Το μετέωρο Βήμα της αποστασίας


Η είδηση που προκύπτει από τη συνέντευξη του κ. Γλίξμπουργκ που μεταδίδει σε σίριαλ το "Βήμα" δεν αφορά το περιεχόμενο όσων λέει ο τέως στον κ. Παπαχελά. Η πραγματική είδηση είναι η έκταση και το βάρος που αποφάσισε να δώσει η εφημερίδα σ' αυτή τη συνέντευξη ενός προσώπου που έχει εξαντλήσει από καιρό όσα είχε να πει και τώρα αναμασά τα ίδια.

Γιατί, βέβαια, δεν είναι ούτε «η πρώτη φορά» που μιλά ο τέως, ούτε «αποκαλύπτει» κάτι καινούργιο. Δεκάδες συνεντεύξεις του έχουν φιλοξενηθεί σε κανάλια και εφημερίδες επί χρόνια. Την πρώτη δεκαετία μετά την πτώση της δικτατορίας τα μέσα ενημέρωσης πόνταραν στο σοβαρό ποσοστό της βασιλόφρονος πελατείας, αλλά τον τελευταίο καιρό έχουν αναδείξει την πολυπληθή οικογένεια του Γλίξμπουργκ σε μόνιμο θέμα της καθημερινής ειδησεογραφικής σαπουνόπερας. Ακόμα και στο ίδιο το "Βήμα της Κυριακής" είχε δώσει πολυσέλιδη συνέντευξη, αυτή το φορά στον Θανάση Λάλα. Η φωτογραφία του κοσμούσε το εξώφυλλο του "Βημαγκαζίνο" με τον τίτλο "ο Κωνσταντίνος μιλάει για όλα" (3/6/01).

Η ουσία όλων αυτών των συνεντεύξεων είναι ότι ο κ. Γλίξμπουργκ για να αποσείσει την προσωπική του ευθύνη είναι έτοιμος να τα ρίξει σε όλους τους πεθαμένους: φίλους, συμβούλους, συγγενείς. Ασφαλώς έχει παρεξηγήσει την έννοια του "ανεύθυνου" ανώτατου άρχοντα. Αλλά ισχύει αυτό που είπε επιγραμματικά ο Νίκος Μπίστης: «Είτε φταίνε οι σύμβουλοί του, είτε φταίει η μαμά του, είτε η δική του περιορισμένη αντίληψη, γεγονός είναι ότι η ιστορία τον έχει καταδικάσει τελεσίδικα».

Το σίγουρο είναι ότι η απόδοση ευθυνών σε πεθαμένους ανθρώπους με μοναδικό στοιχείο κάποιες ιδιωτικές συνομιλίες που ανασύρονται επιλεκτικά από τη μνήμη του, δεν μπορούν να πείσουν παρά μόνο όσους είναι ήδη θαμπωμένοι από τον μεγαλειότατο. Θυμίζουμε, π.χ., ότι σ' εκείνη τη συνέντευξη στο "Βημαγκαζίνο" είχε ισχυριστεί ότι ο ίδιος πρότεινε στον Γεώργιο Παπανδρέου να νομιμοποιήσει το ΚΚΕ το 1964 και ο τότε πρωθυπουργός διαφώνησε. Ακόμα κι ο Θανάσης Λάλας που έπαιρνε τη συνέντευξη έσκασε στα γέλια και αντέτεινε ότι κανένας Ελληνας δεν μπορεί να πιστέψει κάτι τέτοιο.

Μακάρι να μας λέει τέτοια ο κ. Κώστας να γελάμε και λίγο με την εφευρετικότητα αυτού του εστεμμένου Μινχάουζεν. Αν, λοιπόν, ενοχλεί αυτή η τελευταία συνέντευξη, δεν είναι ότι σηματοδοτεί την επιστροφή του Γλίξμπουργκ στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά ο τρόπος που επιχειρεί να την επιβάλει το συγκρότημα Λαμπράκη, δικαιώνοντας 40 χρόνια μετά, τους διαδηλωτές που έκαιγαν τις εφημερίδες του έξω από τα γραφεία της Χρήστου Λαδά εκείνες τις ταραγμένες μέρες της Αποστασίας (9/8/65).

Και βέβαια είναι αστειότητες τα επιχειρήματα ότι "δεν κινδυνεύει το πολίτευμα". Το πολίτευμα δεν κινδυνεύει από το "πραξικόπημα" που τάχα σχεδιάζει ο κ. Κώστας με τη Μαρί Σαντάλ. Ομως κινδυνεύει το πολίτευμα από την απροκάλυπτη διαστρέβλωση της ιστορίας μόνο και μόνο για να προβληθεί μια τηλεοπτική προσωπικότητα, κατάλληλη για βιτρίνα άλλων μορφών εξουσίας. Το πολίτευμα κινδυνεύει από μια παραλλαγή της μπερλουσκονικής δημοκρατίας, όπου η πολιτική σκηνή θα αποτελείται μόνο από προσωπικότητες με τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα και ενδιαφέρον λάιφ στάιλ.

Σε μια άλλη πρόσφατη συνέντευξή του ο κ. Κώστας είχε αυτοπροσδιοριστεί ως εξής: "Είμαι βασιλιάς. Γεννήθηκα βασιλιάς. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητός μου και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου δίχως αυτή την ιδιότητα. Μάλλον σχετίζεται με την πεμπτουσία του είναι μου" (Νέος Κόσμος Αυστραλίας, 3/10/05).

Αυτός ο άνθρωπος που νομίζει ακόμα ότι είναι βασιλιάς είναι ό,τι πρέπει για αχυράνθρωπος άλλων επιδιώξεων. Ο ίδιος άλλωστε ομολογεί χωρίς να καταλαβαίνει τι λέει ότι υπήρξε σ' όλη του τη ζωή άθυρμα συνωμοτών. Δεν έχει λοιπόν καμιά δυσκολία να συνεχίσει την καριέρα του. Πολύ περισσότερο που τώρα δεν είναι ο Κόκκας που του γράφει τις επιστολές.
 

(Ελευθεροτυπία, 4/2/2006)

 

www.iospress.gr