία με τις σιδηρογροθιές και τα χημικά για να αποδείξει ότι το δίκιο βρίσκεται από τη μια μεριά.

- Μετά εφευρέθηκε το υπερβολικό ύψος των αυξήσεων που ζητούν οι δάσκαλοι. Μάλιστα, τα κανάλια βγήκαν στη γύρα, αναζητώντας εργαζόμενους που παίρνουν ακόμα λιγότερα και από τους δάσκαλους, ή δίνοντας το λόγο σε στημένους προπαγανδιστές της κυβέρνησης που επαναλάμβαναν το γνωστό τροπάριο για τους «προνομιούχους εργαζόμενους» με τις «πολλές διακοπές» και τις «λίγες ώρες εργασίας». Αλλά και πάλι δεν ήταν πιστευτοί οι τηλεαστέρες, όταν από το ύψος των ιλιγγιωδών εισοδημάτων τους κατακεραύνωναν τα 1.400 ευρώ ως ακραία διεκδίκηση. Είχε προηγηθεί, βλέπετε, η κυρία Γιαννάκου με το επιχείρημα της αύξησης των «τριών ευρώ» και το περιβόητο επίδομα που θα δινόταν με το σταγονόμετρο σε πολλές δόσεις και βάθος χρόνου. Η άρνηση της κυβέρνησης να συζητήσει οποιαδήποτε αύξηση αποκάλυψε την απροθυμία της να δεχτεί ακόμα και πολύ χαμηλότερες διεκδικήσεις.

- Εκεί όπου η κυβέρνηση έχασε και την τελευταία της ηθική νομιμοποίηση απέναντι στο κίνημα των δασκάλων ήταν όταν κατατέθηκε ο προϋπολογισμός, ο οποίος προβλέπει περαιτέρω μείωση του ποσοστού των δαπανών για την Παιδεία. Μιλώντας σε οργανωμένη τηλεοπτική συζήτηση με φοιτητές, η κυρία Γιαννάκου ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε υποσχέθηκε η ίδια ότι θα αυξήσει σε 5% του ΑΕΠ τις δαπάνες για την Παιδεία, αποκηρύσσοντας έτσι δημόσια το πρόγραμμα του κόμματός της.

Το κέρδος, λοιπόν, των δασκάλων είναι κέρδος όλης της κοινωνίας. Είναι η ηθική και πολιτική απονομιμοποίηση της συνεχιζόμενης πολιτικής λιτότητας. Ισως αυτή η απεργία στοιχίσει στην κυβέρνηση πολύ περισσότερα από όσα θα στοίχιζε η αναγνώριση των δίκαιων αιτημάτων των εκπαιδευτικών.

 

(Ελευθεροτυπία, 4/11/2006)

 

 

www.iospress.gr