Να ανθίσουν και τα αγκάθια;
 



"'Γκρίζες' ρυθμίσεις στα ΜΜΕ"
   
(«ΕΘΝΟΣ», 25/4/2006)

Πρόσφατα, η Focus, μια εταιρεία μετρήσεων της αγοράς των Μέσων Ενημέρωσης και της Διαφήμισης (μαζί πάνε αυτά), ανακοίνωσε ότι την τελευταία 15ετία στην Ελλάδα ο αριθμός των κάθε είδους επιχειρήσεων ΜΜΕ υπερτριπλασιάστηκε. Από 624 που υπήρχαν το 1990, έφτασαν στις 1.977 το τέλος του 2005, συμπεριλαμβάνοντας εφημερίδες (πανελλαδικής κυκλοφορίας, τοπικές, ξενόγλωσσες, δωρεάν, αθλητικές, οικονομικές, κουτσομπολίστικες κ.λπ.), περιοδικά πάσης φύσεως, ραδιόφωνα (ενημερωτικά και ψυχαγωγικά) και κανάλια (δημόσια, δημοτικά, ιδιωτικά, εθνικής και περιφερειακής εμβέλειας, "τσόντας", ουφολογίας, τηλεμάρκετινγκ, τηλε-παιχνιδιών κ.ο.κ.). Σήμερα το νούμερο πιθανότατα να έχει ξεπεράσει τις 2.000. Πόσες απ' αυτές τις επιχειρήσεις είναι βιώσιμες με αμιγώς οικονομικά κριτήρια; Ολοι οι ειδικοί μιλούν για την απόλυτη στρέβλωση της αγορά των Media, αλλά κανενός ιθύνοντος δεν ιδρώνει τ' αφτί.

Η ρήση του συγχωρεμένου του Μάο «αφήστε χίλια λουλούδια ν' ανθίσουν», στην περίπτωσή μας δεν αποδίδει με κανέναν τρόπο αυτή την απίθανη εξέλιξη, όσο κι αν η κυρίαρχη ρητορική των ελίτ της πολιτικής, οικονομικής και εκδοτικής εξουσίας προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο: ότι δήθεν τα πολλά ΜΜΕ προάγουν την πολυφωνία, την ανάπτυξη των ιδεών, την επιστήμη, τον πολιτισμό, την ελευθερία, τη δημοκρατία κ.ο.κ.

Βασική αρχή του πλουραλισμού αποτελεί η ελευθερία της έκφρασης αλλά και η ποιότητα των ενημερωτικών, επιστημονικών, πολιτισμικών και ψυχαγωγικών προϊόντων και μάλιστα όταν αυτά παράγονται και διακινούνται από όσο το δυνατόν περισσότερο ανεξάρτητους, διαφανείς, δημοκρατικά οργανωμένους και επιστημονικά καταρτισμένους οργανισμούς. Στη δική μας κοινωνία όπου, όπως σημειώνει και σε έξοχο σχετικό άρθρο του ο Δημοσθένης Κούρτοβικ στα «ΝΕΑ» (15/4), "φτιάχτηκαν καριέρες και περιουσίες με την επένδυση σε μια ολόκληρη βιομηχανία αποβλάκωσης" και όπου όλοι οι "δείκτες" της δημοκρατίας και του πολιτισμού καταρρέουν και οι κοινωνικές ανισότητες θεριεύουν, είναι δύσκολο να ισχυριστεί κανείς σοβαρά ότι κάθε νέο ΜΜΕ που ανοίγει ή όσα από τα πολλά λαθρόβια συνεχίζουν απτόητα τη διαδρομή τους προσθέτουν λίγη περισσότερη "ποιότητα ζωής". Αν κάτι προσθέτει ένα ακόμα τάχα μου ενημερωτικό Μέσο που κάποιος φιλόδοξος επιχειρηματίας "δημιουργεί" (κυρίως για να κάνει τις δουλειές του μπαίνοντας κι εκείνος στο power game) αυτό είναι λίγη περισσότερη "διαπλοκή", κάμποση διαφθορά κι αρκετές ανασφαλείς, κακοπληρωμένες και ανασφάλιστες δήθεν θέσεις εργασίας. Οπως ακριβώς συμβαίνει και με τις πολλές δεκάδες των ήδη λειτουργούντων Μέσων, κάτω από αδιευκρίνιστες και σαφώς παράνομες συνθήκες, που όχι μόνο εκμεταλλεύονται την υπεροπροσφορά νέων δημοσιογράφων (με αντιφατικά πρότυπα και όνειρα για τη ζωή τους), όχι μόνο αξιοποιούν τη "συντεχνία των προθύμων", εκ πεποιθήσεως πολυθεσιτών του επαγγέλματος, για μια επί πλέον "αρπαχτή", αλλά κατά κανόνα δηλητηριάζουν το κοινωνικό σώμα -που, αραχτό σε μεγάλο ποσοστό στον καναπέ του κι αποκομμένο από κάθε συλλογική διεργασία, καταναλώνει αδιάλειπτα ό,τι πιο φτηνό, ανούσιο και παραπλανητικό βάζει ανθρώπου νους.

Αυτές τις μέρες ο υπουργός Επικρατείας κ. Ρουσόπουλος πάλι μας κλείνει το μάτι ότι θα "ρυθμίσει" οριστικά τα περί συγκέντρωσης της ιδιοκτησίας των ΜΜΕ και θα θεσπίσει σαφή κριτήρια για την παραχώρηση των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων, χωρίς ούτε μια στιγμή να μας έχει πει καθαρά τι ακριβώς ο ίδιος και η κυβέρνηση της Ν.Δ. εννοούν. Ο λόγος για τον οποίο επί δύο χρόνια δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του και παράλληλα για τη διαρκή διακίνηση από μέρους του και των αρμοδίων υπηρεσιών του οριμένων ακαδημαϊκού τύπου ερωτηματολογίων προς τη Βουλή και τους "εμπλεκομένους φορείς" (περι της "συνθετότητας" του θέματος και της "πολυπλοκότητας" των κριτηρίων αδειοδότησης των ηλεκτρονικών ΜΜΕ) είναι ένας και μοναδικός: ψάχνει να βρει τι ακριβώς συμφέρει και αν όντως κάτι συμφέρει να αλλάξει με νόμο προς όφελος των "γαλάζιων νταβατζήδων". Δεν βιάζεται, διότι υπάρχει και το ενδεχόμενο ...απλώς να αφήσει "χίλια αγκάθια ν' ανθίσουν". Οπότε, «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».
 

(Ελευθεροτυπία, 29/4/2006)

 

 

www.iospress.gr