Αν η δίκη ήταν πολιτική;

 

Στη δικαστική αίθουσα του Κορυδαλλού το δευτεροβάθμιο Εφετείο ολοκληρώνει την εξέταση των μαρτύρων κατηγορίας στην υπόθεση της 17Ν με την παρυσίαση των στοιχείων (αποτυπώματα, γραφολογικές εκθέσεις κ.λπ.). Τα αδιέξοδα της πρώτης δίκης επανέρχονται διογκωμένα στην καθημερινή ακροαματική διαδικασία. Η εφαρμογή του αντιτρομοκρατικού νόμου και ο χαρακτηρισμός των ένοπλων πολιτικών ομάδων βίας σαν εγκληματική συμμορία οργανωμένου εγκλήματος λειτουργεί ως μπούμερανγκ για τους εμπνευστές του.

Οσο περισσότερο η δικαστική διαδικασία επιμένει στην αυστηρά ποινική εξέταση της υπόθεσης, τόσο περισσότερο αδυνατίζει το οπλοστάσιο του κατηγορητηρίου. Η αλαζονική στάση της εξουσίας το 2002, η πίεση των Ολυμπιακών αλλά και η ανάγκη να πειστεί η κοινή γνώμη ότι είχε να κάνει με κοινούς εγκληματίες δεν επέτρεψαν τότε μια ψύχραιμη αντιμετώπιση. Η παράκαμψη του μικτού ορκωτού δικαστηρίου και της κλήρωσης των δικαστών, η προχειρότητα του βουλεύματος και η πλήρης άρνηση του πολιτικού χαρακτήρα της δίκης αποδεικνύονται αξεπέραστα εμπόδια για το δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Η αγωνιώδης προσπάθεια να δεθεί ο κάθε κατηγορούμενος με συγκεκριμένη πράξη πάση θυσία είτε με «πρόθυμους» μάρτυρες είτε με «στοιχεία» έχει καταρρεύσει σε μεγάλο βαθμό στο δευτεροβάθμιο Εφετείο. Τώρα που οι προβολείς δεν είναι στραμμένοι στη δίκη, οι μάρτυρες αρνούνται να συνεχίσουν τις «αναγνωρίσεις», με αποτέλεσμα οι ικανότατοι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής να παραδέχονται ανοιχτά ότι είναι μια δίκη στοιχείων και ομολογιών και όχι μαρτύρων. 

Βέβαια για τις πρωτόδικες καταδίκες χρησιμοποιήθηκαν όλες αυτές οι «αναγνωρίσεις» που οι ίδιοι μάρτυρες στο Εφετείο τις αναπροσαρμόζουν ή και τις ανακαλούν, με αποτέλεσμα να γίνονται διάλογοι του τύπου: Εισαγγελέας: «Αν δεν είχατε ακούσει στην τηλεόραση τις ομολογίες, θα άλλαζε τίποτα στην αναγνώρισή του;». Μάρτυρας: «Φυσικά θα άλλαζε. Με μια ματιά δεν είναι αρκετό να κάνω αναγνώριση!». (15/6/2006). 

Αλλά και τα χαρτιά με τα «στοιχεία» που ξαφνικά είχε παρουσιάσει στην πρώτη δίκη ο εισαγγελέας Λάμπρου χωρίς να έχουν λάβει γνώση οι κατηγορούμενοι και οι δικηγόροι τους, δημιουργούν τώρα περισσότερα προβλήματα στο Εφετείο από όσα καλούνται να λύσουν. Παρ' όλο που ο πρόεδρος σ' εκείνη τη δίκη κ. Μαργαρίτης τα βάφτισε αρχικά στην απόφαση «πραγματογνωμοσύνες», δεν έχουν καμιά από τις προϋποθέσεις του νόμου για να σταθούν σαν τέτοιες, μια και παραμένουν υπηρεσιακά σημειώματα.

Ο κ. Μαργαρίτης βέβαια πολύ έξυπνα, όποτε η ποινική διαδικασία αδυνάτιζε λόγω έλλειψης αποδείξεων, χρησιμοποιούσε την πολιτική υπόσταση των κατηγορουμένων και έπειθε με τους πολιτικούς διαλόγους ότι παρ' όλο που τα στοιχεία είναι φτωχά, δεν μπορεί με τέτοιες απόψεις παρά να ήταν μέλη και άρα ένοχοι. Το δευτεροβάθμιο όμως, δικαστήριο, δύσκαμπτο και ίσως πιο ευθύ στην προσπάθεια για αυστηρά ποινική διαδικασία, έχει άνθρακες στα χέρια του αντί για στοιχεία και διαθέτει μόνο τις ομολογίες. 

Τι αποδεικνύεται; Αν είχαν δικάσει την υπόθεση σε μικτό ορκωτό δικαστήριο, προσδίδοντας στη δίκη και τον πολιτικό της χαρακτήρα, δεν θα είχαν μπροστά τους το φάσμα του διάτρητου κατηγορητηρίου. Πιθανώς κάποιοι κατηγορούμενοι να είχαν αθωωθεί λόγω έλλειψης στοιχείων, πιθανώς ακόμα κάποιοι θα είχαν λιγότερα ισόβια από όσα τους επιδικάστηκαν. Ούτως ή άλλως είναι φανερό ότι πολύ λίγοι είναι φυσικοί αυτουργοί μιας εκτέλεσης. Θα είχαν δικάσει όμως νομότυπα με δίκαια δίκη μέλη μιας ομάδας ένοπλης πολιτικής βίας χωρίς να χρειάζεται να βρούνε αν στην ενέργεια τάδε ο δείνα κατηγορούμενος στεκόταν δίπλα στο ταμείο ή πάνω στο πεζοδρόμιο. Και πού οδηγείται αυτή η υπόθεση μετά την «αποπολιτικοποίησή» της; Είναι φανερό ότι θα φτάσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Και εκεί, με τον αυστηρά ποινικό τρόπο που δικάζονται οι κατηγορούμενοι, μέχρι και ο Δημήτρης Κουφοντίνας -που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη- αν πήγαινε θα μπορούσε να απαλλαγεί λόγω έλλειψης στοιχείων. Μην ξεχνάμε ότι εκτός από αναγνωρίσεις του τύπου «θυμάμαι τα σαγόνια του», «το μέτωπο», «το βλέμμα» και ομολογίες συγκατηγορουμένων, δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία εναντίον του, και επειδή «τα πολιτικά» δεν τα θέλει ο πρόεδρος, ίσως κι εκείνος κουραστεί και σταματήσει να τα επαναλαμβάνει!

 

(Ελευθεροτυπία, 22/7/2006)

 

 

www.iospress.gr