Ο υποκλέψας του υποκλέψαντος


Τελικά, καθώς φαίνεται, με την περιβόητη υπόθεση των υποκλοπών συνέβη ό,τι ακριβώς και με όλη τη διοργάνωση του πολυδιαφημισμένου «2004». Οπως για τα μεγάλα έργα καθυστέρησαν οι διαδικασίες προγραμματισμού και χωροθέτησης, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε «κατ' ανάγκη» σε απευθείας αναθέσεις, κάπως έτσι καταλήξαμε και με τις υποκλοπές. Καθυστέρησε η έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος που προβλεπόταν ήδη από το Ν. 3115/2003 για τη σύσταση της ΑΔΑΕ (Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών), με αποτέλεσμα να υπάρχει νομικό κενό κατά το κρίσιμο διάστημα του καλοκαιριού, με τις αυξημένες απαιτήσεις ασφάλειας. Ολες οι πληροφορίες συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι το νομικό αυτό κενό καλύφτηκε από τη συνεργασία εγχώριων και ξένων υπηρεσιών, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το ίδιο νομικό κενό υπήρχε και για τη σταθερή τηλεφωνία. Εκεί δεν υπήρξε δυσκολία. Οι παρακολουθήσεις έγιναν με τις μεθόδους της παλιάς καλής εποχής, ελαφρώς εξελιγμένες. Το πρόβλημα προέκυψε στην κινητή τηλεφωνία, επειδή εδώ η τεχνική των «νόμιμων συνακροάσεων» είναι πιο περίπλοκη και απαιτούσε από τις εταιρείες που την παρέχουν την καταβολή κάποιας δαπάνης για την αγορά των δικαιωμάτων του λογισμικού συνακρόασης και την επιβάρυνση του δικτύου τους. Κάτω από τη πίεση των συμβατικών υποχρεώσεων ασφαλείας, απ' ό,τι φαίνεται, ενεργοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2004 το λογισμικό των νόμιμων συνακροάσεων που ήταν ήδη εγκατεστημένο. Ο τεχνικός τρόπος ενεργοποίησης παραμένει άγνωστος, αλλά δύσκολα αποκρύπτεται το γεγονός ότι αυτή η ενεργοποίηση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των μεγάλων μυστικών υπηρεσιών που επέβλεπαν την ολυμπιακή ασφάλεια, σε απόλυτη συνεργασία με τη δική μας, την ΕΥΠ. Μ' άλλα λόγια, αυτό που έγινε ήταν άλλη μια «υπέρβαση» από επίσημες και αρμόδιες αρχές.

Για να μας καθησυχάσει η κυβέρνηση επιμένει ότι και γι' αυτές τις συνακροάσεις εξασφαλίστηκε η προβλεπόμενη δικαστική απόφαση. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Σύμφωνα με το άρθρο 5 του Ν. 2225/1994, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 12 του Ν. 3115/2003, όλες οι δικαστικές διατάξεις που επιβάλλουν την άρση του απορρήτου παραδίδονται στην ΑΔΑΕ. Στον επίσημο απολογισμό της Αρχής για το 2004, η ΑΔΑΕ δηλώνει ότι κατά το επίμαχο έτος παρέλαβε τις ακόλουθες διατάξεις:

Από τον εισαγγελέα Πρωτοδικών: 54 βουλεύματα για κακουργηματικές πράξεις (κλοπές, ανθρωποκτονίες, απόπειρες ανθρωποκτονιών, εκβιασμοί, λαθρεμπόριο), 2 βουλεύματα για εμπρηστικούς μηχανισμούς, 10 για διακίνηση ναρκωτικών και 1 για παραχάραξη νομίσματος.

Από τον εισαγγελέα Εφετών: 425 βουλεύματα για θέματα εθνικής ασφάλειας και 36 βουλεύματα για κακουργηματικές πράξεις Αστυνομικών και Δημοσίων Υπαλλήλων (ναρκωτικά, παίγνια, μαστροπεία, παραχάραξη νομίσματος, δωροληψία, οικονομικές απάτες).

Σύμφωνα, πάντα, με τον απολογισμό της, η ΑΔΑΕ κοινοποίησε αυτά τα βουλεύματα -όπως προβλέπει ο νόμος- στον υπουργό Δικαιοσύνης Αναστάση Παπαληγούρα, «ενώ παράλληλα ενημέρωσε σχετικά τους αρχηγούς των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή», χωρίς εννοείται να δίνει λεπτομέρειες. Οπως βλέπουμε παρά το γεγονός ότι σ' αυτό τον απολογισμό κατονομάζονται όλα τα εγκλήματα που δικαιολογούσαν τις υποκλοπές αυτές, απουσιάζουν εντελώς οι αναφορές σε «εγκληματικές οργανώσεις», δηλαδή σε τρομοκρατία, όπως προβλέπει ο τρομονόμος 2928/2001. Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε να θεωρείται περιττή η δικαστική έγκριση για την παρακολούθηση υπόπτων για τρομοκρατία είτε αυτοί να υπάγονται στη σχετικά πολυπληθή κατηγορία των «θεμάτων εθνικής ασφαλείας», δηλαδή των περιπτώσεων αντικατασκοπίας, για τις οποίες αρκεί η σχετική εκτίμηση της ΕΥΠ.

Μετά από αυτή τη διαπίστωση, το διάγγελμα του πρωθυπουργού την περασμένη Δευτέρα για τη θωράκιση του θεσμικού πλαισίου μοιάζει μάλλον με ανέκδοτο. Γιατί αυτό που συνέβη με τις υποκλοπές δεν ήταν η παραβίαση κάποιου νόμου ή η εκμετάλλευση ενός νομοθετικού κενού. Αυτό που συνέβη ήταν η δημιουργία μιας γκρίζας ζώνης συνεργασίας μυστικών υπηρεσιών που στο όνομα της Ολυμπιακής Ασφάλειας επιτράπηκε να λειτουργούν εκτός κάθε πλαισίου. Οπως διαπιστώσαμε με την υπόθεση των Πακιστανών μεταναστών αυτή η γκρίζα ζώνη εδραιώθηκε μετά την Ολυμπιάδα. Τώρα μας λέει ότι έπεσε θύμα της και η ίδια η κυβέρνηση. Ποιος φταίει; Πάντως όχι ο νόμος.
 

(Ελευθεροτυπία, 18/2/2006)

 

www.iospress.gr