Οι όμηροι του κ. Παυλόπουλου

«Η ελληνική πολιτεία αδυνατεί να διαχειριστεί πολιτικά και κυρίως οικονομικά τους μετανάστες»
                 (Γιώργος Ρωμανιάς, «Το Βήμα», 4/7/06)
 

Αρχισαν ήδη να γίνονται αντιληπτές από τους μετανάστες οι δυσμενείς επιπτώσεις του Νόμου 3386/2005 στη δυνατότητα παραμονής τους στη χώρα μας και μοιάζει ειρωνικός ο τίτλος του νόμου που αναφέρεται στην «είσοδο, τη διαμονή και την κοινωνική τους ένταξη». Σιγά σιγά όλοι οι δήμοι εκδίδουν απορριπτικές αποφάσεις για τις άδειες παραμονής των μεταναστών και των οικογενειών τους, ακόμα κι αν πληρούν τις προϋποθέσεις που με χίλια βάσανα και με πολλή δουλειά κατάφεραν να εξασφαλίσουν. Ο νόμος του κ. Παυλόπουλου θεσμοθετεί πλέον όλες τις αντιμεταναστευτικές εγκυκλίους που εκδόθηκαν μετά τον προηγούμενο νόμο (2910/2001). Ο νόμος είναι απόλυτος στη διατύπωσή του και ψηφίστηκε χωρίς κανένα διάλογο με τις οργανώσεις των μεταναστών και τον Συνήγορο του Πολίτη. Φυσικά και πάλι, ενώ η Ελλάδα έχει υπογράψει φαρδιά πλατιά στην Ε.Ε. για τα δικαιώματα των μεταναστών, ο εσωτερικός νόμος εμποδίζει τη μεγάλη πλειονότητά τους να ανανεώνει και να διασφαλίζει την παραμονή τους.

Για να μπορέσει ένας μετανάστης να φέρει την οικογένειά του εδώ πρέπει να δηλώσει εισόδημα ίσο με εκείνο ενός ανειδίκευτου εργάτη, συν 20% για τον/την σύζυγο και 15% για το κάθε παιδί και, φυσικά, συν το παράβολο που φτάνει τα 900 ευρώ. Μαζεύεται δηλαδή ένα εισόδημα γύρω στα 14.000 ευρώ, πράγμα που φυσικά τις περισσότερες φορές αδυνατεί να δηλώσει ο κακοπληρωμένος αλλοδαπός. Επιπλέον, έχει ακέραια την ευθύνη να αποδεικνύει την εργασιακή του σχέση, δεδομένου ότι τόσο ο εργοδότης όσο και οι υποχρεώσεις του είναι στο απυρόβλητο. Δεν είναι φυσικά οι μετανάστες εκείνοι που φοροδιαφεύγουν, αλλά οι εργοδότες που δηλώνουν μικρότερα μεροκάματα. Οταν οι μετανάστες παραμείνουν για κάποιο διάστημα άνεργοι, ακόμα κι αν είναι στον ΟΑΕΔ, δεν παίρνουν στο διάστημα αυτό ανανέωση άδειας παραμονής, εκτός κι αν συντρέχουν λόγοι υγείας. Οι έστω και προσωρινά άνεργοι μετανάστες τιμωρούνται διπλά. Αυτές οι προϋποθέσεις άρχισαν να ισχύουν και για μετανάστες που ήδη μεγαλώνουν εδώ τα παιδιά τους και που νόμιζαν ότι έπειτα από δέκα και παραπάνω χρόνια θα εξασφάλιζαν την παραμονή τους. Γελάστηκαν, διότι άρχισαν και γι' αυτούς απορριπτικές αποφάσεις. Το κράτος δηλαδή λέει στον μετανάστη ότι με λιγότερα από 14.000 ευρώ δεν μπορείς να ζήσεις την οικογένεια, γι' αυτό μάζεψέ τα. Φυσικά, αυτό το «ενδιαφέρον» δεν ισχύει καθόλου για μια ελληνική οικογένεια που ζει κι αυτή με πολύ μικρότερο εισόδημα. Το κράτος θεωρεί αυτονόητο ότι μπορεί ο χαμηλόμισθος να τα βγάλει πέρα και δεν θεσπίζει το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.

Ολο το μυστικό είναι στο να ελέγχεται με εισπρακτικά και μόνο μέτρα η μετανάστευση. Μόλις υπάρχει ανάγκη για φτηνά ξένα εργατικά χέρια, με παράβολα και ένσημα ανανεώνονται οι άδειες. Παράλληλα αναγκάζονται και οι Ελληνες να αποδέχονται τα φτηνά μεροκάματα, γιατί αλλιώς θα δουλεύουν μόνον οι ξένοι. Μόλις, πάλι, κατέβουν αρκετά τα μεροκάματα και μειωθούν οι θέσεις εργασίας, απορρίπτονται οι αιτήσεις παραμονής και φτου κι από την αρχή. Ο νόμος στερεί παντελώς από τον μετανάστη που απασχολείται μερικώς το δικαίωμα ανανέωσης άδειας παραμονής λόγω χαμηλού εισοδήματος, σπρώχνοντάς τον στην παράνομη διαμονή. Τέλος, αφαιρεί τη δυνατότητα των δικαιωμάτων που προκύπτουν από την πολύχρονη διαμονή -όπως ορίζουν οι συμβάσεις που έχει υπογράψει η Ελλάδα- αναλόγως με τα κέφια του εργοδότη και του μισθού που δηλώνει ότι δίνει στην εφορία και στο ΙΚΑ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι επιπτώσεις του νόμου αυτού τώρα θα αρχίσουν να φαίνονται, όταν θα απορρίπτονται οι αιτήσεις ακόμα και για την παραμονή των μεταναστών που χρειάζονται οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους για τα ταμεία. Μην ξεχνάμε ότι οι ξένοι χρειάζονται διότι «δουλεύουν καλά, δουλεύουν φτηνά και δουλεύουν πολύ», όπως μας λέει η δικηγόρος Εύα Φακίνου που μας βοήθησε να αποκωδικοποιήσουμε τον νόμο και την εφαρμογή του.

 

(Ελευθεροτυπία, 8/7/2006)

 

 

www.iospress.gr