Δύο Ελλάδες, δύο πραγματικότητες

«Δεν έμαθαν να μας σέβονται, τώρα θα μάθουν να μας φοβούνται»
                 (κεντρικό σύνθημα των φετινών καταλήψεων)
 

«Θα τα γράψετε όπως τα είδατε; Γιατί, ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, χρειαστήκατε τρεις ολόκληρες βδομάδες για να καταλάβετε ότι κάτι τρέχει εδώ...». Απογευματάκι της περασμένης Τρίτης, η γενική συνέλευση των φοιτητών του Νομικού της Αθήνας μόλις έχει τελειώσει και η φοιτήτρια που απευθύνεται στους (δύο όλους κι όλους) παριστάμενους δημοσιογράφους δεν θυμίζει καθόλου τους παλαίμαχους εκείνους διαδηλωτές, για τους οποίους εδώ και μια δεκαετία είμαστε όλοι συλλήβδην «αλήτες» και «ρουφιάνοι». Το παράπονό της για τη στάση των ΜΜΕ απέναντι στην πανεπιστημιακή εξέγερση είναι ωστόσο κάτι παραπάνω από εύλογο: είναι απόλυτα δικαιολογημένο.

Μπορεί η κυβέρνηση Καραμανλή να αντιμετωπίζει το πρώτο κοινωνικό κίνημα που της επιβάλλει μια (προσωρινή έστω) αναδίπλωση, τα ΜΜΕ όμως -ιδίως τα ηλεκτρονικά- δείχνουν να θεωρούν το όλο ζήτημα εντελώς δευτερεύον. Ακόμη και το μακελειό της 8ης Ιουνίου, όταν τα ΜΑΤ λιάνισαν με πρωτοφανή αγριότητα εκατοντάδες φοιτητές κι έπνιξαν το κέντρο της Αθήνας στα χημικά αέρια, δεν αξιώθηκε ν' αναγορευθεί σε πρώτο θέμα των βραδινών δελτίων. Αν είκοσι «κουκουλοφόροι» είχαν καταλάβει για πέντε-έξι ώρες τη Θεολογική Θεσσαλονίκης, ρίχνοντας μερικές μολότοφ και πυρπολώντας κανέναν κάδο σκουπιδιών, θα απολαμβάναμε αντίθετα μια ατελείωτη «νύχτα τρόμου» στις τηλεοπτικές μας οθόνες. Και, φυσικά, ουδείς ασχολήθηκε με τη δήλωση του επικεφαλής των αστυνομικών (προς διαμαρτυρόμενους συνδικαλιστές και δημοσιογράφους) ότι η τρομοκρατική επίθεση των ΜΑΤ δεν ήταν δυνατόν να σταματήσει, παρά τον κίνδυνο να χαθούν ανθρώπινες ζωές, αφού διεξαγόταν κατ' εντολήν εισαγγελέα - ο οποίος παρακολουθούσε live τα τεκταινόμενα από τη ΓΑΔΑ, χάρη στις πανοπτικές κάμερες «ρύθμισης της κυκλοφορίας»...

Μια βόλτα από τις κατειλημμένες σχολές και τις γενικές συνελεύσεις των εξεγερμένων φοιτητών προσφέρει το κλειδί για την κατανόηση αυτής της -φαινομενικά περίεργης- αδιαφορίας των ΜΜΕ. Μπορεί η εικόνα των εξεγερμένων φοιτητικών νιάτων να διαθέτει ουκ ολίγα στοιχεία «θεαματικότητας», ο λόγος τους όμως αποδιαρθρώνει πλήρως τις ισορροπίες και τις συμβάσεις πάνω στις οποίες έχει συνηθίσει να κινείται ο κόσμος της κυρίαρχης, διαμεσολαβούμενης από τα μίντια πολιτικής. Πώς να περπατήσει στο γυαλί η εικόνα ενός κόσμου που δεν μαϊμουδίζει τους εξυπνακισμούς των «νεανικών» εκπομπών, αλλά επιμένει να επιχειρηματολογεί - και μάλιστα χωρίς να υιοθετεί τις «επικοινωνιακές τεχνικές» των επαγγελματιών της πολιτικής, αλλά βάζοντας στο κέντρο της συζήτησης τα συγκεκριμένα υλικά προβλήματα των ανθρώπων;

Αν τα ΜΜΕ απέδιδαν στην πανεπιστημιακή εξέγερση τη σημασία που της αξίζει, θα διακινδύνευαν να προβάλουν θετικά κάποια μάλλον ανεπιθύμητα παραδείγματα. Η αυτοοργάνωση του κινήματος, η συζήτηση σε ισότιμη βάση (όπου ο εκπρόσωπος μιας μικρής παράταξης έχει τα ίδια δικαιώματα -και τον ίδιο χρόνο ομιλίας- με τα στελέχη των μεγάλων κοινοβουλευτικών κομμάτων), η απουσία «συντονιστών» εξουσιοδοτημένων να καθορίζουν τα όρια της συζήτησης ή να τη διακόπτουν κατά βούληση «για διαφημίσεις» συνιστούν δημοκρατικούς «αναχρονισμούς» ανεπίτρεπτους για τη σύγχρονη, εικονική δημοκρατία μας. Πόσω μάλλον, όταν αυτές οι διαδικασίες καταλήγουν στην ολοκληρωτική απαξίωση του καθωσπρέπει πολιτικού προσωπικού που προορίζεται ν' αποτελέσει την επόμενη γενιά των ηγετών μας: οι συνδικαλιστές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ αντιμετωπίζουν τη γενική χλεύη παρ' όλο που αποκηρύσσουν τις πιο αντιδημοφιλείς από τις μεταρρυθμίσεις που έχει εξαγγείλει η κυβέρνησή τους (ν+2, απαγόρευση μεταφοράς μαθημάτων), ενώ αυτοί της ΠΑΣΠ, ακόμη κι όταν προσχωρούν στο ρεύμα των καταλήψεων, πληρώνουν τα σπασμένα για την υποστήριξη των ιδιωτικών ΑΕΙ από την κομματική τους ηγεσία. Πώς να προβάλουν τα κανάλια ένα κίνημα καθοδηγούμενο από «επιτροπές κατάληψης», στις οποίες κυριαρχούν οι «αριστεριστές» των ΕΑΑΚ και της «Γένοβα», οι ΣΥΝασπισμένοι ριζοσπάστες των ΔΑΡΑΣ και οι πάσης φύσεως ανεξάρτητοι αναρχοκομμουνιστές, με τη νεολαία του ΚΚΕ να ακολουθεί -ακόμη κι αυτή- σε ρόλο ουραγού;

Με τόσα μέτωπα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και των αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων» ανοιχτά στον ορίζοντα, η νίκη των φοιτητών θα πρόσφερε ένα επικίνδυνο μάθημα στην υπόλοιπη κοινωνία. Το 1990-91 είναι άλλωστε πολύ λιγότερο μακριά απ' όσο νομίζουμε...   

 

(Ελευθεροτυπία, 17/6/2006)

 

 

www.iospress.gr