Απεργοσπαστικός τηλε-μηχανισμός
 


"Ανάστατοι γονείς και κηδεμόνες"
           
(«ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ», 18/10/2006)

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις των δασκάλων και όλης της εκπαιδευτικής κοινότητας δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο την αδιαλλαξία της κυβέρνησης που αισθάνεται δικαιωμένη μετά τα εκλογικά αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής. Πρέπει να ξεπεράσουν και έναν πρωτοφανή προπαγανδιστικό πόλεμο που στρέφεται εναντίον τους, στο όνομα της κοινωνίας, των πολιτών και των γονιών. Αναφερόμαστε φυσικά στη μετατροπή των τηλεοπτικών βραδινών δελτίων σε τμήματα ενός απεργοσπαστικού μηχανισμού με πολύ πιο άμεσες επιπτώσεις από εκείνες που έχουν οι συμβατικοί μηχανισμοί διάσπασης των εργαζομένων.

Με το ατράνταχτο επιχείρημα ότι παρουσιάζουν τις θέσεις και των «δύο πλευρών», τα περισσότερα δελτία ασκούν ασφυκτική πίεση στους συνδικαλιστές και στην πράξη υιοθετούν (και προβάλλουν σε εκλαϊκευμένη μάλιστα μορφή) όλο το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο της κυβέρνησης.

Οι εκπαιδευτικοί έχουν αντέξει, χάρη στην ενότητά τους και στο συγκροτημένο λόγο των εκπροσώπων τους, που κατορθώνουν να αντιμετωπίσουν όλες αυτές τις επιθέσεις στο γυαλί. Αλλά βέβαια δεν είναι δυνατόν να απαντήσουν σε δήθεν αυθόρμητα ερωτήματα του τύπου «θέλετε όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι να πάρουν αύξηση 50%;» ή να αντιμετωπίσουν «πληροφορίες» του είδους ότι θα παραταθεί το σχολικό έτος και θα κοπούν οι διακοπές των Χριστουγέννων (στα Δημοτικά!) επειδή τάχα δεν θα καλυφθεί η ύλη.

Στην πρώτη φάση της απεργίας είχε επιλεγεί από τα κανάλια η μέθοδος να καλείται σε αντιπαράθεση ένας εκπρόσωπος των δασκάλων και ένας συνδικαλιστής αστυνομικός. Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση έμενε στο απυρόβλητο, εφόσον παρουσιαζόταν ουδέτερη και απόμακρη. Πάντως τη μάχη την κέρδισαν οι εκπαιδευτικοί χάρη στις ακρότητες των ΜΑΤ (συνεχής ρίψη δακρυγόνων, βία, σιδηρογροθιά) και παρά τη φιλότιμη προσπάθεια των καναλιών που έψαχναν «καδρόνια» στην πλευρά των διαδηλωτών για να ισοφαρίσουν τις εντυπώσεις.

Τώρα τα περισσότερα κανάλια ποντάρουν (όπως και η κυβέρνηση) στην κούραση των δασκάλων και στην οικονομική τους αποδυνάμωση. Με την επιχειρηματολογία των δελτίων προσπαθούν να τους αποθαρρύνουν για τη συνέχεια. Μεταφέρουν ως αποκλειστική πληροφορία ότι ο πρωθυπουργός προσωπικά έχει αποφασίσει να μη δώσει τίποτα και κατά συνέπεια δεν έχει καμιά πιθανότητα ο αγώνας! Τώρα πια φροντίζουν να αντιπαραθέτουν στους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών κάποιους φανατικούς εχθρούς των κινητοποιήσεών τους. Και αν χρειαστεί, φροντίζουν οι ίδιοι οι τηλεσχολιαστές να επιτεθούν στους καλεσμένους τους: «Λυπάμαι και κλαίω τις μανάδες που έχουν φέρει τα παιδιά τους στα χέρια σας», λέει ο Τέρενς Κουίκ στην καθηγήτρια Αγγελική Φατούρου (Alter 13/10), και εξακολουθούσε να της επιτίθεται ακόμα και μετά την αποχώρησή της: «Δεν τη βλέπεις πώς φεύγει; Λάκισε η κυρία Φατούρου. Αρκετά την ανεχθήκαμε».

Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η εμφάνιση από όλα τα κανάλια ως εκπροσώπου των γονέων ενός φανατικού πολέμιου όλων των κινητοποιήσεων. «Μας οδηγούν για να πάρουμε τα παιδιά μας από το δημόσιο στα ιδιωτικά σχολεία;» αναρωτιέται ο κ. Καχραμάνης, τον οποίο παρουσιάζει ο Alpha ως «πρόεδρο ομοσπονδίας γονέων» (30/9), κάτω από τους εύγλωττους τίτλους «Λουκέτο στα σχολεία για 3η εβδομάδα, ώρα μηδέν για την παιδεία».

Αλλά ποιος είναι αυτός ο «εκπρόσωπος» και ποιους γονείς εκπροσωπεί; Οπως διαβάζουμε σε ανακοίνωση της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας (ΑΣΓΜΕ), το Συνέδριο της Συνομοσπονδίας που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο «ομόφωνα καταδίκασε την εμφάνιση κάποιου κ. Καχραμάνη, ο οποίος επιχειρεί με ανακοινώσεις και εμφανίσεις στα ΜΜΕ να υπονομεύσει τον αγώνα των παιδιών μας».

Ο κ. Καχραμάνης είναι απλώς ένα ομοϊδεάτης και συναγωνιστής του κ. Καρατζαφέρη. Εχει γίνει γνωστός από τις γνωστές μεσημεριανές εκπομπές του Τηλεάστυ όπου κατακεραυνώνει τους «ανθέλληνες πολιτικούς που έχουν εβραϊκή ρίζα». Οσο για το σωματείο στο οποίο εμφανίζεται ως πρόεδρος, ονομάζεται «Ενωσις Γονέων και Κηδεμόνων κατά των Ναρκωτικών και της Εγκληματικότητος» και πήρε ομόφωνα απόφαση να στηρίξει στις εκλογές το ΛΑΟΣ στις νομαρχιακές εκλογές της Αθήνας. Αλλά, σωματεία που υποστηρίζουν ομοφώνως κόμματα μόνο σε ένα πολιτικό καθεστώς υπάρχουν. Και αυτό το καθεστώς δεν ονομάζεται δημοκρατία.

 

(Ελευθεροτυπία, 21/10/2006)

 

 

www.iospress.gr