Γιορτή μίσους νέου τύπου;


Πολύ καλά έκαναν τα δύο κόμματα της Αριστεράς και καταψήφισαν την τροπολογία που κατέθεσε σε άσχετο νομοσχέδιο η υπουργός Παιδείας για την καθιέρωση της τρίτης Κυριακής κάθε έτους ως ημέρας μνήμης των θυμάτων της τρομοκρατίας. Τελικά, βέβαια, τα δυο μεγάλα κόμματα την υπερψήφισαν, επισφραγίζοντας τη δεκαετή σχεδόν συνεργασία τους στον αντιτρομοκρατικό αγώνα.

Μερικές φορές ο υπερβάλλων ζήλος καταστρέφει σε μια μέρα όσα έχεις πετύχει μέχρι τότε. Αυτό συνέβη, απ' ό,τι φαίνεται, και σ' αυτή την περίπτωση. Η υποχρέωση της πολιτείας απέναντι στα θύματα της τρομοκρατίας εκπληρώθηκε με το παραπάνω από τη στιγμή που ψηφίστηκε ο νόμος για την αποζημίωση των ίδιων ή των συγγενών τους. Μ' αυτή την απόφαση η πολιτεία κινδυνεύει να ηττηθεί από το φάντασμα ενός αντιπάλου που έχει ήδη κατατροπώσει. Τη στιγμή που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν αμφιβάλλει ότι έχουν εκλείψει οι μεγάλες ένοπλες οργανώσεις της μεταπολίτευσης, η κυβέρνηση επιλέγει να τιμήσει τα θύματα, δίνοντας έτσι τον αντιτρομοκρατικό αγώνα ακριβώς εκεί που θα ήθελαν οι ίδιοι οι τρομοκράτες, δηλαδή στην προσωπικότητα των ανθρώπινων στόχων. Δεν γνωρίζουμε ποια ήταν η σκοπιμότητα της εσπευσμένης αυτής ενέργειας της κυρίας Γιαννάκου, αλλά κατά τη γνώμη μας η απόφαση αυτή είναι ηθικά σκανδαλώδης και πολιτικά μικρονοϊκή.

Ηθικά σκανδαλώδης: από πού κι ως πού θα τιμάμε στα σχολεία τον Μάλλιο, τον Μπάμπαλη και τον Ουέλς; Τι θα μαθαίνουν τα παιδιά για τη δράση αυτών των ανθρώπων; Μήπως θα τους πούμε ψέματα, στο όνομα των αντιτρομοκρατικών μας υποχρεώσεων; Μήπως θα ξαναγράψουμε την ιστορία της χούντας για να δικαιώσουμε τους βασανιστές της, μόνο και μόνο επειδή υπήρξαν κι αυτοί θύματα;

Ή μήπως θα τιμούμε τα «θύματα της τρομοκρατίας» χωρίς να τα κατονομάζουμε και χωρίς να λέμε τι έκαναν οι άνθρωποι που είχαν αυτό το δραματικό τέλος; Αλλά τότε, καλύτερα να μην ονομαστεί μέρα μνήμης, παρά «μέρα αμνησίας».

Η υιοθέτηση της μέρας αυτής θα είναι ταυτόχρονα και μέρα προσβολής της μνήμης ορισμένων θυμάτων. Από πού κι ως πού θα τιμάται ο Παύλος Μπακογιάννης μαζί με τον Μάλλιο και τον Μπάμπαλη; Το μόνο που τους συνδέει είναι η δράση κατά την περίοδο της χούντας, όταν ο πρώτος ήταν στην αντίσταση και οι άλλοι δύο στυλοβάτες του καθεστώτος στην πιο βάρβαρη εκδοχή του, τα βασανιστήρια.

Πολιτικά μικρονοϊκή: Ως γνωστόν, οι δράστες των ενεργειών αυτών επέλεγαν τους στόχους τους με κάποια κριτήρια, κυρίως συμβολικού χαρακτήρα. Το όποιο ποιόν των θυμάτων δεν δικαιώνει την πράξη, αλλά και η πράξη δεν διαγράφει την ιστορία του θύματος.

Οσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν (ή δεν το καταλαβαίνουν) οι εισηγητές της «ημέρας μνήμης θυμάτων», αυτή η επέτειος δεν μπορεί παρά να είναι μια γιορτή μίσους νέου τύπου. Υποχρεώνοντας τους μαθητές των σχολείων να τιμούν ξένους πράκτορες ή βασανιστές της χούντας για να αποδείξουν τα αντιτρομοκρατικά τους φρονήματα, τους καλούν να διαλέξουν μεταξύ της εντολής του υπουργείου και της δημοκρατικής τους συνείδησης.

Αλλά αυτή ακριβώς είναι η επιδίωξη των πολιτικών ομάδων που καταφεύγουν στην ένοπλη βία: να διαχωρίσουν την κοινωνία σε υποστηρικτές των πιο ακραίων μορφών καταστολής, εκμετάλλευσης ή αδικίας (βασανιστές, ξένοι πράκτορες, μεγαλοκεφαλαιούχοι, διεφθαρμένοι δικαστικοί) και σε αδικημένους ή «μη προνομιούχους» απ' την άλλη. Ο χοντροκομμένος αυτός διαχωρισμός δεν παύει να παράγει πολιτικά αποτελέσματα, όπως παρήγαγε κάποτε ο διαχωρισμός σε εθνικόφρονες και μιάσματα, που θυμήθηκε -μόνο προς στιγμήν- ο Γιώργος Παπανδρέου.

Θέλει, αλήθεια, η κυβέρνηση (και από κοντά το άτολμο ΠΑΣΟΚ) να μας βάλει να διαλέξουμε μεταξύ χουντικών βασανιστών από τη μια μεριά και αυτόκλητων τιμωρών από την άλλη;

Ψηφίζοντας, λοιπόν, «ημέρα μνήμης των θυμάτων της τρομοκρατίας», η ελληνική Βουλή προσφέρει -άθελά της- την καλύτερη υπηρεσία στους παλιούς, τους νεότερους και τους μελλοντικούς θιασώτες της ένοπλης βίας.
 

 

(Ελευθεροτυπία, 25/2/2006)

 

www.iospress.gr