Coglioni vs. coglioni?


Η πρόταση του παρά λίγο νικητή Μπερλουσκόνι στον παρά λίγο ηττημένο Πρόντι να συνεργαστούν οι δύο πολιτικοί συνασπισμοί που μοιράστηκαν τις ψήφους στην Ιταλία είναι χαρακτηριστική για το είδος της πολιτικής πόλωσης που επικρατεί στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Ο ίδιος άνθρωπος που μέχρι χθες κατηγορούσε τους αντιπάλους του ως οπαδούς δικτατόρων και θαυμαστές του Στάλιν, του Μάο, του Πολ Ποτ και τους στόλιζε με τον ευγενικό χαρακτηρισμό coglioni (ελληνιστί, «αρχίδια»), είναι πρόθυμος να συγκυβερνήσει μαζί τους.

Και πού το περίεργο, θα πει κανείς. Είναι γνωστή η αμετροέπεια και η οπορτουνιστική σκέψη του απερχόμενου Ιταλού πρωθυπουργού. Μόλις είδε ότι χάνει το παιχνίδι, είναι έτοιμος να τα ξεχάσει όλα, αρκεί να παραμείνει -έστω και συνεταιρικά- στην εξουσία. Δυστυχώς δεν είναι ακριβώς έτσι. Παρά τις μεγαλοστομίες, τις ύβρεις και την κάθετη πολιτική διαίρεση της χώρας, οι δύο πολιτικοί συνασπισμοί που συγκρούστηκαν στις πρόσφατες εκλογές δεν χωρίζονται παρά μόνο από την πολιτική καταγωγή κάποιων κομμάτων που τους συγκροτούν. Στα συγκεκριμένα πολιτικά προβλήματα οι διαφοροποιήσεις «Αριστεράς» και «Δεξιάς» έχουν προ πολλού ξεθωριάσει, με αποτέλεσμα να συγκρούονται «χαρακτήρες» και «προσωπικότητες» και όχι διαφορετικές πολιτικές.

Χαρακτηριστική είναι η θέση απέναντι στην Καθολική Εκκλησία που βέβαια κατείχε πάντα δεσπόζουσα θέση στο ιταλικό πολιτικό σύστημα. Το Βατικανό δεν έχει πλέον τον ιδιόκτητο κομματικό σχηματισμό του, όπως συνέβαινε τις τέσσερις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Η Χριστιανοδημοκρατία έπαψε εδώ και δέκα χρόνια να είναι αποδοτική, μετά την αποκάλυψη της σκανδαλώδους διαπλοκής της με τη μαφία που οδήγησε στα δικαστήρια τον τελευταίο της πρωθυπουργό, τον Τζούλιο Αντρεότι. Αλλά το Βατικανό δεν έπαψε να επηρεάζει καθοριστικά την πολιτική σκηνή. Οι πρόσφατες εκλογές διεξάχθηκαν σε μεγάλο βαθμό γύρω από την ατζέντα που προτιμούσε η Εκκλησία. Αλλά αυτή τη φορά τις ευλογίες του Βατικανού τις διεκδικούσε με αξιώσεις και η (πρώην τρισκατάρατη) Αριστερά!

Δεν μιλάμε μόνο για τον ίδιο τον Πρόντι, ο οποίος προέρχεται από τη Χριστιανοδημοκρατία και δεν χάνει την ευκαιρία να δηλώνει κάθε λίγο και λιγάκι την ευσέβειά του. «Είμαι ένας ενήλικος καθολικός», είναι τα λόγια του. Οι επαναλαμβανόμενες αυτές δηλώσεις μετανοίας του Πρόντι προκάλεσαν ακόμα και τους γελοιογράφους. Με ράσα τον εμφάνισε ο σκιτσογράφος της La Stampa. Αλλά και ο Πιέρο Φασίνο, ηγέτης της DS (Αριστερή Δημοκρατία, μετεξέλιξη του PDS, το οποίο διαδέχτηκε το PCI και αποτελεί τον μεγαλύτερο κομματικό σχηματισμό στο πλαίσιο της κεντροαριστερής συμμαχίας) έκανε ανάλογη δήλωση: «Είμαι ένας πιστός». Η δήλωση προκάλεσε τριγμούς στο κόμμα του, από κάποιους που δεν ξεχνούν ότι οι μηχανορραφίες του Βατικανού ήταν εκείνες που απέκλειαν την Αριστερά από την πολιτική διακυβέρνηση, τότε που το PCI ήταν το ισχυρότερο κόμμα της χώρας.

Ηρθε όμως και ο ηγέτης της πιο ριζοσπαστικής Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, ο Φάουστο Μπερτινότι, να συμπληρώσει: «Αν με ρωτούσατε αν ήμουν άθεος στα 20 ή και στα 30 μου, θα σας απαντούσα ανεπιφύλακτα, ναι. Αλλά σήμερα, χωρίς να είμαι πιστός, θα απέφευγα μια τόσο κατηγορηματική απάντηση. Συμμετέχω σε θρησκευτικές τελετές και μοιράζομαι τη συναισθηματική τους φόρτιση».

Το παράδειγμα της Ιταλίας είναι διδακτικό και για τα δικά μας. Τα πολυσυζητημένα συνθήματα των ΟΝΝΕΔιτών, που δεν άκουσε ο κ. Βουλγαράκης, εικονογραφούν την ίδια πολιτική αμηχανία που συναντάμε και στα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα της χώρας μας. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για «έλλειψη πολιτικού πολιτισμού», όπως έσπευσαν να καταγγείλουν οι περισσότεροι αναλυτές, αλλά για απελπιστική ένδεια πραγματικών αντιθέσεων. Αυτά τα συνθήματα δεν ήταν λιγότερο πολιτικά από το σεμνό «πάρτι-πάρτι στις 9 του Μάρτη» που ακουγόταν από τους νεολαίους του ΠΑΣΟΚ στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Γιώργου Παπανδρέου. Οταν στο όνομα του πολιτικού πραγματισμού τείνουν να εξαφανιστούν οι ιδεολογικές διαφορές των κομμάτων, είναι φυσικό να επικρατεί ο απλός χουλιγκανισμός. Μπορεί να είναι υβριστικός ή χιουμοριστικός. Πάντως πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι.
 

(Ελευθεροτυπία, 15/4/2006)

 

 

www.iospress.gr