Οι γυναίκες του Καίσαρα

"Αποκεφαλισμός (Νο 36) με ...κασέτα"
       
(«ΤΑ ΝΕΑ», 11/1/2006)

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στην πολιτική σκηνή της χώρας μπορεί να χαρακτηριστεί με ένα όνομα: πολιτικός πουριτανισμός. Η ουσία της πολιτικής μένει στην άκρη και το μόνο που φαίνεται ότι ενδιαφέρει την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, τα κανάλια, την κοινή γνώμη είναι οι εντυπώσεις που δημιουργούνται στο περιθώριο της πολιτικής. Λες και όλοι οι υπουργοί, οι υφυπουργοί και τα στελέχη των δημόσιων οργανισμών έχουν μεταμορφωθεί σε γυναίκες του Καίσαρα, οι οποίες πρέπει κυρίως να φαίνονται -κι ας μην είναι- τίμιες. Εκείνος, βέβαια, ο Καίσαρας, μένει στο απυρόβλητο. Ρόλος του είναι να αποπέμπει, ρίχνοντας λίγο κρέας στην τηλεοπτική αρένα για να κερδίσει πίστωση χρόνου.

Ολοι κυνηγούν μια ανύπαρκτη πολιτική «καθαρότητα» και λησμονούν τη θλιβερή πολιτική πραγματικότητα:

Ο υφυπουργός Δημόσιας Τάξης αποπέμπεται για κάτι που είπε ή δεν είπε σε ένα κύκλο πολιτικών του φίλων (έτσι νόμιζε ο κακομοίρης) και όχι για όσα έκανε ή δεν έκανε. Από όσα του έχουν κατά καιρούς καταλογιστεί, το μόνο που μέτρησε ήταν αυτή η δήλωση.

Η κυβέρνηση εγκαλείται για το σκάνδαλο των ανακρίσεων των Πακιστανών κυρίως για το ψέμα του κ. Βουλγαράκη και όχι για την ουσία της αντισυνταγματικής και απάνθρωπης πρακτικής. «Το πραγματικό ερώτημα διαμορφώνεται ως εξής», μας επισημαίνει ο κ. Πρετεντέρης: «Είπε ή δεν είπε ψέματα η κυβέρνηση; Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε μετά» (Το Βήμα, 8/1/06).

Αυτό το ερώτημα του «ψεύδους» και της «αλήθειας» θυμίζει έντονα την περίπτωση του σκανδάλου Κλίντον-Λεβίνσκι, όπου τα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ στηρίχτηκαν στην εμμονή ενός εισαγγελέα για να πετύχουν την ύψιστη τηλεθέαση. Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι έχουν μεταβληθεί σε κυνηγούς της απόλυτης αλήθειας. Οχι όμως της αλήθειας στην πολιτική, αλλά στην παραπολιτική: στις προσωπικές σχέσεις, στις κρυφές δηλώσεις, στις ανομολόγητες συναντήσεις. Το ζητούμενο δεν είναι η πολιτική δράση αλλά η «καθαρότητα». Και σε τούτο το σημείο συναντούν τους εισαγγελείς. Εκείνοι κάνουν βέβαια τη δουλειά τους. Δικός τους ρόλος είναι πράγματι να ελέγχουν την εφαρμογή των κανόνων της ηθικής που έχουν κωδικοποιηθεί σε νόμους. Αλλά όταν μεταφέρεται η εισαγγελική λογική στην πολιτική, τότε μετατρέπεται ο πολιτικός λόγος σε απολίτικη ηθικολογία και η πολιτική αντιπαράθεση σε κυνήγι μαγισσών.

Ο λόγος που κυριαρχεί αυτός ο πολιτικός πουριτανισμός είναι βέβαια η επικράτηση της πολιτικής σαπουνόπερας που επιβάλλει η τηλεοπτική δημοκρατία. Αλλά πίσω από τον πουριτανισμό ελλοχεύει βέβαια η απύθμενη υποκρισία. Ο κ. Βουλγαράκης εγκαλείται επειδή έτρωγε στην Αράχοβα την ώρα της κρίσης της ΕΛ.ΑΣ. και όχι επειδή είναι επικεφαλής ενός μηχανισμού που επιδίδεται σε αντιδημοκρατικές πρακτικές καταστολής και παραβιάζει τις συμβάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως αποδεικνύουν όλες οι σχετικές Εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας και άλλων παρόμοιων οργανισμών. Οι ευθύνες του για τις κάμερες, την παρακολούθηση των πολιτών, την κακομεταχείριση των μεταναστών, κ.λπ., δεν θεωρούνται τίποτα μπροστά στην απουσία του από τα βραδινά δελτία εκείνων των ημερών. Αν είχε προλάβει να κάνει την (τηλεοπτική) εμφάνισή του, θα του τα συγχωρούσαν όλα. Ακόμα και το εξόφθαλμο ψεύδος.

Δεν πρέπει λοιπόν να ελέγχεται η αλήθεια των λόγων των πολιτικών εκπροσώπων; Και βέβαια. Ομως το «πολιτικό ψεύδος» δεν είναι μια δήλωση του κ. Βουλγαράκη ή μια κοτσάνα του κ. Μαρκογιαννάκη. Το πολιτικό ψεύδος είναι η υπόσχεση για καλύτερες μέρες, οι προεκλογικές δεσμεύσεις που καταρρέουν την επομένη των εκλογών, οι κρυφές συμφωνίες με ξένες χώρες που τις μαθαίνουμε μόνον κατόπιν εορτής, οι αόρατες αλλά πανίσχυρες σχέσεις της πολιτικής, οικονομικής, δικαστικής και εκκλησιαστικής εξουσίας υπό την αιγίδα των μέσων ενημέρωσης.

Αλλά όσους υποστήριξαν αυτά τα (ουσιώδη) πολιτικά ψέματα δεν θα βρεθεί κανείς τηλεδικαστής να τους αποπέμψει. Για τον απλό λόγο ότι μαζί μ' αυτούς θα πρέπει να καταργήσει και το δικό του ρόλο.
 

(Ελευθεροτυπία, 14/1/2006)

 

www.iospress.gr