Η Μαύρη Ψήφος

"Κίνημα καταδίκης του αντικομμουνιστικού εκτρώματος"
       
(«Ριζοσπάστης», 18/1/2006)

Τελικά υπάρχει και κάτι στο οποίο όλοι οι Ελληνες πολιτικοί συμφωνούν. Μιλάμε για την αντίθεση σύσσωμου του πολιτικού κόσμου της χώρας μας απέναντι στο γνωστό αντικομμουνιστικό Μνημόνιο που θα συζητηθεί την προσεχή Τετάρτη στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Δεν έχει καμιά πρωτοτυπία το Μνημόνιο που συνέταξε ο Σουηδός Γκόραν Λίντπλαντ. Αποτελεί μια απλή περίληψη των θέσεων του γνωστού Γάλλου συγγραφέα Στεφάν Κουρτουά, επιμελητή της περιβόητης «Μαύρης Βίβλου του Κομμουνισμού» που εκδόθηκε το 1997 στη Γαλλία με μοναδικό διακηρυγμένο στόχο να αποδείξει πως ο κομμουνισμός, ως ενιαία διαχρονική πρακτική σε ολόκληρη την υδρόγειο, υπήρξε πολύ χειρότερος από το ναζισμό. Με την ποιότητα της ιστορικής έρευνας του κ. Κουρτουά έχουμε ασχοληθεί όταν μεταφράστηκε και στα ελληνικά (βλ. Ιός, 11/11/01, «Η κατάμαυρη Βίβλος του κομμουνισμού»). Εκεί επισημαίναμε ότι παρά την πανηγυρική υποδοχή της, η «Μαύρη Βίβλος» είναι ένα στρατευμένο, φτηνό κατάλοιπο του ψυχρού πολέμου. Και βέβαια υπήρξε το καλύτερο δώρο στην ευρωπαϊκή ακροδεξιά, που αντλεί την πολιτική της νομιμοποίηση ακριβώς από αυτή την αντιιστορική σύγκριση ναζισμού-κομμουνισμού και τη σχετικοποίηση του Ολοκαυτώματος.

Το Μνημόνιο, λοιπόν, του κ. Λίντμπλαντ αναμασά τις ιστορικές ανακρίβειες, τις επιστημονικές ακροβασίες και τις εξόφθαλμες παραχαράξεις του Κουρτουά και των συνεργατών του. Η σχέση του Μνημονίου με τη Βίβλο δεν είναι κρυφή. Την ομολογεί ο ίδιος ο συντάκτης του, ενώ ως βασικός εισηγητής στις προκαταρκτικές ακροάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης το 2004 που οδήγησαν στο Μνημόνιο αναφέρεται μια «εξέχουσα προσωπικότητα», ο Στεφάν Κουρτουά.

Αλλά το Μνημόνιο έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη «Μαύρη Βίβλο». Διότι άλλο πράγμα είναι να εκδίδεις ένα βιβλίο με παραποίηση ιστορικών στοιχείων ή με προπαγανδιστική χρήση αμφίβολων ντοκουμέντων και άλλο να επιχειρεί ένας διεθνής οργανισμός να θεσμοθετήσει την παραπληροφόρηση και την ιστορική παραχάραξη.

Στο βάθος βρίσκεται μία σαφής πολιτική σκοπιμότητα. Δεν πρόκειται -όπως νομίζουν οι καλόπιστοι- για την τελευταία ταφόπλακα στα ανελεύθερα καθεστώτα του ευρωπαϊκού «υπαρκτού σοσιαλισμού». Αυτή η ταφόπλακα είχε μπει από το Συμβούλιο της Ευρώπης πολύ νωρίτερα, με τη σχετικά μετριοπαθή απόφαση 1.096 του 1996, η οποία αφορούσε «Μέτρα για τη διάλυση της κληρονομιάς των πρώην κομμουνιστικών ολοκληρωτικών συστημάτων». Σ' εκείνη την απόφαση διαγράφονταν οι όροι μετάβασης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης από τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» σ' εκείνα του δυτικού καπιταλισμού.

Αντίθετα, το Μνημόνιο ενώ μιλά για το παρελθόν, στην ουσία επιχειρεί να προδιαγράψει το μέλλον: να θέσει δηλαδή εκτός νόμου όποια πολιτική ιδεολογία αμφισβητεί την παντοκρατορία του ισχύοντος καπιταλιστικού συστήματος. «Τα εγκλήματα (του κομμουνισμού)», λέει το σχέδιο απόφασης, «δικαιολογούνταν στο όνομα της θεωρίας της πάλης των τάξεων και της δικτατορίας του προλεταριάτου». Ο φόβος του Μνημονίου είναι μήπως υπάρξει «νοσταλγία» για τις κομμουνιστικές απόψεις. Για το λόγο αυτόν πρέπει να «εκπαιδευτούν» οι νέες γενιές και να καταδικαστούν όχι απλώς εκείνα τα καθεστώτα, αλλά η κομμουνιστική ιδεολογία: «Δεν συμμερίζομαι τη θέση ορισμένων συναδέλφων ότι πρέπει να υπάρξει σαφής διαχωρισμός μεταξύ ιδεολογίας και πρακτικής», μας λέει ο κ. Λίντμπλαντ.

Επιχειρεί λοιπόν σήμερα το Συμβούλιο της Ευρώπης εκείνο που είχε αποπειραθεί ένας Ελληνας υπουργός Εργασίας πριν από 30 χρόνια: να καταργήσει την πάλη των τάξεων! Ισως η ανάμνηση εκείνης της γελοιότητας να προστατεύει τον ελληνικό πολιτικό κόσμο από την αποδοχή του Μνημονίου. Ομως αυτή η πάνδημη αντίρρηση δεν μας καθησυχάζει. Οπως δεν μας συνεπαίρνει η καταγγελία του Μνημονίου από τον κ. Ψωμιάδη στον «Ριζοσπάστη» ή οι φιλοκομμουνιστικές κορώνες του κ. Καρατζαφέρη. Για να ανατραπεί η βάση του Μνημονίου πρέπει πρώτα απ' όλα να αντιμετωπιστεί η σύγχρονη ακροδεξιά ιδεολογία, η θεοποίηση της αγοράς, ο κοινωνικός δαρβινισμός, ο ανοιχτός ρατσισμός. Σ' αυτά δεν θα συναντήσουμε καμιά ομοψυχία.
 

(Ελευθεροτυπία, 21/1/2006)

 

www.iospress.gr