Η νέα κότα έχει το ζουμί

"Η ανανέωση είναι πολιτική διαδικασία και στρατηγική νίκης"
       
(Μ. Ξενογιαννακοπούλου, «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»,18/12/05)

Μεγάλη κουβέντα γίνεται και πάλι για την ανανέωση των κομμάτων. Επίκεντρο της συζήτησης οι πρόσφατες πρωτοβουλίες του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος είχε δώσει σχετικά δείγματα γραφής από τη στιγμή που ανέλαβε την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Το προφίλ των συνεργατών του, οι επιλογές του στις εκλογικές λίστες (ιδίως των ευρωεκλογών, τις οποίες κατήρτισε χωρίς τη «συμπροεδρία» Σημίτη) και στα πολιτικά όργανα μαρτυρούσαν αυτή τη διάθεση.

Ηρθαν και οι δημοσκοπήσεις που αναδεικνύουν ως βαρίδια τα ιστορικά στελέχη του κόμματος και φαίνεται ότι για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αυτού του είδους η ανανέωση είναι μονόδρομος. Από την άλλη πλευρά, η Ν.Δ. δεν διαθέτει τα φθαρμένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά κι αυτή σχεδιάζει παρόμοιας μορφής «ανανέωση».

Το κακό είναι ότι όλη αυτή η συζήτηση είναι υπονομευμένη από την έλλειψη μιας σημαντικής προϋπόθεσης. Δεν έχει καμιά σημασία η ανανέωση «στελεχών» ενός κόμματος, όταν δεν είναι δυνατόν να ανανεωθεί η βάση του. Χωρίς κομματική βάση, η ανανέωση περιορίζεται σε νέους ανθρώπους που διαθέτουν μοναδικό εφόδιο τη λάμψη στη μικρή οθόνη (για την εξασφάλιση της εκλογικής πελατείας) και την πίστη στον αρχηγό (για τη μετεκλογική τους αξιοποίηση). Αλλά η βάση των δύο κομμάτων εξουσίας είναι ανύπαρκτη.

Τα μαζικά κόμματα της μεταπολίτευσης με την εσωτερική οργάνωση έχουν προ πολλού δώσει τη θέση τους σε καθαρά πελατειακούς εκλογικούς μηχανισμούς παλαιού τύπου. Χαρακτηριστική είναι η απόφαση του κ. Παπανδρέου να διαλύσει και να ξαναστήσει τη νεολαία του κόμματός του σε μια μέρα, ομολογώντας ότι έχει να κάνει με έναν μηχανισμό ρουσφετιού και παραεξουσίας. Και πώς άραγε την ξαναστήνει; Μα, με επιτροπές που διορίζουν οι -καθόλου ανανεωμένοι- παράγοντες του παλιού μηχανισμού.

Μήπως αυτό που φταίει είναι η «αποπολιτικοποίηση» και η «αδιαφορία» της νεολαίας; Συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό που διώχνει τους νέους είναι ακριβώς η αποκρουστική εικόνα του μηχανισμού συναλλαγής που αποπνέουν τα δύο μεγάλα κόμματα. Εντελώς διαφορετική εικόνα παρουσιάζει το ΚΚΕ, στο οποίο προστρέχουν τον τελευταίο καιρό σημαντικά τμήματα της ριζοσπαστικής νεολαίας. Το εντυπωσιακό είναι, όμως, ότι το κόμμα αυτό αισθάνεται μεγάλη ανησυχία από την απροσδόκητη προσέγγιση. Οσο κι αν αυτό μοιάζει παράδοξο, το κεντρικό ζήτημα στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για τη νεολαία, που διοργάνωσε το ΚΚΕ πριν από λίγες βδομάδες, δεν ήταν πώς θα υποδεχτεί το κόμμα αυτό το νεολαιίστικο ρεύμα, αλλά πώς θα το εμποδίσει να «αλώσει» το ΚΚΕ.

Το είπε ρητά η Αλέκα Παπαρήγα: «Κάποιοι νέοι άνθρωποι φτάνουν σε μια ηλικία χωρίς να έχουν κατακτήσει τις προϋποθέσεις να γίνουν μέλη του κόμματος. Αυτό τι σημαίνει; Οτι πρέπει να χάνονται από το κίνημα; Κάποιοι δεν αντέχουν την οργανωμένη ζωή, χωρίς να έχουν ιδεολογικές διαφορές. Λυγίζουν, κάθονται στο πλάι. Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Εχουμε έναν αριθμό Κνιτών 29-30 χρονώ που δεν μπορεί πια να είναι μέλη της ΚΝΕ, λόγω ηλικίας. Ταυτόχρονα, δεν εκπληρώνουν τις προϋποθέσεις να γίνουν μέλη του κόμματος. Αλλά αυτά τα παιδιά μπορεί να είναι δίπλα μας στις συσπειρώσεις, στο κίνημα. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους χάνουμε αν δεν μπορούν να συνεχίσουν την οργανωμένη ζωή. Και αν θέλετε, χάνοντάς τους σε τέτοιες συνθήκες, μερικούς από αυτούς τούς βρίσκεις και αντίπερα».

Οσο για το τι είδους φόβο αισθάνεται για τη νεολαία η κυρία Παπαρήγα, αυτό το μαθαίνουμε σε άλλο σημείο της ομιλίας της, όπου ζητεί από τους νέους φοιτητές να δημιουργήσουν μαρξιστικούς ομίλους από καθαρόαιμους μαρξιστές και όχι «μαρξίζοντες». Ζητά μάλιστα ρητά να αποκλειστούν όσοι «είναι με τον Αλτουσέρ, τον Πουλαντζά και τον Τσόμσκι»!

Αλλα κόμματα δεν μπορούν, λοιπόν, και άλλα δεν θέλουν να ανανεωθούν με την πολιτική ενίσχυση της βάσης τους. Η σχετική συζήτηση είναι -κυριολεκτικά- για το πάπλωμα.
 

(Ελευθεροτυπία, 24/12/2005)

 

www.iospress.gr